Υπό
Ν. Γ. ΧΑΡΙΤΑΚΗ
Πρώην Επίκουρου Καθηγητή Οικονομικών του ΕΚΠΑ
nikolasgharitakis@gmail.com
Θα μπορούσε να θεωρηθεί και λογοπαίγνιο. Και όμως η συσχέτιση είναι ξεκάθαρη. Το ακρωνύμιο ΜΙΔΑ (Μητρώο Ιδιοκτησίας και Διαχείρισης Ακινήτων) είναι το τελευταίο αρχείο που απαιτείται ώστε η ΑΑΔΕ να ταυτοποιήσει, για το σύνολο της ακίνητης περιουσίας, τον ιδιοκτήτη και τον διαχειριστή. Για να γίνει αυτό, θα ενοποιηθούν σε μία βάση όλα τα αρχεία Ε9, Κτηματολόγιο, μισθωτήρια, κληρονομιές ή κληρονομικές συμβάσεις, λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος, πολεοδομίες και, γενικά, άλλες κρατικές υπηρεσίες. Για πρώτη φορά το Δημόσιο θα έχει μία ενιαία βάση για κάθε ακίνητο.
Έτσι, το Δημόσιο θα κλείσει οριστικά την κατανομή του βασικού περιουσιακού στοιχείου πλούτου των φυσικών και νομικών προσώπων και θα προσδιορίσει τους φοροφυγάδες, συνδυάζοντας αυτό το αρχείο με εκείνο της λίστας των απαιτήσεών του. Έχοντας, μάλιστα, το δικαίωμα να διερευνήσει σε παγκόσμιο επίπεδο την περιουσιακή θέση όσων οφείλουν, θα βοηθήσει και το τραπεζικό σύστημα στις απαιτήσεις του.
Θα είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία της χώρας μετακίνηση και αναδιανομή πλούτου και προφανώς θα αποτελέσει τον «Μίδα» για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Θα έχουν ρυθμιστεί τα μέχρι σήμερα αρρύθμιστα χρέη προς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και θα έχει εξασφαλιστεί σε ανάπτυγμα χρόνου ένα μεγάλο τμήμα του δημόσιου χρέους. Με τη λειτουργία του νέου «Τειρεσία» θα προκύψει η συνολική –προς χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και Δημόσιο– φερεγγυότητα όλων των φυσικών και νομικών προσώπων της χώρας, σε αντίθεση με εκείνη του παρελθόντος, που ίσχυε μόνο για τις τράπεζες.
Το ΜΙΔΑ αποτελούσε, μαζί με τους πλειστηριασμούς, υποχρέωση του τρίτου μνημονίου. Και όμως, ενώ οι πλειστηριασμοί ενεργοποιήθηκαν, η συμμετοχή του Δημοσίου στο προϊόν της πλειοδοσίας καθώς και η συμμετοχή του στην φερεγγυότητα των οικονομικών ατόμων δεν είχε ολοκληρωθεί. Αποτέλεσμα ήταν το Δημόσιο να χρησιμοποιεί το δικαίωμά του στη φυλάκιση των πολιτών, προφανώς όσο λιγότερο μπορούσε, ενώ το τραπεζικό σύστημα, με αδιαφανείς ρυθμίσεις και αναστολές των πλειστηριασμών, διαχειριζόταν τη φερεγγυότητα και την ελευθερία των πολιτών, ουσιαστικά καθυστερώντας την ενοποίηση των βάσεων δεδομένων, η πολιτική διαχείριση έγινε καθεστώς.
Η δημιουργία του ΜΙΔΑ μεταφέρθηκε από το τρίτο Μνημόνιο στα προαπαιτούμενα του προγράμματος ανασυγκρότησης «Ελλάδα 2.0», το τέλος του οποίου είχε εξαρχής προσδιοριστεί για τις 3 Αυγούστου 2026. Στην επεξεργασία των βάσεων, και όσο πλησίαζε η ημερομηνία λήξης, σχεδιάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Νομίζαμε ότι τα πάντα στην ευρωπαϊκή κοινότητα μετατίθενται και δεν χάνεται τίποτα από τους πόρους. Πρώτο λάθος. Στη συνέχεια νομίζαμε ότι θα μπορούσαμε να καλύψουμε εγγυήσεις του Δημοσίου στα «κόκκινα δάνεια». Μας είπαν ότι δάνεια –και όχι εγγυήσεις Δημοσίου– υπάρχουν για τα αναδιαμορφωμένα χρέη. Έτσι, μάθαμε ότι έπρεπε να μετασχηματίσουμε την Επενδυτική Τράπεζα σε ειδικό φορέα. Δεύτερο λάθος. Στη συνέχεια μας ενημέρωσαν ότι δεν μπορεί να εξαιρεθεί το Δημόσιο από τη νόμιμη κατανομή του εκπλειστηριάσματος. Τρίτο λάθος. Στη συνέχεια μας ρώτησαν τι θα γίνει με τις εν ζωή μεταβιβάσεις περιουσίας των μεγαλοοφειλετών (βλέπε γονικές παροχές, κληρονομιές κ.ά.). Τέταρτο λάθος. Μέχρι που ήρθε η κ. Κοβέσι και μας είπε ότι ένα μεγάλο πλήθος αγροτών, συνεταιριστικών οργανώσεων κ.ά., σε συνεργασία με ενδιάμεσους, βίασε κατ’ εξακολούθηση το σύστημα των αγροτικών επιδοτήσεων. Ήταν τότε που αντιληφθήκαμε ότι, εκτός από τις επιδοτήσεις, υπήρχαν και τα δάνεια της Αγροτικής Τραπέζης, που δεν είχαν βέβαια ρυθμιστεί. Πέμπτο λάθος. Και μάλιστα ακόμη μεγαλύτερο, γιατί οι αγρότες είχαν και ένα τεράστιο προνόμιο έναντι ενός πλήθους μικροοφειλετών, αφού η δική τους περιουσία δεν είχε εκπλειστηριαστεί.
Η κυβέρνηση, στην πρότασή της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, προτείνει μία αλλαγή στην ισχύ του κοινοτικού δικαίου σε σχέση με το εσωτερικό δίκαιο. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι σε διαδικασίες εφαρμογής του εσωτερικού δικαίου έχουν παραβιαστεί απλές οδηγίες του κοινοτικού, και μάλιστα εκείνου που έχει ενσωματωθεί στο εσωτερικό μας δίκαιο. Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι στις περιπτώσεις αυτές πιστωτικά ιδρύματα της χώρας σε συνεργασία με αδαείς επενδυτές, και αγνοώντας τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, έβλαψαν τους οφειλέτες. Τι μέλλει γενέσθαι;
Θα φταίει ο λογιστής, θα φταίει ο υπάλληλος της τραπέζης, θα φταίει ο συμβολαιογράφος, θα φταίει ο δικαστικός κλητήρας ή / και ο πλειοδότης;
Είναι γνωστό από την ελληνική μυθολογία ότι ο Μίδας μπορούσε να μετατρέπει ό,τι άγγιζε σε χρυσάφι. Στη σημερινή πραγματικότητα, το χρυσάφι του ΜΙΔΑ θα είναι η εφαρμογή της κοινοτικής λογικής και ισονομίας στην κάλυψη των πιστωτικών υποχρεώσεων. Κομματικές ή διαπροσωπικές παρεμβάσεις, νομοθετικά εμπόδια και εκβιασμοί, δικαστικές αποφάσεις που αγνοήθηκαν και έδωσαν δικαιώματα σε τρίτους να θεωρούν ότι δεν τους αφορούν, παράτυπες επιδοτήσεις και επιδόματα, μισθωτήρια και αγοραπωλησίες με μαύρες συναλλαγές, αλλεπάλληλες αναβολές στην εκτέλεση πλειστηριασμών, ακόμη και άδειες οικοδομών σε περιοχές Natura θα ισορροπήσουν.
Είναι πράγματι ορθό το συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων, που αναδεικνύει ως κοινή πεποίθηση το ότι ως χώρα υστερούμε σημαντικά στο κράτος δικαίου. Είναι ακόμη πιο ισχυρή η άποψη που θέλει να καθυστερεί η απόδοση της δικαιοσύνης μέχρι την οριστική απόφαση. Οφείλουμε, όμως, να αναγνωρίζουμε ότι πολλές από τις αποφάσεις που λαμβάνονται ανατρέπονται στην πράξη. Για παράδειγμα, η ευκολία με την οποία ανατρέπονται αποφάσεις που σχετίζονται με διαδικασίες φερεγγυότητας και πραγματικής οικονομικής και όχι εικονικής αξιοπιστίας είναι παροιμιώδης και δεν απέχει πολύ από τις καταγγελίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Καταλήγοντας, είναι σκόπιμο να διαμορφωθεί το ΜΙΔΑ. Ευτυχώς, δεν υπάρχει δίοδος διαφυγής και, όπως ανακοινώθηκε, θα έχει επίσημα τελειώσει από την ΑΑΔΕ τον επόμενο μήνα. Διαφορετικά, χάνονται 17,2 δισ. από το πρόγραμμα, αδικαιολόγητα, καθώς είναι ένα ποσό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη σοβαρή ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των πραγματικών αγροτών.
Είναι αναγκαίο, επιτέλους, να αναδειχθούν οι φοροφυγάδες. Εκείνοι, δηλαδή, που, αν και μπορούν, αποφεύγουν τη φορολόγηση, στερώντας το Δημόσιο από πόρους. Με το ΜΙΔΑ θα γνωρίζουμε τη φοροδοτική τους ικανότητα και τις οφειλές τους στο Δημόσιο. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι, μετά την παγκόσμια κρίση, τα οικονομικά πρόσωπα και το πιστωτικό σύστημα θα αναγκαστούν να ελέγχουν την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητα όλων μας από μία κοινή βάση δεδομένων. Χωρίς προσωπικές εμπλοκές και διαμεσολαβήσεις. Αυτά για το μέλλον.
Για το παρόν, η Βουλή, γνωρίζοντας την πραγματική πιστωτική μας δυνατότητα, θα υποχρεωθεί οριζόντια και χωρίς ρουσφέτια να τραβήξει τη γραμμή στα κοινωνικά αποδεκτά επίπεδα, με γνώμονα την κοινοτική ηθική και οδηγία.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Το ΜΙΔΑ και ο Μίδας – Του Ν. Γ. Χαριτάκη appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα