Ο πολιτισμός για τα παιδιά μοιάζει να υποχωρεί σταθερά και σχεδόν αθόρυβα. Οι σχολικές εκδρομές δεν φτάνουν πια εύκολα στις θεατρικές αίθουσες ενώ η καλλιτεχνική δημιουργία παραμένει υποβαθμισμένη στα σχολικά προγράμματα.
Η νέα Υπουργική Απόφαση για τις σχολικές εκδρομές επιβάλλει αυξημένες προϋποθέσεις ασφαλείας και γραφειοκρατικές διαδικασίες που έχουν μειώσει σημαντικά τις κρατήσεις παιδικών θεάτρων από σχολεία. Αυτό σημαίνει πως η μείωση των σχολικών επισκέψεων απειλεί τη βιωσιμότητα των παιδικών θεάτρων, θέτοντας σε κίνδυνο θέσεις εργασίας ηθοποιών και τεχνικών. Οι άνθρωποι του πολιτισμού βρίσκονται δηλαδή και πάλι ακάλυπτοι ελλείψει κρατικής μέριμνας για τις τέχνες καθώς οι σχολικές παραστάσεις για τα παιδικά θέατρα αποτελούν κρίσιμο κομμάτι της λειτουργίας τους, μια σταθερή πηγή εσόδων που επιτρέπει την παραγωγή νέων έργων και τη διατήρηση θέσεων εργασίας. Τι σημαίνει καλλιτέχνης για την πολιτεία; Γιατί η συντηρητική εξουσία μοιάζει να φοβάται διαχρονικά την τέχνη;
Υπάρχει μια παράδοξη συνθήκη στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο πολιτισμός στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Τη στιγμή που η τέχνη αναγνωρίζεται σχεδόν αυτονόητα ως αναγκαίο συστατικό της παιδείας, οι άνθρωποι που την υπηρετούν καλούνται να επιβιώσουν χωρίς ουσιαστικό δίχτυ προστασίας. Και τα παιδιά βλέπουν τις ευκαιρίες πολιτισμού και καλλιτεχνικής δημιουργίας να περιορίζονται. Οι σχολικές αίθουσες δεν διαθέτουν τις προϋποθέσεις για να καλλιεργήσουν τη δημιουργικότητα. Ούτε καν οι αίθουσες των καλλιτεχνικών σχολείων. Αντιθέτως η πραγματικότητας τους συνοψίζεται παραδόξως σε ελλιπείς υποδομές, ανύπαρκτο προαύλιο με εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων που αναλαμβάνουν υπηρεσία ακόμη και στα μέσα της χρονιάς σαν να πρόκειται για σχολεία δεύτερης κατηγορίας.
Η καλλιτεχνική εκπαίδευση δεν μπορεί να εξαντλείται στην καταχώριση ενός μαθήματος στο ωρολόγιο πρόγραμμα. Χρειάζεται υποδομές, συνέχεια, σχεδιασμό και ανθρώπους που να βρίσκονται στις θέσεις τους από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Οι εκπαιδευτικοί από τη μεριά τους εκφράζουν τη δυσκολία τους με το νέο ασφυκτικό πλαίσιο και ζητούν απλοποίηση των διαδικασιών, κρατική χρηματοδότηση για τις σχολικές εκδρομές και μείωση της ευθύνης που επιβαρύνει τους συνοδούς, ώστε να διατηρηθούν οι πολιτιστικές εμπειρίες για όλα τα παιδιά
Για πόσο ακόμα η πολιτεία θα αντιμετωπίζει την τέχνη ως συμπληρωματική δραστηριότητα και όχι ως βασική προϋπόθεση της πνευματικής και συναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών; Για πόσο θα μετατρέπει τον πολιτισμό- ένα δημόσιο αγαθό- σε προνόμιο;
Γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια μέσα από μελέτες τα οφέλη της τέχνης πάνω στην ανάπτυξη των παιδιών και στον παιδικό ψυχισμό Μπορούμε συνεπώς να υποθέσουμε πόσο δυσβάσταχτο θα είναι το κόστος για μια κοινωνία που μεγαλώνει παιδιά χωρίς ουσιαστική πρόσβαση στην τέχνη.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr