Τα κύματα δημοσκοπήσεων στην Ελλάδα δεν εξασφαλίζουν απαραίτητα και κύρος στα ευρήματά τους. Ο πληθωρισμός ερευνών, η σύνδεση πολλών εταιρειών με την κυβέρνηση και τα δημόσια ταμεία, η αποτυχία των προβλέψεων σε αρκετές περιπτώσεις –για παράδειγμα στο δημοψήφισμα του 2015, αλλά και στις εκλογές του 2023– έχουν καταστήσει τις δημοσκοπήσεις κάπως σαν τα δελτία καιρού άλλων εποχών.
Όλοι τις διαβάζουν, πολλοί τις συζητούν, αλλά οι περισσότεροι έχουν τις επιφυλάξεις τους. Πολύ περισσότερο όταν «θεσμικά» κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ τελευταία και ο ΣΥΡΙΖΑ παλιότερα, έχουν συμβολή σε αυτό, αμφισβητώντας, κάποτε μάλιστα και έντονα, τα δημοσκοπικά ευρήματα. Όταν φυσικά αυτά έρχονται σε αντίθεση με τη στρατηγική και τις προσδοκίες τους.
Όπως και να ’χει όμως, όλα τα κόμματα, με εξαίρεση ίσως το ΚΚΕ, κινούνται προεκλογικά και επικοινωνιακά με βάση τα δημοσκοπικά ευρήματα. Σίγουρα με βάση τα ευρήματα που επιβεβαιώνει η επανάληψή τους σε όλες ή τις περισσότερες μετρήσεις. Σήμερα, για να προσγειωθούμε στα δεδομένα, καταγράφεται με εκνευριστική για την κυβέρνηση επιμονή, η δυσαρέσκεια της μεγάλης πλειοψηφίας για τους όρους επιβίωσής της. Η αποδοκιμασία για το ήθος διακυβέρνησης της Ν.Δ. Η ολέθρια επίδραση της ακρίβειας και των σκανδάλων στις δημοσκοπικές της επιδόσεις. Η ταπείνωσή της σε ποσοστά μεταξύ 23% και 25%, χωρίς φυσικά την εκτίμηση της παρηγοριάς, που αποκαλείται «εκτίμηση ψήφου». Και η επίσης εκνευριστική σταθεροποίηση στη δεύτερη θέση της ΕΛΑΣ, ακόμα και με μονοψήφια διαφορά.
Ως εκ τούτου, η εκνευριστική αποδοκιμασία, τα εκνευριστικά ποσοστά, η εκνευριστική σταθεροποίηση του Τσίπρα στην απειλητική δεύτερη θέση οδηγούν στη στρατηγική του εκνευρισμού. Ή του αδωνισμού. Η τεχνοκρατική ψυχραιμία και η ευρωπαϊκή αριστεία δίνουν μπροστά στα μάτια μας –και στα μάτια του προσφιλούς τους «μεσαίου χώρου»– τη θέση τους σε απίθανα παραληρήματα εμπάθειας και τοξικότητας. Από τον γνωστό και μη εξαιρετέο Βεληγκέκα της Άκρας Δεξιάς, αλλά και από όλο το εκνευρισμένο στράτευμα, με προεξάρχοντα τον αρχιστράτηγο του Μαξίμου, η τοξικότητα γίνεται ουσία της στρατηγικής τους. Οι ανοίκειες, αστήριχτες και εμπρηστικές προσωπικές επιθέσεις ενθρονίζονται στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η βία των λέξεων επιχειρεί να οικοδομήσει μια διχαστική πόλωση.
Πρόκειται βέβαια για μια στρατηγική άμυνας. Ο αδωνισμός, τελευταίο στάδιο του μητσοτακισμού. Αντί για τα μπερεκέτια του Ελλάδα 2.0 στα μερεμέτια του Τσίπρας 0.0. Να χαμηλώσουν τον αντίπαλο μπας και ψηλώσουν λίγο τη γαλάζια στήλη. Να δείξουν ότι όλοι είναι ίδιοι – «δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω». Να πολώσουν για να συσπειρώσουν τον σκληρό πυρήνα τους. Πόσο αυτή η ρητορική της αστάθειας ταιριάζει με τη σταθερότητα που επικαλούνται είναι βέβαια μια άλλη ιστορία. Μια άλλη ιστορία είναι επίσης αν και πόσους θα καταφέρουν να τρομάξουν με τον μπαμπούλα του «άλλου», όταν ο αυτός ο «άλλος» δεν πατάει την πεπονόφλουδα της τοξικότητας και επιμένει στη βάσανο της πραγματικότητας, που αφορά τις ζωές των ανθρώπων. Ενώ εμφανίζεται αποφασισμένος να τους ταράξει στην ψυχραιμία…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr