Η Ελλάδα ρίχνει τα παιδιά της στην κρεατομηχανή των Πανελληνίων, κάνοντας ό,τι περνά απ’ το χέρι της ώστε στη μακρά πορεία προς την έλευσή τους να τα έχει πρώτα κατακρεουργήσει ψυχικά, όχι επειδή για κάποιον λόγο τα μισεί, αλλά αντίθετα επειδή τα αγαπά. Περισσότερο απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Τα αγαπά και θέλει να προκόψουν. Γιατί εξίσου με τα παιδιά αγαπά και την προκοπή. Τα γράμματα. Τη μόρφωση. Την αξιοκρατία αρκετά λιγότερο, εκεί δικαιολογημένα φοβάται τον εαυτό της, τις αδυναμίες της, τα χούγια της, οπότε εφηύρε τη μέθοδό τους προκειμένου να τα προστατέψει από την ΟΠΕΚΕΠΕ πλευρά της.
Γαία πυρί μιχθήτω. «Έξι χρόνια στο Δημοτικό, έξι χρόνια στο Γυμνάσιο, δώδεκα», βάλε νήπια, προνήπια, παιδικούς πριν, βάλε φροντιστήρια, ιδιαίτερα, ξένες γλώσσες, δραστηριότητες και ό,τι άλλο, όλα έρχονται να καταλήξουν σε τέσσερα τρίωρα από τα οποία θα κριθεί τι; Η ζωή σου; Το μέλλον σου; Το στάτους σου; Η εικόνα σου προς τους άλλους; Η αυτοεικόνα σου; Δώδεκα ώρες για δώδεκα χρόνια. Έλα να δούμε τώρα τι είσαι εσύ. Έλα να δούμε τι αξίζεις, πού ανήκεις, πού κατατάσσεσαι. Μπήκες; Πέτυχες; Απέτυχες; Ποιος τελικά είσαι, ας γίνουν τα αποκαλυπτήρια της αληθινής σου αξίας.
Κι αν κάποια παιδιά αποφασίσουν για τους οποιουσδήποτε λόγους να αφαιρέσουν την ίδια τους τη ζωή, να μια θαυμάσια ευκαιρία να βγουν Σύλλογοι Γονέων της περιοχής και σαν όρνεα να αναζητήσουν την τροφή τους, διεκδικώντας μόρια και ποσοστώσεις για τα δικά τους τα παιδιά. Γιατί τα δικά τους τα παιδιά τι φταίνε αν τα άλλα δεν άντεξαν; Σε τίποτα δεν φταίνε. Είναι άδικο να αδικηθούν από την αδυναμία άλλων παιδιών. Κατάφωρα. Και στο κάτω κάτω τι άλλο είναι οι Πανελλήνιες από μια διαδικασία φυσικής επιλογής; Να μην αδικηθούν λοιπόν τα δικά τους, κι αν μάλιστα γίνεται και να ευνοηθούν, ακόμη καλύτερα. Κι η ευελιξία και το να ξέρεις να εκμεταλλεύεσαι τις περιστάσεις, αρετές υπερπολύτιμες είναι στη ζωή.
Οι Πανελλήνιες δεν είναι απλές εξετάσεις. Είναι τοτέμ, είναι ταυτότητα, είναι το άπαν. Υπάρχει η ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα αξία της επιτυχίας σε αυτές, αλλά δίπλα της, ή μάλλον πάνω της, εκπέμπει εκτυφλωτικό φως η συμβολική τους αξία. Οι Πανελλήνιες συμβολίζουν. Το δικό μας το παιδί μπήκε. Τα καταφέραμε. Κάτι κάναμε πάρα πολύ καλά. Θριαμβεύσαμε μαζί του. Θα ακολουθήσουν στην πορεία οι αμέσως επόμενες νεοελληνικές κρεατομηχανές. Αλλά μόλις ξεπέρασε τον σκόπελο της πιο δυνατής. Ό,τι κι αν γίνει από εδώ και πέρα, εμείς το βασικό μας χρέος ως γονείς το έχουμε κάνει. Το βάλαμε εκεί που έπρεπε να μπει. Από εδώ και πέρα η ευθύνη δική του, η τυχόν αποτυχία δική του. Εμείς πετυχημένο παιδί μεγαλώσαμε, ξηλωθήκαμε, μας έγδαραν, αλλά τελικά χαλάλι, τα λεφτά μας, τα γονίδιά μας, η ανατροφή μας έπιασαν τόπο.
Μπράβο, παιδάκι μου, δεν ξέρεις πόσο περήφανους μας κάνεις.
The post Πόσο περήφανους μας κάνεις appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα