Καθημερινά πλέον, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μεταφέρουν τον απόηχο μιας αόρατης σφαγής. Γυναικείας σφαγής. Τα ονόματα αλλάζουν, οι τοποθεσίες εναλλάσσονται, όμως το μελάνι παραμένει το ίδιο, κόκκινο βαθύ και σκοτεινό. Και γράφεται από ένα αντρικό χέρι.
Μια καθημερινή ανατολή που ταυτίζεται με το φως για ζωή, φέρνει στην επιφάνεια το βάρος μιας κοινωνίας που νοσεί στους κλειστούς της τοίχους. Αναρωτιόμαστε τι φταίει, λες και η βία γεννήθηκε χθες, λες και ξεπήδησε σαν ξαφνική καταιγίδα σε έναν καθαρό ουρανό. Ομως η αλήθεια είναι πιο πικρή. Η βία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Είναι μια κατάσταση που την ανεχτήκαμε μέχρι που έγινε μακάβρια κραυγή.
Το χρονικό λοιπόν μιας βουβής υποταγής έχει σπουδαίο παρελθόν. Για γενιές ολόκληρες, η κοινωνία μας έχτισε σπίτια με βαριές κουρτίνες και ακόμα πιο βαριά μυστικά. Η παρωχημένη αντίληψη, το «μέσα στο σπίτι μας» από άσυλο γαλήνης μετατράπηκε σε άσυλο τρόμου, όπου η εξουσία του ισχυρού επιβαλλόταν με το πρόσχημα μιας στρεβλής αγάπης. Η αγάπη όμως δεν φυλακίζει, δεν τρομοκρατεί, δεν αφήνει μώλωπες στην ψυχή πριν τους αφήσει στο σώμα.
Αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια ξαφνική έξαρση του κακού, αλλά το ράγισμα του προβλήματος. Οι γυναίκες σήμερα δεν υπομένουν πια στον ίδιο βαθμό κάτω από τις σκιές του φόβου. Βρίσκουν τη δύναμη να μιλήσουν, να σπάσουν τα δεσμά της ντροπής που για χρόνια η ίδια η κοινωνία τούς φόρτωνε. Είναι βέβαιο πως κάθε καταγγελία, κάθε φωνή που υψώνεται, είναι μια πέτρα που σπάει το τείχος της συνένοχης σιωπής μας.
Η ιδιοκτησία της ψυχής σέρνει, από τα παλιά, βαριά μαντάτα. Πίσω από κάθε χέρι που σηκώνεται, πίσω από κάθε βλέμμα που απειλεί, κρύβεται η ίδια αρχέγονη ψευδαίσθηση ότι ο άλλος άνθρωπος σου ανήκει. Μια ιδιοκτησιακή μανία που μεταφράζει τη συντροφικότητα σε κυριαρχία και την ελευθερία του άλλου σε απειλή. Οταν το «μαζί» μετατρέπεται στο υποτακτικό «μου ανήκεις», το έγκλημα δεν είναι μακριά. Δεν υπάρχουν εγκλήματα πάθους γιατί το ευγενές πάθος γεννά ζωή, εξέλιξη, κοινές δράσεις, όχι θάνατο. Αυτά τα γεγονότα που καθημερινά σχεδόν απασχολούν τα μέσα ενημέρωσης είναι εγκλήματα εξουσίας και ελέγχου. Είναι η οργή του θύτη που βλέπει το «κτήμα» του να αποκτά δική του φωνή και να διεκδικεί το δικαίωμα στην ανάσα.
Οφείλουμε να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο.
Δεν αρκεί πια να μετράμε απώλειες στις πίσω σελίδες των εφημερίδων, ούτε να παρακολουθούμε με μια παθητική, σχεδόν ηδονοβλεπτική θλίψη το δράμα του διπλανού. Η απάθεια είναι το λίπασμα της βίας. Οταν κλείνουμε τα παράθυρα για να μην ακούσουμε τις φωνές από το διπλανό διαμέρισμα, γινόμαστε, με έναν τρόπο, ο τοίχος που κρύβει τον θύτη.
Η λύση δεν θα έρθει μόνο από τις δικαστικές αίθουσες και τους αυστηρούς νόμους, αν και αυτοί είναι το δίχτυ ασφαλείας που οφείλει να λειτουργεί αμείλικτα. Η πραγματική ίαση θα ξεκινήσει όταν διδάξουμε στα παιδιά μας, στους μαθητές μας, στον κοινωνικό μας περίγυρο ότι η δύναμη δεν κρύβεται στην επιβολή, αλλά στον σεβασμό. Οταν η κοινωνία μας πάψει να δικαιολογεί το «νευρικό ξέσπασμα» και να αμφισβητεί το θύμα. Κάθε φορά που μια γυναίκα δολοφονείται με χίλιους τρόπους, ένα κομμάτι του πολιτισμού μας γκρεμίζεται.
Το στοίχημα των καιρών μας; Η γέννηση και η εξέλιξη κάθε γυναίκας να μην συνοδεύεται από έναν αόρατο, διαρκή φόβο, αλλά από την απόλυτη ελευθερία να υπάρχει, να αγαπά και να φεύγει, δίχως να πληρώνει το τίμημα με την ίδια της τη ζωή.
*Φιλολόγος, ποιήτρια, συγγραφέας
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr