07/06/2026 10:43 πμ.
Για αυτούς τους λόγους, ξημερώματα Παρασκευής 5/6 τη στιγμή που ο σύντροφος Αρίστος έκλεινε 4 μήνες απεργίας πείνας, έχοντας μείνει 43 κιλά και με την υγεία του διαλυμένη, και η συντρόφισσα Suzon έκλεινε 36 ημέρες απεργίας πείνας και επίσης αρκετά καταβεβλημένη, επιτεθήκαμε βάζοντας φωτιά στα οχήματα της περιφέρειας Αττικής έξω από τα κεντρικά της κτήρια στο Μαρούσι, κάτω από τη μύτη της αστυνομίας που περιπολούσε στο σημείο. Η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί στο ψηφιδωτό των δράσεων αλληλεγγύης και θέλουμε να την κάνουμε κάλεσμα για όξυνση και κλιμάκωση του αγώνα. Είναι επιτακτικό να κρατήσουμε τη φωτιά του αγώνα ζωντανή.
Τα Προσφυγικά είναι ο ζωντανός, συλλογικός χώρος όπου η καθημερινή ζωή αναδιατάσσεται με όρους αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, και πολιτικών και κοινωνικών καταβολών από όλα τα μέρη του κόσμου, έχουν μετατρέψει τους χώρους σε κοινές κουζίνες, αυτοδιαχειριζόμενες δομές κοινωνικής και ψυχικής φροντίδας, ξενώνα για συγγενείς καρκινοπαθών ασθενών, δομή υγείας, δομή ζώων, παιδικά στέκια και εργαστήρια. Εκεί όπου η αγορά θέλει τη στέγη και τις κοινωνικές ανάγκες εμπόρευμα, η κοινότητα δημιουργεί σχέσεις που κάλυπταν και συνεχίζουν να καλύπτουν πρακτικές ανάγκες: στέγη, φροντίδα, συντήρηση κτιρίων, ελεύθεροι χώροι, αλληλοβοήθεια. Εκεί που ο καπιταλισμός παράγει φτωχοποίηση και απολεισμούς, η αυτο-οργάνωση των από τα κάτω δίνει την απάντηση. Η ίδια αυτή πρακτική λειτουργεί ως απόδειξη ότι η συλλογική οργάνωση από τα κάτω είναι εφικτή και λειτουργική ως καθημερινή, διαχειρίσιμη πραγματικότητα που προσφέρει προστασία και ζωή. Εκεί που θα υπήρχαν δεκάδες άστεγοι, πρόσφυγες, μετανάστες, τοξικομανείς και ευρύτερα φτωχοί, η κοινότητα δίνει την απάντηση.
Η σημασία όμως των Προσφυγικών ξεπερνά τον τοπικό χαρακτήρα τους. Σε μια περίοδο όπου το δημόσιο έδαφος και η κατοικία υποκύπτουν σε ένα σχέδιο κεφαλαιακής αναδιάρθρωσης, οι αυτοοργανωμένες κοινότητες γίνονται εμπόδιο στην ιδιωτικοποίηση της ζωής. Στην Αττική αυτή η αναδιάρθρωση παίρνει συγκεκριμένη μορφή: μεγάλα επενδυτικά σχέδια ανάπλασης μετατρέπουν το ιστορικό και δημόσιο τοπίο σε εμπορικές και τουριστικές ζώνες· δημόσιοι χώροι και παραλίες γίνονται προνόμια για τους λίγους, ενώ τα ενοίκια ανεβαίνουν και οι βραχυχρόνιες μισθώσεις πολλαπλασιάζουν τη δυνατότητα κερδοσκοπίας. Ως αποτέλεσμα του ταξικού πολέμου της αστικής τάξης, το κέντρο της Αθήνας και οι πόροι του γίνονται εμπόρευμα για λίγους, οι φτωχότεροι πιέζονται στο περιθώριο, και η καθημερινή ζωή γίνεται ακριβότερη και επισφαλέστερη.
Τα μέτωπα της επέλασης δεν περιορίζονται στην οικονομική σφαίρα. Η Περιφέρεια Αττικής, σε συνεργασία με υπουργεία και δημόσιους φορείς, αναλαμβάνει προγραμματικές συμβάσεις και έργα «αποκατάστασης» που πολύ συχνά λειτουργούν ως μέσο εκδίωξης πιτσιρικάδων, αστέγων, αποκλεισμένων και φτωχών, και παραχώρησης χώρων σε αναδόχους. Παράλληλα, η κανονικοποίηση της επιτήρησης με κάμερες και ψηφιακά συστήματα καθιστά τον δημόσιο χώρο πιο ελεγχόμενο· η συλλογική ζωή γίνεται πιο δύσκολη όταν κάθε κίνηση μπορεί να καταγράφεται και να χρησιμοποιείται ως εργαλείο αστυνόμευσης και οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες ασφυκτιούν και αποριζοσπαστικοποιούνται. Η θεσμική αυτή διαδικασία, όπου υπογράφονται συμβάσεις, προκηρύσσονται διαγωνισμοί και δίνονται έργα με «κοινωνικό χαρακτήρα», στην πράξη είναι ξεπούλημα σε ιδιώτες και διασπάθιση δημόσιου χρήματος που παραχωρείται από τη διεφθαρμένη κυβερνητική συμμορία σε ολιγάρχες που πλουτίζουν απο αχρείαστα δημόσια έργα. Όσον αφορά τα Προσφυγικά συγκεκριμένα, η ανάπλαση είναι απλά το πρόσχημα της καταστολής και της εκκένωσης, καθώς υπάρχουν δεκάδες εγκατελειμμένα κτήρια του δημοσίου που ρημάζουν και δεν ασχολείται η περιφέρεια να τα κάνει κοινωνικές κατοικίες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση της κοινότητας να ξεκινήσει απεργία πείνας μέχρι θανάτου είναι το πιο ξεκάθαρο σημάδι της έκτασης του κινδύνου: το ίδιο τους το σώμα μπαίνει ως ανάχωμα ενάντια στην εκκένωση, ως τελευταία γραμμή άμυνας για τη στέγη και τις σχέσεις που έχουν χτίσει. Από τις 5/2/26 μέρες ο σύντροφος και μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών Αριστοτέλης Χαντζής και από τις 1/5/26 η συντρόφισσα και μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών Suzon Doppagne βρίσκονται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου υπερασπιζόμενοι/ες την κοινότητά τους. Μια απεργία πείνας είναι πράξη που φέρει άμεσο κίνδυνο για την υγεία και τη ζωή, και θέτει όλο τον κόσμο του αγώνα έναντι της πολιτικής του ευθύνης και κάνει επιτακτική την ανάγκη για άμεση συλλογική κινητοποίηση. Η απώλεια αυτού του χώρου θα σημαίνει όχι μόνο κατεδάφιση τοίχων αλλά και διάλυση δικτύων φροντίδας, αποδιοργάνωση ζωών και άμεσο κίνδυνο των πάνω από 400 ανθρώπων που βασίζονται στην κοινότητα για την επιβίωση τους.
Τα αιτήματά της Κοινότητας είναι η ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ, η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ και ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
Γι αυτό, η μάχη για τα Προσφυγικά είναι μάχη ενάντια σε ένα ευρύτερο κρατικό καπιταλιστικό σχέδιο που αυξάνει τα νοίκια, πιέζει τους μισθούς, περιορίζει ελευθερίες και αυστηροποιεί νόμους ώστε να ποινικοποιήσει την αντίσταση. Αν η κοινότητα νικήσει και οι απεργοί μείνουν ζωντανοί, η κατάκτηση αυτή θα είναι νίκη ολόκληρης της κοινωνίας: θα αποδείξει ότι η αυτοοργάνωση έχει νόημα, ότι η συλλογική δράση μπορεί να υπερασπιστεί ζωές και τόπους, και ότι η ήττα δεν είναι αναπόφευκτη, ότι το κράτος και η καταστολή δεν είναι παντοδύναμη. Μια τέτοια νίκη δίνει αυτοπεποίθηση στο κίνημα, αναπτερώνει τις δυνάμεις που κινητοποιούνται, και ανοίγει το δρόμο για την αναπαραγωγή αντίστοιχων πρωτοβουλιών σε άλλες γειτονιές. Μια ήττα, αντίθετα, θα ενίσχυε τη λογική της ιδιωτικοποίησης και του ελέγχου, θα αποθαρρύνει αγώνες και θα αφήσει ανθρώπους ευάλωτους στη βία των αγορών και της εξουσίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η ίδια η απεργία πείνας αποτρέπει μια τέτοια έκβαση ανταλάσσοντάς την με το διακυβευμα της ίδιας της ζωής των αγωνιστών.
Η υπεράσπιση των Προσφυγικών απαιτεί πολιτική πίεση προς όσους αποφασίζουν, νομική στήριξη και μαζική κοινωνική αλληλεγγύη. Απαιτεί επίσης να καταλάβουμε ότι οι επενδύσεις και οι αναπλάσεις που προωθούνται στην Αττική δεν είναι ουδέτερες τεχνικές παρεμβάσεις, αλλά εργαλεία ταξικής αναδιάρθρωσης που στοχεύουν να αλλάξουν ποιος έχει πρόσβαση στη ζωή της πόλης. Τα Προσφυγικά, ως πρακτικό παράδειγμα ενός διαφορετικού τρόπου ζωής, αντιστέκονται σε αυτήν την καπιταλιστική επέλαση και δείχνουν ότι μια κοινωνία βασισμένη στην αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση είναι ρεαλιστική απάντηση στην επιβαλλόμενη αναδιάρθρωση.
Τώρα χρειάζεται να σταθούμε όλα, όλες, όλοι, δίπλα στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που ρισκάρουν την υγεία και τη ζωή τους, να πιέσουμε και να οργανώσουμε κοινές δράσεις στο δρόμο, στις γειτονιές και στα κέντρα αποφάσεων, ώστε να αναγκάσουμε την Περιφέρεια και τους εμπλεκόμενους φορείς να ανακαλέσουν αποφάσεις που απειλούν την κοινότητα. Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι υπεράσπιση της ζωής, της αξιοπρέπειας και της δυνατότητας να οργανωνόμαστε από τα κάτω. Μια νίκη είναι νίκη για όλες, όλα και όλους που βιώνουν την πίεση των ενοικίων, τη μείωση μισθών, την επιτήρηση και την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Οι αγώνες έχουν νόημα και τώρα απαιτείται η δράση για να σωθούν ζωές και να παραμείνει ζωντανή η προοπτική ενός άλλου, συλλογικού φαντασιακού.
Για αυτούς τους λόγους, ξημερώματα Παρασκευής 5/6 τη στιγμή που ο σύντροφος Αρίστος έκλεινε 4 μήνες απεργίας πείνας, έχοντας μείνει 43 κιλά και με την υγεία του διαλυμένη, και η συντρόφισσα Suzon έκλεινε 36 ημέρες απεργίας πείνας και επίσης αρκετά καταβεβλημένη, επιτεθήκαμε βάζοντας φωτιά στα οχήματα της περιφέρειας Αττικής έξω από τα κεντρικά της κτήρια στο Μαρούσι, κάτω από τη μύτη της αστυνομίας που περιπολούσε στο σημείο. Η ενέργεια αυτή έρχεται να προστεθεί στο ψηφιδωτό των δράσεων αλληλεγγύης και θέλουμε να την κάνουμε κάλεσμα για όξυνση και κλιμάκωση του αγώνα. Είναι επιτακτικό να κρατήσουμε τη φωτιά του αγώνα ζωντανή.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5/2/26 ΑΡΙΣΤΟ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 1/5/26 SUZON DOPAGNE
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ, ΣΤΑ 6 ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΣΤΗΝ ΤΙΘΟΡΕΑ, ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΤΣΩΛΗ ΚΑΙ ΣΟΦΟΚΛΗ ΤΟΥΤΖΙΑΡΑΚΗ, ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΩΤΗ ΤΖΙΩΤΖΗ, ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΚΗ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ
αναρχικές-αναρχικοί