Η υπόθεση με τα περιβόητα «σπιτάκια ανακύκλωσης» της ΤΕΧΑΝ δεν μοιάζει πλέον με μια απλή αστοχία ή ένα ακόμη γραφειοκρατικό φιάσκο. Όσο έρχονται νέα στοιχεία στο φως, τόσο περισσότερο δημιουργείται η εικόνα μιας υπόθεσης που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου πολιτικού και οικονομικού ερωτήματος — και πιθανότατα θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό ακόμη. – Ποια είναι η συστημική τράπεζα που έδωσε τα δάνεια, δεχόμενη ως collateral τα σπιτάκια ανακύκλωσης;
Άνθρωποι με πολυετή εμπειρία στην Αυτοδιοίκηση υποστηρίζουν ότι το επιχείρημα της «άγνοιας» δύσκολα μπορεί να σταθεί. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, υπουργοί, περιφερειάρχες και δήμαρχοι γνώριζαν τις επιλογές που έγιναν και θα κληθούν να εξηγήσουν γιατί προχώρησαν σε μια λύση που προκαλούσε σοβαρά ερωτήματα ως προς το κόστος και τη σκοπιμότητά της.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι προειδοποιήσεις δεν φαίνεται να έλειψαν ούτε από την Ευρώπη. Ο Nicola de Michelis, επικεφαλής της DG Regio της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είχε επισημάνει ότι οι τιμές των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων στην Ελλάδα ήταν πολλαπλάσιες σε σχέση με αντίστοιχα έργα στην Ευρώπη. Την ώρα που στην ευρωπαϊκή αγορά παρόμοιες κατασκευές κοστολογούνταν μεταξύ 30.000 και 70.000 ευρώ, το ελληνικό Δημόσιο αποδεχόταν κόστος περίπου 300.000 ευρώ ανά «σπιτάκι».
Μια διαφορά που δεν μπορεί εύκολα να αποδοθεί σε μια απλή εμπορική απόκλιση. Μιλάμε για πολλαπλάσια επιβάρυνση του δημοσίου χρήματος και για επιλογές που προκαλούν εύλογες απορίες σχετικά με το ποιοι αξιολόγησαν, ποιοι ενέκριναν και ποιοι υπερασπίστηκαν αυτή τη διαδικασία.
Και σαν να μην έφτανε το ζήτημα του κόστους, προέκυψε και ένα ακόμη σοβαρό ερώτημα: αν τα συγκεκριμένα συστήματα αφορούσαν τελικά ανακύκλωση συσκευασιών, τότε γιατί χρηματοδοτήθηκαν από πόρους που προορίζονταν για διαφορετικές ανάγκες της διαχείρισης αποβλήτων;
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρεται να έχει επισημάνει ότι η ανακύκλωση συσκευασιών αποτελεί αντικείμενο των Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης, τα οποία χρηματοδοτούνται ήδη από περιβαλλοντικά τέλη. Δηλαδή, αντί να καλύπτεται ένα πραγματικό κενό στη διαχείριση των απορριμμάτων, δημιουργείται το ερώτημα αν δημόσιοι πόροι χρησιμοποιήθηκαν για μια δραστηριότητα που είχε ήδη άλλον μηχανισμό χρηματοδότησης.
Η κυβέρνηση οφείλει πλέον να δώσει καθαρές απαντήσεις. Όχι γενικόλογες διαβεβαιώσεις, ούτε επικοινωνιακές υπεκφυγές. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν πώς αποφασίστηκε να διατεθούν εκατομμύρια ευρώ, ποιοι υπέγραψαν και ποιοι θεωρούσαν ότι αυτή ήταν μια «συμφέρουσα» επιλογή.
Γιατί όταν οι αριθμοί δεν βγαίνουν, οι εξηγήσεις πρέπει να είναι ακόμη πιο πειστικές.
Διαβάστε περισσότερα