Εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ
Ομως κι οι δυο μας αχ και βαχ
Στίχοι του Πυθαγόρα
Προτού αρχίσουν να πυροβολούν την πολιτική των «ήρεμων νερών», επισκεπτόμενοι τη ΔΕΘ, οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης καλούνται να αναλογιστούν ποια η εναλλακτική στον διάλογο με την Τουρκία.
Προφανώς, δεν αναμένω από ακροδεξιούς τουρκοφάγους να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους προς τον καταδυναστευόμενο από την κυβέρνηση Ερντογάν λαό της Τουρκίας, απαιτώ όμως από τις ηγεσίες –δεν αναμένω απλά– των κομμάτων της Αριστεράς, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου, να θυμηθούν τις προσπάθειες του Μίκη Θεοδωράκη για την προώθηση της ελληνοτουρκικής φιλίας, ακόμα και σε χαλεπούς καιρούς, όταν τη γειτονική χώρα κυβερνούσε η χούντα του στρατηγού Εβρέν.
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει απομακρυνθεί πολύ από την πολυδιάστατη και ενεργητικά φιλειρηνική πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα, η οποία το 2019 είχε επιτύχει κυρώσεις της Ε.Ε. στην Τουρκία για την επιθετικότητα της Αγκυρας εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας. Κυρώσεις που δεν είχαν συνέχεια και συνέπεια, διότι από τον Ιούλιο του 2019 ανέλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που άλλες ήταν οι προτεραιότητές της, όπως το να αναγνωρίσει ως νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας τον ανεκδιήγητο Γουαϊδό.
Ζητούνται, λοιπόν, προτάσεις και δράσεις, ώστε να αποφευχθεί γύρος εντάσεων με την Τουρκία που κοστίζουν βαρύτατα στις οικονομίες και κατ’ επέκταση, στους λαούς των δύο χωρών μέσω πολυδάπανων εξοπλισμών. Αλήθεια, το να ανταγωνίζονται οι δύο κυβερνήσεις ποια θα παραλάβει πρώτη τα F35, ποιο το όφελος για τις δύο χώρες και την υπόθεση της ειρήνης στο κρίσιμο σταυροδρόμι της Ανατολικής Μεσογείου.
Αρθρογράφος της «Καθημερινής», ο Βασίλης Νέδος, τόνιζε σε πρόσφατο άρθρο του: «Χώρες όπως η Τουρκία, με ΑΕΠ άνω του 1,5 τρισ. δολαρίων, γίνονται αντιληπτές ως “ενισχυτές” του δυτικού αποτυπώματος, σε έναν κόσμο όπου οι διαχωριστικές γραμμές αρχίζουν ξανά και βαθαίνουν. (…) Γι’ αυτό, χώρες όπως η Ελλάδα, με νωπές τις πληγές από την οικονομική κρίση και το (συνεχιζόμενο) brain drain, μάλλον πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με την οικονομική ανάταξη και την εμβάθυνση της ανθεκτικότητας της χώρας, αντί να οιμώζουν ότι η μία ή η άλλη χώρα μπορεί να επιστρέψει στο F-35».
Δεν πείθει ο Αντώνης Σαμαράς, που έχει διατελέσει πρωθυπουργός της Ελλάδας, όταν υποστηρίζει ότι δεν κάνουμε διάλογο με τους πειρατές, κατηγορώντας έμμεσα όλους τους μεταδικτατορικούς πρωθυπουργούς, ακόμα και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεν πείθει, διότι δεν προτείνει ούτε προσφυγή στη Χάγη, την οποία η Δεξιά φοβάται όπως ο διάβολος το λιβάνι.
Τέλος, το δόγμα «ο Τούρκος δεν αλλάζει» αγνοεί την εσωτερική πραγματικότητα της Τουρκίας και τους δημοκρατικούς, φιλειρηνικούς αγώνες που εκεί αναπτύσσονται.
*Yπεύθυνος Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr