Αντιγραφή από ημερολόγιο: «Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2026, 12:31. Βγήκα στις 7:00 και γύρισα τώρα, περασμένο μεσημέρι. Σαν μικρή εκδρομή! Περπάτησα μέχρι Στάδιο. Εχασα στο τσακ το 550, Κηφισιά – Φάληρο. Πριν προλάβω να θυμώσω, είδα στον ηλεκτρονικό πίνακα ότι το 10 τρόλεϊ, Χαλάνδρι – Τζιτζιφιές, περνούσε σε 3 λεπτά. Το πήρα με ρίσκο. Πέτυχε. Με το τραμ είχαμε ραντεβού στις Τζιτζιφιές!
»Κατέβηκα Τροκαντερό. Πήρα τη μαρίνα Φλοίσβου από την αρχή. Στάση στην προκυμαία Φλοίσβου για φωτογραφίες (μαγευτικά! κολυμπούσανε δυο-τρεις, ψαρεύανε με καλάμια άλλοι τόσοι). Περπάτησα, κάπως κουρασμένος, από Εντεμ και μετά. Παγκάκι στην προκυμαία Αλίμου [η καλύτερη θέα, νομίζω, όλης της φαληρικής ακτής, μέχρι και Καβούρι· μετά το τοπίο αλλάζει]. Περπάτησα ακόμα λίγο, να πάρω το τραμ της επιστροφής από το Καλαμάκι. Είχε αναμονή 10 λεπτά.
»Βαρέθηκα να περιμένω. Γύρισα και το πήρα από την επόμενη στάση, Λουτρά Αλίμου [στέκι χειμερινών κολυμβητών· εκεί που πριν από μερικά χρόνια είδα έναν μάγκα παλιού καιρού, αραχτό στην παραλία, λιακάδα, όχι καλοκαιριού, κάτι σε φθινόπωρο, τραπεζάκι, καρέκλα, αμμουδιά, καφέ κουστούμι, γραβάτα, γυαλισμένο πατούμενο, ψαρό μαλλί, παχύ μουστάκι, να απολαμβάνει σταυροπόδι τον ναργιλέ και να ακούει από κασετοφωνάκι Διονυσίου· νόμισα πως ονειρεύομαι!]. Κατέβηκα Καραϊσκάκη. Σε 3 λεπτά πέρασε ο Ηλεκτρικός (γραμμή 1 του μετρό πλέον). Με πήγαιναν οι συγκοινωνίες, αν και Κυριακή, αραιωμένα τα δρομολόγια…
»Καθυστέρησα μόνο στο μετρό, από Μοναστηράκι προς Αεροδρόμιο: 11 λεπτά αναμονή. Σκεφτόμουν ότι θα στριμωχτώ στο βαγόνι. Παρηγοριόμουν στη σκέψη ότι, δε βαριέσαι, δυο στάσεις είναι, βγαίνουν και με στριμωξίδι. Φτάνει να μη σου τύχει κανένας μίζερος συνεπιβάτης, κανένας γκρινιάρης ή ρυπαρός που να ζέχνει… και όσο σκεφτόμουν, τόσο κόρωνα και άναβα και τα έπαιρνα στο κρανίο… Ωσπου πέρασαν τα 11 λεπτά, ήρθε το τραίνο και ήταν σχεδόν… άδειο. Μόλις κάθισα, μονολόγησα μέσα μου: “Δεν υπάρχει σοφότερο ανέκδοτο από εκείνο με τον γρύλλο!”»…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr