«Της κοντής της κουλής, η κούλα, η ψηλή, της φταίει…» λέει η σοφή λαϊκή παροιμία. Στην προκειμένη περίπτωση τους πείραξε το ζεϊμπέκικο του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ υπό τους ήχους του γνωστού τραγουδιού της ξενιτιάς, «Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί», του Μίκη Θεοδωράκη σε συνεστίαση της τοπικής οργάνωσης του κόμματος στα Τρίκαλα.
Η πενία άλλων αντικομμουνιστικών επιχειρημάτων οδηγεί στο ανυπόληπτο, το κομπλεξικό, το γελοίο. Λες και ο εκάστοτε γραμματέας δεν είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι μας, λες και υπάρχει κάποιο κομμουνιστικό πρωτόκολλο που ορίζει πως ο γραμματέας ασχολείται αποκλειστικά με τα πολιτικά και κομματικά καθήκοντα και οτιδήποτε κάνει εκτός από αυτά πρέπει να μένει κλεισμένο στα τέσσερα ντουβάρια του σπιτιού του. Δεν βρίσκουν κάτι άλλο να κρίνουν και ασχολούνται με κατασκευασμένα και αστεία στερεότυπα.
Δεν είναι στα άμεσα ενδιαφέροντά μου ούτε στα φόρτε μου η παραφιλολογία ή η σκανδαλολογία ή το κουτσομπολιό που έχει να κάνει με τα πούρα στα κότερα ή τις βίλες ή τα πολυτελή σπίτια και άλλα παρόμοια και συναφή. Ούτε βέβαια τα σχόλια διαφόρων κομπλεξικών για το ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κουτσούμπα. Εξάλλου έχω πλέον μάθει στην ηλικία μου ότι παρόμοια κουτσομπολιά έχουν στόχο να αποπροσανατολίσουν από τα βασικά θέματα, να αλλάξουν ατζέντα και παραπλανήσουν για ακόμα μία φορά όλους εμάς τους αφελείς κατά την άποψή τους. Με ενοχλούν όμως τα στερεότυπα. Και ένα τέτοιο αναδεικνύεται έστω λάθρα και εδώ. Εννοώ το στερεότυπο της αντίφασης μεταξύ κομμουνιστικών πεποιθήσεων και «δεξιών» πολυτελών απολαύσεων και πρακτικών. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι κάθε κομμουνιστής πρέπει να κυκλοφορεί με τραγιάσκα, να φοράει αμπέχονο και από τον ώμο του να κρεμιέται ταγάρι, το ενδυματολογικό σήμα κατατεθέν κάθε αληθινού κομμουνιστή! Αντίθετα, ο δεξιός και ο κεντρώος μπορεί και πρέπει να κατέχει σπιταρόνα, βιλάρα, γιοτ και μερικά εκατομμύρια σε καταθέσεις και ράβδους χρυσού. Αυτό είναι το φυσιολογικό!
Οπως και τώρα ο θόρυβος για το ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κουτσούμπα. Προσωπικά πολύ το γούσταρα, το έχει που λένε και οι νεότεροι. Αυτό είναι το λεβέντικο ζεϊμπέκικο: είναι χορός μοναχικός, με οδύνη, με εσωτερικότητα. Δεν παριστάνεις κάτι, δεν είσαι φιγουρατζής. «Οταν χορεύεις, γράφεις στη γη αυτά που θέλει να πει η ψυχή σου» λέει ο Κ. Καβάφης. Συμπάσχεις με τον στίχο, γι’ αυτό και επιλέγεις το τραγούδι που θα χορέψεις. Το χορεύεις σταυρωμένος στο κενό.
Το ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κουτσούμπα δεν έχει σχέση με το δήθεν ζεϊμπέκικο. Αυτό δηλαδή που λειτουργεί ως τεκμήριο «λαϊκότητας» των εραστών της κυβερνητικής και κομματικής εξουσίας και αποτελούσε ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι της τέχνης τού «πολιτεύεσθαι» με μάγκικες γυροβολιές και αποθεωτικά παλαμάκια, ώστε το τελικό επικοινωνιακό αποτέλεσμα να έχει θετικό πρόσημο για τον εκάστοτε χορευτή, αρχηγό, υπουργό, βουλευτή, πολιτευτή. «Η ζωή εδώ τελειώνει», το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», «Αυτός ο άνθρωπος αυτός», «Είμαι αητός χωρίς φτερά», «Πάλιωσε το σακάκι μου», «Της γερακίνας γιος» και άλλα έχουν σκυλευτεί στον παραπάνω σκοπό. Ποιος δεν διεκδίκησε να είναι εκείνος ο γιος της γερακίνας; Οι διάφοροι γιοι της γερακίνας δεν δίσταζαν να πουλήσουν τη μάνα τους για μερικές ψήφους. Πόσο μάλλον να ξεφτιλίσουν ένα τραγούδι ή έναν χορό. Μην κρίνετε λοιπόν «εξ ιδίων τα αλλότρια».
*Πανεπιστημιακός – συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr