Πριν από λίγες μέρες ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την πολιτιστική κληρονομιά, το οποίο συμπεριλαμβάνει δεκάδες νέες ρυθμίσεις (σε νόμο πλέον, άρα μόνο με νόμο μπορούν ν’ αλλάξουν) και για το ελληνικό σινεμά και για τη λειτουργία/ρόλο του ΕΚΚΟΜΕΔ, ακόμα και για τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών!
Ολα άλλαξαν και οι αντιδράσεις δεν ήταν λίγες.
Δεν ήταν, όμως, και όσες θα περίμενε κανείς τουλάχιστον από το χώρο του σινεμά, όπου φάνηκε πως «το χρήμα, τελικά, ουδείς εμίσησε», καθώς τα κινηματογραφικά σωματεία διασπάστηκαν και μεταξύ τους, με πιο ενδεικτικό παράδειγμα αυτό της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου-ΕΑΚ (δες σχετικά τα ρεπορτάζ: «Αποσταθεροποιούν το ελληνικό σινεμά: Χρηματοδότηση ακόμη και σε ριάλιτι», «Η αποσταθεροποίηση στον κινηματογραφικό χώρο συνεχίζεται»).
Και όλα τα παραπάνω πολύ δυσάρεστα και μη αντιστρέψιμα συμβαίνουν τη στιγμή που η Ελλάδα απέσπασε μια σημαντική διεθνή διάκριση και επελέγη από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου (European Film Academy-EFA) ως χώρα φιλοξενίας των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου, αλλά και τιμώμενη χώρα στην Διεθνή Αγορά του ερχόμενου, επετειακού 80ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών – δύο εξαιρετικά σημαντικά γεγονότα, για τα οποία έχει μιλήσει ακόμα και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Και φυσικά επαίρονται γι’ αυτά τόσο ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΚΚΟΜΕΔ-Creative Greece κ. Λεωνίδας Χριστόπουλος, όσο και η υπουργός Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη. Δίχως φυσικά να υπολογίζουν πως της 39ης τελετής των Βραβείων της EFA, που θα γίνει για μία μέρα τον Ιανουάριο (16/01/2027), απαιτείται από την EFA να προηγηθούν δεκάδες εκδηλώσεις. Μέσα σε αυτές είχε ενταχθεί και το Ευρωπαϊκό Πανόραμα του Νίνου Φένεκ Μικελίδη, το οποίο όχι μόνο δεν εντάσσεται πλέον, αλλά κινδυνεύει απολύτως στο να μη γίνει καθόλου, τόσο με ευθύνη του ΥΠΠΟ όσο και του ΕΚΚΟΜΕΔ (δες σχετικά το πρόσφατο ρεπορτάζ: «Ευρωπαϊκό Πανόραμα Κινηματογράφου: “Cut” με ευθύνη του υπουργείου Πολιτισμού»).
Τα πρώτα ερωτήματα που προκύπτουν
Οπότε τα πρώτα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: τι ακριβώς συμβαίνει με αυτές τις εκδηλώσεις που πρέπει να προηγηθούν της τελετής; Ποιοι θα επωφεληθούν από αυτές; Μήπως η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (ΕΑΚ) ή έστω τμήμα της, που ήδη έχει συμφωνήσει με τον κ. Χριστόπουλο σε ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό για να πραγματοποιήσει τμήμα των εκδηλώσεων αυτών; Μήπως (και) γι’ αυτό τμήμα της Ακαδημίας δεν ενημέρωσε καν τα μέλη της για τη διαβούλευση του παραπάνω νομοσχεδίου και της στάσης που θα κρατήσει, η οποία ήταν υπέρ του ΕΚΚΟΜΕΔ, δηλαδή ουσιαστικά (με ελάχιστες αντιρρήσεις, περισσότερο για τα μάτια του κόσμου παρά ουσίας) υπέρ του νομοσχεδίου; Γιατί «κόπηκε» το Ευρωπαϊκό Πανόραμα ξαφνικά και δίχως επαρκή εξήγηση τόσο από τη χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ που ήταν ενταγμένο (γιατί δεν μπορούσε το ΥΠΠΟ να στηρίξει το δικό του μερίδιο των μόλις 100.000 ευρώ!) όσο και από τα 50.000 ευρώ του ΕΚΚΟΜΕΔ (έλαβε μόνο 26.000ευρώ, δίχως επίσης επαρκή εξήγηση, και δεν έχει καν δικαίωμα έφεσης καθώς μόνο όσοι έχουν λάβει 25.000 ευρώ μπορούν); Δόθηκαν τα χίλια παραπάνω για να μην μπορεί ν’ ασκήσει έφεση; Και τελικά γιατί όλο αυτό για το Πανόραμα;
Τα ερωτήματα πληθαίνουν: Ανακοινώσεις και παραβλέψεις
Τα ερωτήματα πληθαίνουν, καθώς εμβαθύνει το ρεπορτάζ. Ας ξεκινήσουμε από δύο (από συνολικά τέσσερις) ανακοινώσεις: η μία ανήκει στην Κινηματογραφική Ενωση Βορείου Ελλάδος (Κ.Ε.Β.Ε.) και η δεύτερη στην Πανελλήνια Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ). Η πρώτη, μία ιστορική Ενωση που εκπροσωπεί τους ανθρώπους των κινηματογραφικών αιθουσών, αυτούς που δεν είναι απλώς επιχειρηματίες, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της κινηματογραφικής παραγωγής μιας χώρας (και ελάχιστα τους λαμβάνουν οι θεσμοί υπόψην), έστειλε την εξής ανακοίνωση: «Η Κινηματογραφική Ένωση Βορείου Ελλάδος (Κ.Ε.Β.Ε.) που ιδρύθηκε το 1938 και εκπροσωπεί διαχρονικά όλους τους κινηματογράφους της Βόρειας Ελλάδας, χαιρετίζει με ιδιαίτερη ικανοποίηση την πραγματοποίηση της Τελετής Απονομής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου στην Αθήνα (Ιανουάριος 2027), καθώς και την απόδοση στην Ελλάδα του Καθεστώτος της Τιμώμενης Χώρας στην Αγορά του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (Μάιος 2027). Πρόκειται για δύο κορυφαίες διεθνείς διακρίσεις για τη χώρα μας με ιδιαίτερη σημασία για τον ελληνικό κινηματογράφο, την κινηματογραφική αίθουσα, τη διανομή κινηματογραφικών έργων και συνολικά την Πολιτιστική και διεθνή εικόνα της Ελλάδας.
Η Κ.Ε.Β.Ε. γνωρίζει πολύ καλά ότι οι δύο αυτές επιτυχίες δεν προέκυψαν συγκυριακά, αλλά αποτελούν το αποτέλεσμα μιας πολυετούς, επίμονης και συστηματικής στρατηγικής προσπάθειας που ξεκίνησε ήδη από το 2021. Μέλη της Κ.Ε.Β.Ε., καθώς και άλλοι συνάδελφοι αιθουσάρχες από ολόκληρη την Ελλάδα, είναι επίσης μέλη της ΕΑΚ και γνωρίζουν εδώ και χρόνια την καθοριστική συμβολή του σκηνοθέτη και παραγωγού Σπύρου Ν. Ταραβήρα, μεγάλου υποστηρικτή των κινηματογραφικών αιθουσών, στην υλοποίηση αυτών των δύο μεγάλων στόχων για την Ελλάδα και τον ελληνικό κινηματογράφο. Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος κινούνται και οι ανακοινώσεις της ιστορικής Ένωσης Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (Ε.Τ.Ε.Κ.Τ.) και της Ένωσης Κινηματογραφιστών Βορείου Ελλάδος (Ε.Κ.Β.Ε.).
Η πρωτοβουλία για τη διεκδίκηση της διοργάνωσης, η πολύχρονη διεθνής προεργασία, οι επαφές με την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου (EFA), η οικοδόμηση των απαραίτητων σχέσεων εμπιστοσύνης, η επίσημη εκπροσώπηση και ο συντονισμός από τον Σπύρο Ν. Ταραβήρα μεταξύ της EFA , στην οποία διατελεί μέλος εδώ και 18 χρόνια, και της Ελληνικής Πολιτείας αποτέλεσαν καθοριστικά στοιχεία της πορείας που οδήγησε τελικά στην ανάθεση της διοργάνωσης στην Αθήνα. Επίσης, ο ίδιος έθεσε τον θεμέλιο, αλλά σημαντικό λίθο στο πλαίσιο της στρατηγικής του, για να αποκτήσει η Ελλάδα το Καθεστώς της Τιμώμενης Χώρας στην Αγορά του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2027.
Η Κινηματογραφική Ένωση Βορείου Ελλάδος θεωρεί ότι οι μεγάλες εθνικές επιτυχίες ανήκουν σε όλους. Ταυτόχρονα όμως θεωρεί αυτονόητο ότι η ιστορική αλήθεια, η θεσμική συνέπεια και ο σεβασμός προς τους ανθρώπους που εργάστηκαν με όραμα, επιμονή και ανιδιοτέλεια επιβάλλουν την απόδοση της δέουσας αναγνώρισης στη συμβολή τους. Η αναγνώριση όσων έθεσαν τα θεμέλια δύο τόσο σημαντικών εγχειρημάτων, δεν αφαιρεί τίποτε από κανέναν· αντιθέτως, τιμά τον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο και ενισχύει το κύρος των θεσμών του. Για τον λόγο αυτό, η Κ.Ε.Β.Ε. θεωρεί ότι η συμβολή του Σπύρου Ν. Ταραβήρα στην πορεία που οδήγησε σε αυτές τις δύο σημαντικές εθνικές επιτυχίες αξίζει να αναγνωριστεί δημόσια από την Πολιτεία και τους αρμόδιους φορείς και να καταγραφεί με τον σεβασμό και την τιμή που της αρμόζει».
Αντίστοιχη ανακοίνωση έστειλε και η ΠΕΚΚ, στην οποία αναφέρει συγκεκριμένα: «Γνωρίζοντας τη μεγάλη συμβολή του διακεκριμένου σκηνοθέτη Σπύρου Ταραβήρα στην όλη προσπάθεια (σ.σ. την ανάληψη από την Ελλάδα του καθεστώτος της τιμώμενης χώρας στην αγορά του πιο προβεβλημένου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου, δηλαδή αυτού των Καννών (στην επέτειο των 80 χρόνων του μάλιστα) και την επίσης προφανώς μεγάλη επιτυχία της ανάληψης από την Αθήνα της διοργάνωσης των Ευρωπαϊκών Βραβείων Κινηματογράφου), καθώς υπήρξε άλλωστε ο εμπνευστής της, αναζητήσαμε μάταια το όνομά του στη διανεμόμενη δεξιά κι αριστερά είδηση. Μάταια. Οπως οι κριτικοί δεν κλήθηκαν να κρίνουν για τα Όσκαρ, έτσι και ο έχων την ιδέα για τη φιλοξενία των Ευρωπαϊκών Βραβείων, ο οποίος ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο ζήτημα επί μακρόν, απουσιάζει επιδεικτικά από κάθε αναφορά για την εκδήλωση του Ιανουαρίου. Εχει παραλειφθεί λοιπόν κι αυτός».
Και οι τέσσερις ανακοινώσεις έγιναν πολύ πρόσφατα. Ποιος είναι όμως ο Σπύρος Ταραβήρας και γιατί τέσσερις σημαντικές κινηματογραφικές ενώσεις αναφέρονται σε αυτόν, ως τον μεγάλο «απόντα» από τις δύο αυτές διοργανώσεις;
Τι είπε το μέλος του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και διαπρεπής παραγωγός Mike Downey
Την απάντηση δίνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ο πλέον υπεύθυνος και γνώστης της υπόθεσης, ο μέχρι πρότινος Chairman του ΔΣ και για πολλά χρόνια μέλος της EFA, διαπρεπής παραγωγός Mike Downey (μεταξύ άλλων OBE — Officer of the Order of the British Empire – Αξιωματικός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, FRSA — Fellow of the Royal Society of Arts, Εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, BKSTS — British Kinematograph, Sound and Television Society, Βρετανική Εταιρεία Κινηματογράφου, Ήχου και Τηλεόρασης), ο οποίος ξέρει πολύ καλά τι έχει συμβεί από το 2021 και τις προσπάθειες του κ. Ταραβήρα (σκηνοθέτη και μέλους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου) που απολύτως μόνος ξεκίνησε αγώνα χρόνων (ήδη μετράμε πέντε χρόνια) ώστε και η Ελλάδα να αναλάβει την 39η Τελετή Απονομής των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και στην συνέχεια να γίνει η τιμώμενη χώρα στην Αγορά του 80ου επετειακού Φεστιβάλ των Καννών την ίδια χρονιά.
Ακριβώς γι’ αυτό, επειδή γνωρίζει τα όσα γνωρίζει, έγραψε δημόσια πως υποστηρίζει το να συνεχίσει το Πανόραμα, καθώς ξέρει, όπως και ο κ. Ταραβήρας, πως τέτοιες εκδηλώσεις είναι απολύτως ενδεδειγμένες για να ενταχθούν στο συνολικό πλαίσιο των πρόδρομων δράσεων, ως είθισται κάθε χρόνo, πριν την Τελετή του Γενάρη: «Έχοντας στηρίξει την ιδέα του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου στην Αθήνα επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, είναι ειρωνικό το γεγονός ότι, τη χρονιά που τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου έρχονται στην Αθήνα, αυτός ο σταθερός και αφοσιωμένος υποστηρικτής του ευρωπαϊκού κινηματογράφου βρίσκεται, κατά κάποιον τρόπο, αντιμέτωπος με μια κατάσταση που μοιάζει με θυματοποίηση. Υπάρχει μια έκφραση στα αγγλικά που λέει: «No Good Turn Goes Unpunished» — «Καμία καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη». Δυστυχώς, φαίνεται πως, ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια αδιάλειπτης αφοσίωσης στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, το θαυμάσιο έργο που έχουν επιτελέσει ο Νίνος Μικελίδης και η υπέροχη ομάδα του οδηγείται στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας, σαν ένα χρησιμοποιημένο χαρτομάντιλο Kleenex, αφού πρώτα έκανε τη δουλειά του. Αυτό ούτε ΔΙΚΑΙΟ είναι, ούτε ΣΩΣΤΟ, ούτε ΗΘΙΚΑ ΟΡΘΟ» έγραψε συγκεκριμένα.
Τι έχει συμβεί με τον Σπύρο Ταραβήρα
Η διεκδίκηση της Αθήνας ως η πόλη που θα μπορούσε να φιλοξενήσει την Τελετή Απονομής των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου δεν ξεκίνησε «χθες». Ξεκίνησε το 2021. Επίσης δεν ξεκίνησε ούτε από το Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε από τον τότε ΕΚΟΜΕΔ-νυν ΕΚΚΟΜΕΔ, με τον κ. Χριστόπουλο επικεφαλής, ούτε από κανέναν άλλο ελληνικό κρατικό θεσμό, μήτε ενείχε τον οποιονδήποτε κρατικό σχεδιασμό. Ολα ξεκίνησαν με την πρωτοβουλία ενός και μόνο ανθρώπου: του Σπύρου Ταραβήρα. Επί χρόνια καθηγητής Κινηματογράφου στη Γερμανία και μέλος της EFA εδώ και 18 χρόνια, θέλησε να έρθουν στη χώρα του τα Βραβεία: εμπνεύστηκε την ιδέα, θέλησε απευθύνθηκε προς την Ευρωπαϊκή Ακαδημία αρχικά, και τους Ελληνικούς φορείς ακολούθως, και ήταν ο πιο ισχυρός κινητήριος μοχλός για να έρθουν στη χώρα του τα Βραβεία.
Ανέλαβε, λοιπόν, την πρωτοβουλία το 2021 (!) και άρχισε τη συστηματική δουλειά (επί χρόνια δίχως κανέναν κρατικό φορέα ως συνοδοιπόρο): η διαπραγμάτευση με την EFA ήταν μακρά, με παρουσίαση όλων των δυνατοτήτων και πληροφοριών, ενός αρχικού φακέλου φακέλους επί φακέλων που έπρεπε να υποβληθούν, ώστε να “πειστεί” η Ευρωπαϊκή Ακαδημία πως μπορεί η Αθήνα και η Ελλάδα μετά τα μνημόνια να αναλάβουν μία τέτοια διοργάνωση, με κατάλληλη προετοιμασία για την υποδοχή δύο υψηλόβαθμων στελεχών της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου και την ξενάγηση τους σε πιθανούς χώρους για την τελετή και συνομιλίες μαζί τους σε δύο, πολυήμερα ταξίδια που δέχτηκαν να κάνουν στη χώρα μας, προετοίμασε και συντόνισε τις επαφές με Υπουργεία (Πολιτισμού, Τουρισμού) καθώς και φορείς όπως ο Δήμος Αθηναίων και την η Περιφέρεια Αττικής, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ΚΠΙΣΝ, την ΕΡΤ ΑΕ, με την οργάνωση και το συντονισμό δύο πολυπληθών ελληνικών αποστολών με εκπροσώπους αυτών των άνω φορέων, που επισκέφτηκαν τα European Film Awards του Βερολίνου το 2023 και της Λουκέρνης το 2024, ώστε να γίνουν οι απαραίτητες ζυμώσεις, με τη διαμόρφωση (σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ακαδημία πλέον) ενός σχεδίου ευρύτερου της Τελετής για την παρουσία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου στην Ελλάδα και αντιστρόφως κυρίως την παρουσίαση του Ελληνικού κινηματογράφου εκτός Ελλάδος… και όλα αυτά (με αυτή τη σειρά) έγιναν από τον κ. Ταραβήρα και μόνο μέσα σε σχεδόν 3,5 χρόνια. Αμέσως μετά το έδαφος ήταν έτοιμο και το μόνο που έμενε ήταν να καταρτιστεί το τελικό ντοσιέ της ελληνικής υποψηφιότητας, το οποίο ήταν σχεδόν έτοιμο και πλήρες από πλευράς περιεχομένου μετά από όλη την προεργασία που είχε επιτελέσει τόσα χρόνια ο Ταραβήρας όχι μόνο λόγω της ιδιότητάς του ως Μέλους της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας τόσα χρόνια όσο και της στενής του συνεργασίας με τα στελέχη της κατά την διάρκεια των επισκέψεών τους στην Αθήνα.
Σε αυτό το σημείο, μετά από 3.5 χρόνια προετοιμασίας, ο κ. Ταραβήρας και αφότου όλοι οι προηγούμενοι φορείς ήταν ήδη εντεταγμένοι στο πρότζεκτ αυτό, παρουσίασε και πρότεινε στον ΕΚΚΟΜΕΔ και τον κ. Χριστόπουλο να εμπλακεί στο πρότζεκτ συγκεκριμένα και να συνεργαστεί σε αυτό. Το αποτέλεσμα; Μετά από τόσα πέντε χρόνια προσπαθειών ενός και μόνο ανθρώπου που έκανε όλα τα παραπάνω, ο κ. Χριστόπουλος έλαβε όλα τα εύσημα, από μόνος του (ως θεσμικός παράγοντας που είναι), αλλά δεν αναφέρει πουθενά, ούτε αναφέρεται σε σχετικές ανακοινώσεις/αναρτήσεις του ΕΚΚΟΜΕΔ, του ΥΠΠΟ, του κ. Πρωθυπουργού ή άλλων φορέων ο κ. Ταραβήρας. Γιατί; Μήπως δεν είναι «ούτε ΔΙΚΑΙΟ είναι, ούτε ΣΩΣΤΟ, ούτε ΗΘΙΚΑ ΟΡΘΟ» όπως επισημαίνει ο Mike Downey για την υπόθεση του Πανοράματος, ο άνθρωπος δηλαδή που γνωρίζει πάρα πολύ καλά όλα τα παραπάνω;
Τι λέει ο ίδιος ο Σπύρος Ταραβήρας
Οσο για τον ίδιο τον κ. Ταραβήρα, έχει πάρει και αυτός δημόσια θέση πρόσφατα: «Ο Mike Downey γνωρίζει πολύ καλά. Δεν πληροφορήθηκε τώρα την ιστορία. Ήταν Chairman του ΔΣ στην European Film Academy, όταν αυτή η διαδικασία ξεκίνησε και κατά την διάρκεια της εξέλιξής της μέχρι την τελική ανάθεση της Τελετής στην Αθήνα. Γνώριζε λεπτομερέστατα τους ανθρώπους με τους οποίους συνομιλούσα, γνώριζε τις συζητήσεις και γνώριζε τον σχεδιασμό για την Αθήνα. Γι’ αυτό έχει σημασία ότι σήμερα γράφει δημόσια πως, όταν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την Αθήνα, η στρατηγική ήταν η δημιουργία μιας ευρύτερης «Season of European Film», στην οποία διοργανώσεις όπως το Πανόραμα θα αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της πορείας προς τα European Film Awards.
»Ακριβώς αυτό ήταν το όραμα: όχι μια μεμονωμένη βραδιά απονομής, αλλά μια μεγάλη ευρωπαϊκή κινηματογραφική περίοδος στην Αθήνα, με τις πρόδρομες δράσεις 9 μηνών, όπως είχα αναφέρει σε πάνω απο 100 συνομιλητές μου, Υπουργούς, Υφυπουργούς, Γενικούς Γραμματείς και συμβούλους του ΥΠΠΟ, την Υπουργό Τουρισμού κ. Όλγα Κεφαλογιάννη και πολλούς συνεργάτες της, 2 διαφορετικούς δημάρχους (Κώστα Μπακογιάννη, Χάρη Δούκα και πολλούς συνεργάτες τους), Προέδρο της ΕΡΤ ΑΕ κ. Κωνσταντίνο Ζούλα, Διευθύνουσα Σύμβουλο ΕΡΤ ΑΕ κ. Κατερίνα Κασκανιώτη, σύμβουλο Προέδρου της ΕΡΤ ΑΕ κ. Λίνα Παπαδάκη, Διευθύντρια Μάρκετινγκ ΕΡΤ κ. Ντόρις Μπάκα, Διευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών Μάϊκ Νάτζεντ, Διευθυντή Παραγωγής Άρη Κοντιζά, κλπ, όταν τους παρουσίαζα την σπουδαιότητα να φέρουμε τα βραβεία στην Αθήνα, τις δράσεις που θα γινόντουσαν με παρουσία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας στους 9 μήνες πριν την Τελετή Απονομής στην Αθήνα, σε φεστιβάλ, κινηματογραφικές αίθουσες, με δημιουργούς, με κριτικούς, επαγγελματίες και κοινό. Όλοι αυτοί γνωρίζουν άριστα τι έκανα.
»Και η Ελληνική Πολιτεία; Η ελληνική Πολιτεία δεν ήταν αυτή που ούτε εμπνεύστηκε, ούτε ξεκίνησε, ούτε είχε το στρατηγικό όραμα που είχα για τον Κινηματογράφο στην χώρα μας, ούτε δούλεψε για 4.5 χρόνια για τη διεκδίκηση της Τελετής Απονομής στην Αθήνα. Αντιθέτως, η ενεργός συμμετοχή των αρμόδιων ελληνικών φορέων στο project ήρθε μεταγενέστερα και, σε κρίσιμο βαθμό, ύστερα από δική μου πρόταση και παρέμβαση. Ήταν δική μου επιδίωξη να ενταχθούν στο εγχείρημα τα αρμόδια Υπουργεία και οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς της ελληνικής κινηματογραφικής πολιτείας, καθώς ενήργησα ως Μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, η όποια με είχε εφοδιάσει με ανάλογη ΓΡΑΠΤΗ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΗ / LETTER OF ENDORSEMENT για να δράσω και να πράξω εν λευκώ τα δέοντα, ώστε η διοργάνωση να αποκτήσει την αναγκαία θεσμική και πρακτική υποστήριξη.
»Αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από τη συμβολή όσων συμμετείχαν στη συνέχεια. Αλλά και δεν επιτρέπει και την αντιστροφή της πραγματικής ιστορίας, τον σφετερισμός της έμπνευσής, πρωτοβουλίας, στρατηγικού σχεδιασμού και εργασίας μου αυτών των 5 ετών! Αλλο είναι η μεταγενέστερη θεσμική συμμετοχή και άλλο η αρχική ιδέα, η πρόταση, η διεκδίκηση, η διαπραγμάτευση και η πολυετής εργασία που οδήγησαν στην απόφαση της European Film Academy.
»Και εδώ βρίσκεται η ουσία: Την ίδια στιγμή που επί μήνες επισημαίνω δημόσια συγκεκριμένες συμπεριφορές του Υπουργείου Πολιτισμού και του ΕΚΚΟΜΕΔ, οι οποίες θεωρώ ότι υπερβαίνουν τα όρια της θεσμικής δεοντολογίας και φτάνουν μέχρι την οικειοποίηση & σφετερισμό του έργου που δεν τους ανήκει, έρχεται τώρα ένας άνθρωπος, ο Mike Downey, που γνωρίζει εκ των έσω την υπόθεση και επιβεβαιώνει δημόσια κάποια κομμάτια από το παζλ που είναι βασικά στοιχεία της ιστορίας αυτής. Δεν είναι λοιπόν η δική μου εκδοχή. Είναι γεγονότα που μπορούν να ελεγχθούν. Και όσοι έχουν την ευθύνη καλό θα ήταν να τα ακούσουν τώρα και προσεκτικά. Γιατί υπάρχουν πολλά περισσότερα στοιχεία, έγγραφα και περιστατικά από όσα έχω μέχρι σήμερα επιλέξει να δημοσιοποιήσω. Και θα ήταν πραγματικά πολύ προτιμότερο να υπάρξει θεσμική αυτοσυγκράτηση και αποκατάσταση της αλήθειας πριν χρειαστεί να μιλήσουμε για ακόμη πιο βαριά, δυσάρεστα και οδυνηρά γεγονότα.
»Τα European Film Awards ή το καθεστώς της Τιμώμενης Χώρα δεν είναι ιδιοκτησία ούτε του Σπύρου Ν. Ταραβήρα ούτε οποιουδήποτε κρατικού φορέα. Είναι δύο κορυφαίοι κινηματογραφικοί θεσμοί, ο ένας εκ των οποίων θα έρθει στην Αθήνα και ο άλλος θα αναδείξει την Ελλάδα παγκοσμίως. Αλλά η ιστορία τους και πώς κατακτήθηκαν από την Ελλάδα έχει γραφτεί από συγκεκριμένο άνθρωπο, σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, με συγκεκριμένα έγγραφα και συγκεκριμένη διαδρομή. Και αυτή η ιστορία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί εκ των υστέρων, επειδή έτσι το θέλουν κάποιοι ή κάποιος» καταλήγει ο Ταραβήρας.
Τελικά, γιατί όλα αυτά;
Τι έχει συμβεί λοιπόν; Γιατί αυτή η αποσιώπηση; Γιατί κάποιοι (ο κ. Χριστόπουλος και το ΥΠΠΟ εν προκειμένω) φαίνεται πως αποφάσισαν να ακυρώσουν τη αποφασιστική συμβολή και συμμετοχή (σε αυτό τον βαθμό μάλιστα) ενός άλλου ανθρώπου (του κ. Ταραβήρα) σε αυτά τα δύο σημαντικά επιτεύγματα για τον Ελληνικό Κινηματογράφο και την χώρας μας (ανάληψη Τελετής Ευρωπαϊκών Βραβείων στην Αθήνα, Καθεστώς Τιμώμενης Χώρας της Ελλάδας στις Κάννες), έφεραν αυτό το νομοσχέδιο στη Βουλή, δεν συνδράμουν ώστε να γίνει το Φεστιβάλ «39o. Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου» του Νίνου Φενέκ Μικελίδη, σπέρνουν τη διχόνοια σε Σωματεία και στην ίδια την ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (σε αυτό βέβαια δεν φέρουν μόνο το ΥΠΠΟ και ο κ. Χριστόπουλος την ευθύνη) και όλα αυτά ενώ έχουμε μπροστά μας μία χρυσή, πραγματικά, ευκαιρία για την ανάδειξη του σύγχρονου Πολιτισμού της χώρας και δη του ελληνικού κινηματογράφου που θα έπρεπε να εορτάζουμε από κοινού όλοι μαζί;
Ιδού οι απορίες.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr