Στο ένθετο της Επιτροπής Ιστορικού Αρχείου της ΚΕ του ΚΚΕ που υπήρχε στο φύλλο του Ριζοσπάστη (25-26 Απριλίου), για άλλη μια φορά οι εκδότες του προσπάθησαν να υποκαταστήσουν την ιστορική αλήθεια με ψεύδη και συκοφαντίες. Αυτή την φορά δεν δίστασαν να συκοφαντήσουν με τον πιο χυδαίο τρόπο τους 7 τροτσκιστές και 5 αρχειομαρξιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή γράφοντας: «Αξίζει να θυμίσουμε πως κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά, διάφοροι πολιτικοί κρατούμενοι του τροτσκιστικού και αρχειομαρξιστικού χώρου υπέγραψαν δηλώσεις και απελευθερώθηκαν», χωρίς να αναφέρουν ούτε ένα όνομα ούτε ένα στοιχείο.
Με το που ήρθαν στην δημοσιότητα οι φωτογραφίες από τις εκτελέσεις που αποτελούν σπουδαίο κομμάτι της ιστορίας, που είναι έμπνευση για τους αγώνες και έχουν συγκλονίσει πολλές χιλιάδες κόσμου, το ΚΚΕ επιχειρεί να παρουσιάσει την θυσία των 200 σχεδόν ως «αποκλειστική ιδιοκτησία» του. Αρχικά αποκρύβει τους 12 Επαναστάτες (7 Τροτσκιστές, 5 Αρχειομαρξιστές) ανάμεσα στους 200, τον ρόλο και τον αγώνα τους, στην συνέχεια αναφέρει λιγότερους, κρύβει ή παραποιεί βιογραφικά στοιχεία τους. Αλλοιώνει την πολιτική ταυτότητά τους, διαχωρίζοντάς τους αυθαίρετα σε «φιλο- και αντι-ΚΚΕ». Τους παρουσιάζει ακόμα και ως μέλη ή συμπαθούντες του ΚΚΕ (π.χ. τον τροτσκιστή δάσκαλο Γιώργο Κρόκο) Στην εν λόγο έκδοση.., όμως εξαπολύει μια αδίστακτη συκοφαντία που ξεπερνάει όλα τα προηγούμενα, δείχνοντας το πραγματικό πρόσωπο του ΚΚΕ – αυτό που δολοφόνησε και συκοφάντησε εκατοντάδες αγωνιστές (πολλοί από τους οποίους ήταν διαφωνούντες δικοί του, π.χ. Κ. Καραγιώργης, Α. Βελουχιώτης) στη χώρα μας και χειροκρότησε τις δολοφονίες και συκοφαντίες εκατομμυρίων πραγματικών κομμουνιστών σ’ όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην ΕΣΣΔ…
Για πολλά χρόνια, μετά την Μεταπολίτευση, στις ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης που οργάνωνε ο δήμος Καισαριανής, τα ονόματα των τροτσκιστών και αρχειομαρξιστών αγωνιστών δεν εκφωνούνταν. H σταλινική μισαλλοδοξία έφτανε και μέχρι αυτό το σημείο, ώστε να μην φανεί ότι ανάμεσα στους εκτελεσμένους αγωνιστές υπήρχαν τροτσκιστές και αρχειομαρξιστές, όπως σήμερα 82 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του ’44 συκοφαντούνται και καθυβρίζονται με το τρόπο που εκτέθηκε παραπάνω και διαστρέφεται με τον πιο χυδαίο τρόπο η θυσία των 200 ηρώων της Καισαριανής.
Στη σημερινή συγκυρία, όπου οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία βρίσκονται αντιμέτωποι με την πιο σκληρή και απάνθρωπη επίθεση από την κυβέρνηση και το αστικό κράτος στις κατακτήσεις και στα δημοκρατικά και πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες τους και η ανθρωπότητα βρίσκεται υπό την απειλή ενός Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το ΚΚΕ βρήκε την ώρα να διαστρέψει την ιστορία του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος και να συκοφαντήσει τους επαναστάτες μαρξιστές.
Αξίζει να θυμηθούμε λοιπόν:
1. Την Προσωρινή Διοίκηση (ΠΔ), που ήταν ένας ηγετικός μηχανισμός του ΚΚΕ (1935-1941), τον οποίο «έφτιαξε» η δικτατορία του Μεταξά με στόχο τη διάβρωσή του. Αυτήν τη χαφιέδικη ΠΔ –την οποία αναγνώριζε και ο «μεγάλος αρχηγός» Ζαχαριάδης– την είχαν δημιουργήσει ο Μεταξάς, ο Μανιαδάκης κ.ά με την βοήθεια των πρώην ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ τα οποία είχαν υπογράψει δήλωση και είχαν γίνει αντικομμουνιστές στην υπηρεσία της δικτατορίας και εξέδιδαν και τον πλαστό «Ριζοσπάστη». Σε όλους αυτούς τους δηλωσίες δεν βρίσκεται ούτε ένα όνομα που να ανήκει στις τάξεις του επαναστατικού μαρξισμού/ τροτσκισμού.
2. Στην περίοδο της δικτατορίας Μεταξά (1936-1940) λέγεται ότι περίπου 45.000 έως 47.000 άτομα υπέγραψαν «δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού». Φυσικά πολλοί από αυτούς δεν ήταν μέλη του ΚΚΕ ή άλλων οργανώσεων, ήταν απλοί πολίτες που υπέγραψαν «δηλώσεις μετανοίας». Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών υπέκυψε στα φρικτά βασανιστήρια, «στο ρετσινόλαδο και τον πάγο» και πολλοί απ’ αυτούς το απέδειξαν, όταν στρατεύτηκαν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κ.ά., ή πάρα πολλοί έδωσαν και τη ζωή τους στην Ελληνική Επανάσταση 1943-1949.
Ποια ήταν η συμπεριφορά της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι σε φυλακισμένους ή εξόριστους, που είχαν υπογράψει δήλωση; Κατά κανόνα τιμωρούνταν με απομόνωση (δεν τους έκαναν παρέα, δεν τους μιλούσαν, έτρωγαν μόνοι τους κ.λπ.), πράγμα φρικτό όταν μάλιστα διαρκούσε 1, 2, 3, 4 ή περισσότερα χρόνια. Αυτά για τους συναγωνιστές τους, δε μιλάμε για το τι τραβούσαν οι τροτσκιστές ή αρχειομαρξιστές, που τύχαινε να είναι στις ίδιες φυλακές. Ακόμη πιο άθλια ήταν η συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες, που τυχόν είχαν υπογράψει δήλωση.
3. Όσοι μετά την ήττα κατέφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις πρώην χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι «δηλωσίες» (όπως χαρακτηρίζονταν υποτιμητικά από την ηγεσία Ζαχαριάδη και τους ακόλουθούς του), αντιμετωπίζονταν ως «κατώτεροι». Μόνο μετά τον θάνατο του Στάλιν, την άνοδο στην εξουσία του Ν. Χρουστσόφ και την καθαίρεση του Ζαχαριάδη οι «δηλωσίες» άρχισαν να διεκδικούν και τελικά απέκτησαν κάποια δικαιώματα!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr