30/04/2026 11:14 μμ.
Η αλληλεγγύη είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αναρχικού αγώνα το οποίο είτε αξιακά, είτε συναισθηματικά μας έχει ενδυναμώσει και έχει διαχρονικά πυροδοτήσει κρίσιμα εξεγερσιακά γεγονότα και έναν ευρύ πολύμορφο αγώνα. Για μας η αλληλεγύη είναι μία πολιτική σχέση πέρα από αριστερίστικες λογικές, δεν αποτελεί έκφραση φιλανθρωπίας και δεν σταματάει σε ένα στείρο βερμπαλισμό. Είναι ευθύνη αλλά και συνενοχή με τους αιχμαλώτους του κοινωνικού πολέμου, τους αντιστεκόμενους, τους αντιφρρονούντες.
Η φυλακίσεις και η δίωξεις, άλλωστε, δεν ορίζονται για τους αγωνιστές στενά με έννοιες όπως η συντριβή και η ήττα. Αντιλαμβανόμαστε ότι για κάποιους πολιτικούς κρατουμένους η φυλακή αποτελεί ένα ακόμη πεδίο μάχης με τους ίδιους ενεργά υποκείμενα στους αγώνες εντός των τοιχών αλλά και εντός του δημόσιου διαλόγου. Παίρνοντας απόσταση από την ηρωοποίηση ή θυματοποίηση τους και με το βλέμμα στην ολική καταστροφή των δομών εγκλεισμού και των φυλακών ως κομμάτι του κατασταλτικού κράτου, αναγνωρίζουμε την ανάγκη και ευθύνη να πάρουμε πίσω τους συντρόφους μας και να μην αφήσουμε κανέναν και καμία μόνο.
Η εγκληματικοποίηση της αντίστασης είναι σύμφυτη του κράτους για την επιβίωσης της κρατικής κυριαρχίας. Η γενικευμένη επίθεση στην κοινωνία πραγματώνεται με την ταυτόχρονη θωράκιση του κράτους σε νομικό, κατασταλτικό και ιδεολογικό επίπεδο και δεν θα μπορούσε να μην στοχεύει στα πιο φτωχοποιημένα και τα πιο ριζοσπαστικοποιημένα κομμάτια.
Το κράτος προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ο απόλυτος εγγυητής και προστάτης της ομαλότητας, συγκαλύπτοντας ουσιαστικά την θεσμική βία και την βαθιά ουσία του. Για μας οι όμηροι του κράτους είναι ακριβώς αυτή η απόδειξη αποτυχίας του. Είναι η αμφισβήτηση της επίπλαστης κοινωνικής ειρήνης και η ανάδειξη των κοινωνικών αντιστάσεων απέναντι στο κρατικόμονοπώλειο της βίας.
Στον κοινωνικό πόλεμο οι αιχμάλωτοι σύντροφοι και αγωνιστές είναι εκείνοι που το κράτος φοβάται και φυλακίζει. Στεκόμαστε πλάι τους προσπαθώντας να σπάσουμε τα αφηγήτατα του συμπλέγματος της εξουσίας, να αναδείξουμε τις αντιφάσεις και τα τρωτά σημεία του κυρίαρχου συστήματος. Υπερασπιζόμαστε τους συντρόφους περα από το αστικό δίπολο “αθωότητας-ενοχής” γιατί αναγνωρίζουμε όλους τους λόγους να τα βάλεις με έναν άδικο κόσμο καταπίεσης και εκμετάλευσης, τους υπερασπιστές και τους μηχανισμούς του.
Άλλωστε ο Νόμος ως απόλυτος ρυθμιστής είναι στα χέρια των ισχυρών και η αλληλέγύη μας δεν είναι αυστηρά συνδεδεμένη με την αντιμετώπιση του αστυνομοδικαστικού μηχανισμού. Οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιοι ακόμη και αν διώκονται με όρους αμιγώς πολιτικούς και ειδικούς νόμους. Η διάχυση του λόγου τους μέσα και έξω από τις δικαστικές αίθουσες στις οποίες ορισμένοι έχουν δώσει ιστορικές μάχες είναι διαχρονικά μέλημα και παρακαταθήκη του κινήματος.
Ενάντια στην κρατική ρητορική περί σοφρωνισμού και κοινωνικής εξυγείανσης παλεύουμε για την καταστροφή ολόκληρου του εξουσιαστικού οικοδομήματος και του ίδιου του θεσμού της φυλακής. Δεν πρέπει να σταματάμε να έχουμε ως αιχμή του αγώνα μας πλαι σε κάθε άλλο πρόταγμα την καταστροφή του πιο σκληρού κοινωνικού θεσμού και συμβόλου της εξουσίας επί της ζωής, του εγκλεισμού και της ανελευθερίας, της επιτήρησης και του ελέγχου.
Η εντατικοιήση των διώξεων και η πρόσφατες φυλακίσεις με φρονιματικά χαρακτηριστικά και βάσει πολιτικών συντροφικών σχέσεων, τα κατασκευασμένα κατηγορητήρια, τα βαφτισμένα στοιχεία-ίχνη και ενδείξεις για αποδείξεις, οι υποθέσεις ομπρέλα να χωράει όποιος βολεύει κάθε φορά από τους ενεργούς πολιτικά συντρόφους δεν αποτελούν πρωτόγνωρες μεθοδεύσεις. Πλάι στους αμετανόητους προστίθονται συνήθεις ύποπτοι και αναρχικοί εχθροί του καθεστώτος με τον κατάλογο να μεγαλώνει. Στα πρόσωπα όλων αυτών, όμως, εμείς βλέπουμε την αλλήλεγγύη προς κάθε καταπιεσμένο, το μένος μας προς κάθε αφεντικό και εξουσιαστή, τον κόσμο αυτόν για τον οποίο βάλανε οι σύντροφοι το ίδιο τους το σώμα και την ψυχή οδόφραγμα.
Η καταστολή είναι το τίμημα του αγώνα και όσο υπάρχει αγώνας θα υπάρχουν και αιχμάλωτοι. Απέναντι στην προσπάθεια φυσικής, οικονομικής και πνευματικής εξόντωσης θα το ξαναπούμε: Χτυπάτε έναν απαντάμε πολλοί.