Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν από την αρχή της εμφάνισής του στο πολιτικό σκηνικό ένας «ανήσυχος» δεξιός. Η διαδρομή του είναι τουλάχιστον επεισοδιακή, με τα πάνω και τα κάτω της να κάνουν συχνά άνω-κάτω την παράταξη. Πουλέν του Μητσοτάκη πατρός, δεν δίστασε να στραφεί εναντίον του και εναντίον της Ν.Δ., να ιδρύσει κόμμα, την Πολιτική Ανοιξη, να επανέλθει πανηγυρικά από την απομόνωση του διασπαστή και του προδότη στην ηγεσία του κόμματος, να γίνει πρωθυπουργός τα δίσεκτα χρόνια των μνημονίων, να αποσυρθεί στο περιθώριο αλλά όχι στην αφάνεια, όταν υπέστη από τον Τσίπρα μια οδυνηρή ήττα που ποτέ δεν παραδέχτηκε. Και σήμερα να έχει γίνει καρφί στο μάτι του Μητσοτάκη υιού, με τις εχθρικές δηλώσεις του και τη σχεδόν βέβαιη ίδρυση κόμματος.
Για τις απόψεις του δεν υπάρχουν ερωτήματα. Εξ απαλών ονύχων Σαμαράς σήμαινε υπερσυντηρητικός, εθνικιστής, ορκισμένος εχθρός της λεγόμενης woke ατζέντας, φανατικός πολέμιος της Αριστεράς, με αναφορές στη λαϊκή Δεξιά, που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί έναν βαλκανικό καπιταλισμό, που δεν αφήνει στο περιθώριο τα λαϊκά στρώματα. Οσα διακινεί το Μαξίμου για βαθιά και αθεράπευτη εχθρότητα με τον Κυριάκο και ό,τι εκπροσωπεί η οικογένεια Μητσοτάκη έχουν μια βάση, αλλά δεν είναι μόνο αυτό που τον οδήγησε στη σημερινή κατά μέτωπο επίθεση κατά της κυβερνώσας Δεξιάς. Την οποία καταγγέλλει ως μεταλλαγμένη, υποτακτική στον διεθνή χώρο, υποταγμένη σε μεγάλα και θολά συμφέροντα, αυτουργό σκανδάλων και προαγωγό της woke ατζέντας.
Κι έτσι έγινε ξανά προδότης. Που σύμφωνα με κατευθυνόμενα δημοσιεύματα από το Μαξίμου μόνος στόχος του είναι να βλάψει τον Μητσοτάκη. Να κάνει ζημιά στην κυβέρνηση και στο κόμμα. Ενα τροπάριο που με τρόπο σχεδόν αυτόματο εμφανίζεται κάθε φορά που κάποιος εγκαταλείπει το «μαντρί» και στρέφεται εναντίον του «τσομπάνη», κι έχει σκοπό τον εξορκισμό του αποσυνάγωγου στο κομματικό κοινό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα, το τροπάριο είναι πολύ πιο βίαιο και τοξικό, αφού ο Σαμαράς δεν είναι κανένα τυχαίο στέλεχος. Υπήρξε επικεφαλής της Ν.Δ., πρωθυπουργός για χρόνια, φανατικός πολέμιος του μισητού Τσίπρα, δημοφιλής στο πιο πετρώδες τμήμα του συντηρητικού κοινού. Απαιτούνται συνεπώς βαριά πυρά για την εξουδετέρωσή του.
Θεωρείται κοινός τόπος ότι εφόσον κατέβει στις εκλογές θα δώσει τη χαριστική βολή στον Μητσοτάκη που παραπαίει, άρα συμφέρει τον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη. Αυτή είναι όμως η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή, που συνήθως δεν λέγεται, ή δεν υπογραμμίζεται, είναι ότι όσα εκπροσωπεί -η αντίθεση σε δικαιώματα, η εμμονή σε εθνικιστικές θέσεις, η αντιαριστερή υστερία και η ρητορική κατά των «λαθρομεταναστών»- εκπροσωπούν μια αντιδραστική οπισθοδρόμηση. Είναι ο πολιτικός που επιδιώκει να επιβάλει μια «θεσμική» εκδοχή της Ακρας Δεξιάς, με κοινοβουλευτική τήβεννο και όχι με μαχαίρια και ρόπαλα, και να ωθήσει έτσι το πολιτικό σύστημα, τις συντηρητικές εκδοχές του κυρίως, στους σκοτεινούς δρόμους όπου κινείται ήδη ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης.
Κι αυτό σίγουρα δεν συμφέρει ούτε τις προοδευτικές δυνάμεις, ούτε βέβαια την Ελλάδα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr