Μεγάλη εντύπωση και, αν μη τι άλλο, προβληματισμό προκαλεί η αναφορά του πρωθυπουργού στο τελευταίο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας κατά την έναρξη των εργασιών. Και δεν είναι άλλη από την αναφορά για το τριψήφιο τηλέφωνο και το ποιος θα είναι στην άλλη γραμμή όταν αυτό χτυπήσει, αντιγράφοντας ουσιαστικά το περιβόητο προεκλογικό σποτ που είχε χρησιμοποιήσει η Χίλαρι Κλίντον τον Φεβρουάριο του 2008 απέναντι στον Μπαράκ Ομπάμα.
Αναρωτήθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με μια δόση τεχνητής αγωνίας, ποιος είναι ικανός να σηκώσει το ακουστικό σε μια ξαφνική εθνική κρίση μέσα σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον, υπονοώντας προφανώς πως η δική του διεθνής δικτύωση και αναγνώριση αποτελεί κάποιου είδους εγγύηση ασφάλειας συνοδευόμενη βέβαια από το ακριβό αντίτιμο των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Πέραν του ότι ο πρωθυπουργός λησμόνησε πως η Ιστορία προσπέρασε εκείνη την προεκλογική καμπάνια στις ΗΠΑ με την Κλίντον να χάνει τελικά από τον Ομπάμα, αλήθεια χρειάζεται στο κομβικό σημείο που βρισκόμαστε ως χώρα, με κλονισμένη την εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς και στην πολιτεία, να επιστρατεύονται τέτοια επικοινωνιακά τεχνάσματα με τέτοιο κυνισμό;
Φαντάζομαι όταν χτύπησε το τηλέφωνο το καλοκαίρι του 2024, η γραμμή θα είχε σοβαρά παράσιτα, μιας και η πολυδιαφημισμένη διπλωματική αποτρεπτική ισχύς ήταν απολύτως απούσα. Αντιθέτως, είδαμε την Αγκυρα να αναπτύσσει πολεμικά πλοία και να επιχειρεί να επιβάλει τους δικούς της όρους στην Κάσο. Η θεωρία των «ήρεμων νερών» δοκιμάστηκε σκληρά, καθώς η Αθήνα ανέχτηκε μια πρωτοφανή τουρκική επίδειξη ισχύος. Το επεισόδιο με το ιταλικό ερευνητικό πλοίο εντός μιας περιοχής που η Αθήνα θεωρεί οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ καταγράφηκε μάλιστα από πολλούς αναλυτές ως δείγμα σοβαρής διολίσθησης, το οποίο θα αποτελεί πάντοτε γεγονός που θα στοιχειώνει τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά.
Αυτό, αναρωτιέμαι, θα είναι το πλεονέκτημα της διεθνούς αναγνώρισης για το οποίο υπερηφανεύεται η ελληνική κυβέρνηση; Από την κρίση με το «Oruc Reis» το 2020 μέχρι τις σοβαρές ενστάσεις γύρω από τη μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο και το περιστατικό στην Κάσο εύκολα κάποιος κακεντρεχής θα συμπέραινε ότι η στρατηγική της χώρας μοιάζει περισσότερο με διαχείριση ελεγχόμενων υποχωρήσεων, πόσο μάλιστα εάν έβαζε στην εξίσωση και την περιβόητη «Διακήρυξη των Αθηνών».
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο, αλλά τι θα πει. Αν η απάντηση στο τηλεφώνημα της κρίσης είναι η υποβάθμιση των γεγονότων, η παθητική επίκληση του διεθνούς δικαίου και η αγορά μιας εφήμερης διπλωματικής ηρεμίας για τα ματιά των ΜΜΕ με αντίτιμο τη δημιουργία επικίνδυνων τετελεσμένων, τότε το σύστημα αυτό στερείται θεσμικού βάθους και υπευθυνότητας. Ο υπεύθυνος πατριωτισμός κρίνεται από τις ενέργειες και την αξιοπρέπεια, όχι από τηλεοπτικά διλήμματα.
*Πολιτικός Μηχανικός, MSc «Πολιτικό Σύστημα και Δημόσιες Πολιτικές»
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr