Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες τρόμου. Είναι ένα ταξίδι με ένα τρένο-φάντασμα που απολαμβάνεις χωρίς κανένα ρίσκο. Κι έχει το νόημά του, γιατί πολλές φορές συμβαίνει να είναι πολύ χρήσιμο. Το τι σε κάνει να τρομάζεις μπορεί να σου αποκαλύπτει κάποια καλά κρυμμένα μυστικά.
Σπάνια με τρομάζουν οι ταινίες εποχής, με τους καταραμένους πύργους και τα φαντάσματα στις σοφίτες ή τα υπόγεια. Αντίθετα, τα φαντάσματα της επιστήμης, όταν ο τρόμος συνδυάζεται με την επιστημονική φαντασία, με αγγίζουν πολύ περισσότερο. Ιδιαίτερα αυτή η κατηγορία των τρελογιατρών με τα επικίνδυνα πειράματα μέσα σε κατ’ όνομα νοσοκομεία ή σε εφιαλτικά εργαστήρια είχαν πάντα κάτι που με αναστάτωνε και ωστόσο το αναζητούσα συχνά.
Ομως αυτό που έγινε αυτές τις μέρες και που ζούμε ακόμα τον απόηχό του (και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα), επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι ο μεγαλύτερος τρόμος και η φρίκη μπορεί να κρύβονται μέσα στην πιο ρεαλιστική πραγματικότητα. Ξαφνικά οι ταινίες τρόμου μού φάνηκαν τόσο καθησυχαστικές! Και η τρέλα των πρωταγωνιστών τους τόσο ακίνδυνη…
Τι ήταν τελικά αυτοί οι πρωταγωνιστές; Μεγαλομανείς, αρρωστημένα ματαιόδοξοι που το έπαιξαν θεοί, ικανοί κατά κανόνα για τα χειρότερα (ο Μορό στο νησί του). Κάποιοι από αυτούς, με φιλοδοξία να υπηρετήσουν τα καλύτερα (Φρανκενστάιν, Δόκτωρ Τζέκιλ), κατέληξαν δυστυχώς κι αυτοί σε τραγικά αποτελέσματα. Αλλοι θυσίασαν τα πάντα, και τον εαυτό τους, για έναν απελπισμένο, αδιέξοδο έρωτα (ο Μορέλ και η εφεύρεσή του) και άλλοι εξόντωσαν ανελέητα ανθρώπους και ζώα για να σώσουν μάταια ένα δικό τους αγαπημένο πρόσωπο (ο Δρ Ζενεσιέ, ειδικός στις μεταμοσχεύσεις). Αλλά εκείνος που τους ξεπέρασε όλους, κι αυτός ειδικός στις μεταμοσχεύσεις, προσπαθούσε να βρει ένα σώμα για να το συνδέσει με το κεφάλι της αγαπημένης του που διατηρούσε ζωντανό μ’ έναν ορό δικής του έμπνευσης για 24 ώρες!
Ξεχάστε τα όμως όλα αυτά – είναι σινεμά. Εδώ τώρα πρωταγωνιστεί ένα σκηνικό βλαχομπαρόκ πνιγμένο σε θρησκευτικές εικόνες και σπαθιά σαμουράι που κανονικά θα προκαλούσε το γέλιο. Κι ένα μηχάνημα πλασμαφαίρεσης μέσα σ’ ένα αθηναϊκό διαμέρισμα αντί για νοσοκομείο. Και μια γυναίκα γιατρός που σκύβει πάνω σ’ έναν άντρα που πεθαίνει ανήμπορος σ’ ένα κρεβάτι και δεν κάνει τίποτα για να τον σώσει, ενώ μπορεί… Αυτά τα πλάνα μάς τρόμαξαν περισσότερο κι από τις πιο φριχτές σκηνές του σινεμά.
Μας τρόμαξαν και για το κίνητρό τους, το χρήμα. Τόσο απλό, τόσο μπανάλ. Σε μια ταινία τρόμου αυτό θα μας ξενέρωνε, εδώ μας στοιχειώνει. Ναι, ένα απόλυτα ρεαλιστικό ζευγάρι τσαρλατάνων γιατρών έκλεισαν μέσα στον πνιγηρό τους διάκοσμο όλη τη φρίκη και την ανατριχίλα που καμιά ταινία τρόμου δεν θα μπορούσε να δώσει με τόση αλήθεια και δύναμη.
●Σκηνοθέτης, διευθυντής Film Studies BA MA New York College, Athens, University of Greenwich, UK
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr