Τελευταία νέα
Γιώργος Λυκοπάντης: «Ο Γεωργιάδης μας υπενθύμισε ότι δεν είναι απλώς αστεία προσωπικότητα, είναι φασίστας» Δούρου: Να ελεγχθεί τι συνέβη με τα κόκκινα δάνεια και με τις περιουσίες των πολιτών  Κυψέλη: «Ενέσεις» μπετόν στην Σπετσών για την ενίσχυση του υπεδάφους [βίντεο] «Το άλλο κρεβάτι» του Κώστα Ταχτσή αύριο στο Μέγαρο Μουσικής «Χαστούκι» στον νόμο Βρούτση Τσίπρας για Πολυτεχνείο: “Επίκαιρο και σήμερα, το Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής στις 14.40 Πολυτεχνείο: Εισαγγελική έρευνα για την επίθεση αστυνομικού σε διαδηλώτρια μετά την πορεία Ευχαριστώ Μητσοτάκη σε Χριστοδουλίδη: «Εφερες γούρι στον Ολυμπιακό – Το ματς της δεκαετίας» Σαμαράς κατά κυβέρνησης: “Πυρά” για καρτέλ, ακρίβεια και ιδιωτικό χρέος Ενισχύονται τα δίκτυα ηλεκτροδότησης στην ΕΕ – Προσωρινή συμφωνία Τσιούτσιας κατά Μητσοτάκη για Τουρκία και Κάσο: «Κίνδυνος για νέα Ίμια»
Efsyn.gr

«Χαστούκι» στον νόμο Βρούτση

Σημαντικό πλήγμα στον Ν. 4635/2019, γνωστό ως νόμο Βρούτση, που είχε «εξουδετερώσει» το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία, επέφερε το Τριμελές Εφετείο Αθηνών. Με την υπ’ αρ. 4025/2026 απόφαση το δικαστήριο αναγνώρισε τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία δικαιώνοντας το σωματείο εργαζομένων Praktiker, που διεκδικεί τη σύναψη επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης. Η πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση είχε προσφύγει μονομερώς στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας με στόχο τη συλλογική ρύθμιση εργασιακών όρων και αποδοχών. Ωστόσο, η διοίκηση της επιχείρησης, επικαλούμενη τους περιορισμούς του νομοθετικού πλαισίου, αμφισβήτησε το παραδεκτό της προσφυγής και στράφηκε στη Δικαιοσύνη.
Το Εφετείο απέρριψε την αγωγή της Praktiker ακυρώνοντας μάλιστα και σχετικές αποφάσεις των διαιτητικών οργάνων. Με βάσει το άρθρο 22 παρ. 2 του Συντάγματος, έθεσε την κατοχύρωση της συλλογικής αυτονομίας ως καθοριστικό ερμηνευτικό κριτήριο. Και συμπέρανε ότι η δυνατότητα προσφυγής στον ΟΜΕΔ δεν μπορεί να αποσυνδέεται από τον προστατευτικό σκοπό της συνταγματικής διάταξης, ούτε να εξαρτάται από μια στενή αντίληψη του δημοσίου συμφέροντος, ώστε να αποκλείονται στην πράξη οι επιχειρησιακές συλλογικές διαφορές.
Η απόφαση έχει ιδιαίτερη σημασία για το σύστημα συλλογικών διαβουλεύσεων, καθώς αναδεικνύει ότι η προστασία της συλλογικής αυτονομίας δεν εξαντλείται στην αναγνώριση της δυνατότητας διαπραγμάτευσης, αλλά προϋποθέτει και αποτελεσματικούς μηχανισμούς επίλυσης των συλλογικών διαφορών όταν οι διαπραγματεύσεις αποτυγχάνουν. Ετσι η δικαστική κρίση επαναφέρει στο προσκήνιο τον ουσιαστικό ρόλο της Διαιτησίας στην προστασία των συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων.
«Η δικαστική κρίση επαναφέρει στο προσκήνιο τον ουσιαστικό ρόλο της Διαιτησίας»
Νίκος Ρουκλιώτης εργατολόγος
Μιλώντας για τον πρωτοποριακό χαρακτήρα της απόφασης ο δικηγόρος, που εκπροσώπησε το σωματείο, Νίκος Ρουκλιώτης, τονίζει στην «Εφ.Συν.» πως «για πρώτη φορά μετά τη θέσπιση του Ν.4635/2019, αναγνωρίζεται ως νόμιμη η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία επιχειρησιακού Σωματείου μέσα από τη σύμφωνη με το Σύνταγμα ερμηνεία των περιορισμών του νόμου. Χαράσσεται έτσι ένας δρόμος ώστε η συνταγματική προστασία του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο και να μην καταλήξει σε μια γενικόλογη και κενή περιεχομένου διακήρυξη.
Η απόφαση έρχεται, έτσι, να αποδοκιμάσει μια παγιωθείσα κατάσταση παράλυσης του συστήματος Μεσολάβησης και Διαιτησίας και, τελικά, του ίδιου του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων. Γιατί η μετατροπή της Διαιτησίας από κανόνα σε εξαίρεση ισοδυναμεί με τη θέση της ίδιας της συλλογικής αυτονομίας σε κατάσταση εξαίρεσης. Και σε κάθε κατάσταση εξαίρεσης το κυρίαρχο ερώτημα παραμένει ποιος αποφασίζει γι’ αυτήν».
Ο εργατολόγος θυμίζει πως με τον νόμο Βρούτση επιχειρήθηκε ο «ακρωτηριασμός του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία. Η επίλυση των συλλογικών διαφορών μέσω του επικουρικού μηχανισμού της Διαιτησίας, από κανόνας σε περίπτωση αποτυχίας των συλλογικών διαπραγματεύσεων, σύμφωνα με την υπ’ αρ. 2307/2014 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετατράπηκε σε εξαίρεση, περιοριζόμενη ουσιαστικά στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και στις συλλογικές διαφορές των οποίων η επίλυση επιβάλλεται από λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος συνδεόμενο με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Και τούτο παρά τη σαφή θέση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου ότι η επίλυση κάθε συλλογικής διαφοράς ανάγεται σε λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος».
Ο κ. Ρουκλιώτης καταλήγει πως «η απόφαση απαντά στο κρίσιμο ζήτημα πώς η επίλυση μιας συλλογικής διαφοράς σε επίπεδο επιχείρησης μπορεί να συνδεθεί με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Η εργοδοτική πλευρά υποστήριξε ότι αυτό είναι δυνατό μόνο για επιχειρήσεις μονοπωλιακού ή ολιγοπωλιακού χαρακτήρα σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, εκδοχή που θα απέκλειε στην πράξη τη συντριπτική πλειονότητα των επιχειρησιακών συλλογικών διαφορών από τη μονομερή προσφυγή. Απέναντι σε αυτή την εκδοχή αντιτάξαμε έναν διαφορετικό δικανικό συλλογισμό, τον οποίο υιοθέτησε το Εφετείο εκκινώντας από τη συμβολή του κλάδου στη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας και εξετάζοντας ακολούθως, με συγκεκριμένα ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα, τη θέση και την πραγματική συμβολή της επιχείρησης εντός αυτού, έτσι ώστε να αποδείξουμε τη συνδρομή λόγου γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος».

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...