Μπορεί οι ανώτεροι θεσμικοί παράγοντες να μην το αξιολογούν ως τέτοιο (αν κρίνουμε από την οικονομική στήριξη που όλο και μειώνεται), αλλά το Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Dance Days Chania» (DDC) είναι από τα καλύτερα φεστιβάλ σύγχρονου χορού όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη τη Νότια Ευρώπη. Φέτος, κλείνει τα 16 του χρόνια, ξεκίνησε στις 20/7 και επί σχεδόν 15 ημέρες μας μεταφέρει ό,τι νέο υπάρχει σε αυτό το είδος παγκοσμίως.
Η Σοφία Φαλιέρου, από τις καλύτερες γνώστριες του σύγχρονου χορού (θεωρητικά και πρακτικά), ως καλλιτεχνική διευθύντρια του θεσμού μαζί με την ομάδα της δέχτηκαν περισσότερες από 750 προτάσεις συμμετοχών με θέμα «τα αποθέματα ψυχικής δύναμης»: «Πολλές από αυτές αφορούσαν εσωτερικά αδιέξοδα, ψυχική κόπωση, συναισθηματική και διανοητική σύγχυση από τα φαινόμενα των καιρών» μας λέει η κ. Φαλιέρου. «Βαθύ προβληματισμό και ανησυχία για τους πολέμους, τη βία, τις υπαρξιακές συγκρούσεις, τη σύγχυση στον τρόπο που οι άνθρωποι σχετίζονται, την αβεβαιότητα που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Υπήρχαν όμως και η ελπίδα, το χιούμορ, τα φωτεινά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης, η δύναμη της ουσιαστικής επαφής και της εγγύτητας σαν αντίποδας στην κρίση και στο τέλμα. Η τέχνη το προσφέρει αυτό. Σε σπρώχνει σε μια βαθιά βουτιά στο μέσα σου, αλλά παράλληλα σε εκτοξεύει στην επιφάνεια, να αναπνεύσεις καθαρά και να δεις πέρα από εκεί που κοιτάς. Οι καλλιτέχνες του χορού δεν είναι αμέτοχοι. Σπάνια συμβαίνουν γεγονότα που μπορούν να μας εκπλήξουν πια κι αυτό είναι τραγικό. Αποχαυνωνόμαστε μπροστά στις οθόνες και εξοικειωνόμαστε με λάθος τρόπους με φυσικές καταστροφές, εγκλήματα, ασύλληπτη βία. Γινόμαστε θεατές του παραλόγου και αμέσως μετά συνεχίζουμε σαν να μη μας αφορά. Μιλάμε λοιπόν για ανθεκτικότητα σε περιόδους που έρχεσαι αντιμέτωπος με τόσο έντονες ψυχοπιεστικές καταστάσεις που οι μηχανισμοί άμυνας και αντίστασης αποδυναμώνονται και καταρρέουν».
«Η ψυχική ανάκαμψη και η ενδυνάμωση είναι εργαλεία για την επιβίωσή μας πλέον. Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό που ζούμε και δεν μπορούμε να παριστάνουμε ότι δεν το βλέπουμε. Όταν σταθερές αξίες εκμηδενίζονται, η ασφάλεια είναι ανύπαρκτη, οι σχέσεις δεν προσφέρουν εγγύτητα και οι ισορροπίες κλυδωνίζονται με ταχύτητες ακραίες, τα σώματα που είναι δέκτες όλων αυτών όχι μόνο κουράζονται, αλλά εξαντλούνται. Όλο και συχνότερα βλέπω σώματα θλιμμένα, οργισμένα, πονεμένα, σε απόγνωση. Αλλά το σώμα επιμένει» εξηγεί.
«Η δουλειά με το σώμα συντελεί στο να αντέχουμε και εμείς ακόμα, να παραμένουμε συνεπείς στις αξίες μας και στοχοπροσηλωμένοι σε αυτό που δημιουργήσαμε και συντηρούμε με τόση αγάπη και αφοσίωση, καθώς τα τελευταία δύσκολα χρόνια, αισθανόμαστε να μας εγκαταλείπουν οι αντοχές μας και τα αποθέματα δύναμης να μειώνονται. Νιώθουμε ότι είμαστε μικροί σε σχέση με το μέγεθός του πλέον, αλλά και σε σχέση με τα προβλήματα που έχει να διαχειριστεί ένα περιφερειακό, ανεξάρτητο φεστιβάλ, χωρίς δεδομένους πόρους. Έλα όμως που για το DDC ο σύγχρονος χορός δεν είναι τέχνη πολυτέλειας, αλλά ανάγκη. Αφορά όλους τους ανθρώπους, όλες τις ηλικίες, όλα τα σώματα, όλους τους ψυχισμούς. Δεν είναι απλά λόγια – το εννοούμε: το φεστιβάλ δημιουργήθηκε μέσα στην κρίση, πριν από 16 χρόνια, με θέση και στάση αντίστασης, ενδυνάμωσης και ενεργοποίησης, στόχευσε εξ αρχής στο να προκαλέσει αυθεντικούς διαλόγους με την κοινότητα» συνεχίζει η κ. Φαλιέρου. «Κι αυτό δεν μπορεί να συμβεί μέσα στα θέατρα. Έτσι ξεκίνησε η ενότητα “Νέοι δημιουργοί και δημόσιος χώρος”, οι παρουσιάσεις site specific έργων σε απρόβλεπτα σημεία της πόλης. Έτσι συνεχίστηκαν μέχρι και σήμερα και στη διάρκεια όλου του χρόνου προγράμματα με σχολεία, εκπαιδευτικούς, παιδιά, γονείς, ώριμη ηλικία 65+, ανθρώπων που δεν είχαν πρόσβαση στην τέχνη».
«Και κάτι τελευταίο και σημαντικό για μας: Είμαστε καλλιτέχνες. Ζούμε μέσα στην κοινωνία, αφουγκραζόμαστε τους παλμούς, τις ανάγκες, τα επαναλαμβανόμενα από γενιά σε γενιά μοτίβα της και εργαζόμαστε συστηματικά ώστε να συντελεστούν μετατοπίσεις. Δεν αξιολογούμε την επιτυχία του φεστιβάλ μόνο από την προσέλευση του κοινού ή από τις θετικές απαντήσεις στα αιτήματα οικονομικής υποστήριξης, αλλά κυρίως από το αποτύπωμά του στις ζωές των ανθρώπων. Γιατί ο χορός είναι ένας άλλος τρόπος να κοιτάξουμε τον κόσμο – και ίσως να ξαναβρούμε τη δύναμη να υπάρχουμε μέσα του».
info
20/7-2/8, σε θέατρα, χώρους πολιτισμού και γειτονιές της πόλης των Χανίων. Αναλυτικά το πρόγραμμα και πληροφορίες: dancedays.gr
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr