του Δημήτρη Μαλλά
Το ιδανικό ταξίδι, από ψηφιακής πλευράς, είναι απλό στη σύλληψή του: κλείνεις, ταξιδεύεις, μετακινείσαι, κάνεις check-in και απολαμβάνεις την εμπειρία χωρίς τριβές, χωρίς ουρές, χωρίς επαναλαμβανόμενα στοιχεία και έγγραφα. Μια ενιαία ροή, όπου η ταυτότητα ταξιδιώτη «σε ακολουθεί» και όλα λειτουργούν σχεδόν αόρατα.#money-grid-35365{list-style:none;margin:0;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-35365>li{float:left;width:49%;min-width:250px;list-style:none;margin:0 1% 1% 0;;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-35365>li.last{margin-right:0;}#money-grid-35365>li.last+li{clear:both;}@media only screen and (max-width:768px) {#money-grid-35365>li{width:100%;}}
Στην πράξη, βέβαια, απέχουμε ακόμη από αυτό. Παρά τις τεχνολογικές εξελίξεις, το ταξίδι παραμένει ένα μωσαϊκό διαδικασιών: διαβατήρια, boarding passes, check-ins, επιβεβαιώσεις, ταυτοποιήσεις. Κάθε κρίκος της αλυσίδας ζητά τα δικά του δεδομένα. Και εδώ είναι που έρχεται η έννοια της ψηφιακής ταυτότητας ταξιδιώτη για να αλλάξει αυτό ακριβώς το σημείο.
Από το έγγραφο… στην εμπειρία
Η ψηφιακή ταυτότητα δεν είναι απλώς ένα ψηφιοποιημένο διαβατήριο. Είναι ένα σύνολο πιστοποιημένων δεδομένων που μπορούν να χρησιμοποιούνται σε διαφορετικά στάδια του ταξιδιού, χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά επανεισαγωγή ή φυσική επιβεβαίωση.
Σε ένα ώριμο μοντέλο, ο ταξιδιώτης:
κάνει check-in σε πτήση χωρίς να ανεβάζει έγγραφα
περνά από τον έλεγχο ταυτότητας στο αεροδρόμιο μέσω βιομετρικών χαρακτηριστικών
μπαίνει στο ξενοδοχείο χωρίς να κάνει chedk-in στη reception
έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες με ένα “ψηφιακό αποτύπωμα”
Με άλλα λόγια, η ταυτότητα μετατρέπεται από εμπόδιο στον «δημιουργό» μία διαφορετικήςτης εμπειρίας.
Τα βιομετρικά που αλλάζουν το παιχνίδι
Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη μετάβαση παίζουν τα βιομετρικά χαρακτηριστικά: αναγνώριση προσώπου, δακτυλικά αποτυπώματα, ακόμα και «συμπεριφορικά» δεδομένα.
Ήδη σε αρκετά μεγάλα αεροδρόμια διεθνώς, ο επιβάτης μπορεί να περάσει από πολλαπλά σημεία χωρίς να δείξει κάποιο έγγραφο. Απλά, σκανάρουν το πρόσωπο του.
Το όφελος είναι διπλό. Από τη μία πλευρά, ταχύτερη εξυπηρέτηση και σε δεύτερο επίπεδο παρέχεται μεγαλύτερη ασφάλεια. Γιατί, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά έγγραφα, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά είναι πιο δύσκολο να παραποιηθούν.
Η πραγματική αξία, ωστόσο, δεν βρίσκεται σε μεμονωμένες εφαρμογές. Βρίσκεται στη διασύνδεση. Το μεγάλο ζητούμενο είναι ένα οικοσύστημα όπου αεροπορικές εταιρείες, αεροδρόμια, ξενοδοχεία και πάροχοι μεταφορώ μπορούν να «μιλούν» μεταξύ τους, με σεβασμό στην ιδιωτικότητα, αλλά και με στόχο τη βελτίωση της εμπειρίας.
Εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκληση. Γιατί απαιτείται συνεργασία μεταξύ διαφορετικών παικτών, διαφορετικών τεχνολογιών και –συχνά– διαφορετικών ρυθμιστικών πλαισίων.
Όσο πιο seamless γίνεται η εμπειρία, τόσο πιο έντονο γίνεται το ερώτημα της ιδιωτικότητας. Ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα; Πού αποθηκεύονται; Πώς χρησιμοποιούνται; Η αποδοχή της ψηφιακής ταυτότητας δεν είναι δεδομένη. Απαιτεί εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη χτίζεται με διαφάνεια, σαφή πλαίσια χρήσης όπως και δυνατότητα ελέγχου από τον ίδιο τον χρήστη Χωρίς αυτά, ακόμη και η καλύτερη τεχνολογία δύσκολα θα υιοθετηθεί μαζικά.
Η ευρωπαϊκή διάσταση
Στην Ευρώπη, η προσέγγιση είναι πιο προσεκτική – αλλά και πιο δομημένη. Πρωτοβουλίες για ψηφιακή ταυτότητα σε επίπεδο ΕΕ επιχειρούν να δημιουργήσουν ένα ενιαίο πλαίσιο, όπου ο πολίτης θα έχει έλεγχο των δεδομένων του και θα μπορεί να τα χρησιμοποιεί διασυνοριακά.
Αυτό είναι κρίσιμο για τον τουρισμό. Γιατί η Ευρώπη είναι –κατεξοχήν– διασυνοριακή αγορά. Αν το μοντέλο λειτουργήσει, θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για ένα πραγματικά seamless ευρωπαϊκό ταξίδι.
Για την Ελλάδα, η ψηφιακή ταυτότητα ταξιδιώτη δεν είναι απλώς θέμα τεχνολογίας. Είναι θέμα ανταγωνιστικότητας. Σε έναν κλάδο όπου η εμπειρία παίζει καθοριστικό ρόλο, η μείωση της τριβής μπορεί να κάνει τη διαφορά παρέχοντας λιγότερες ουρές σε αεροδρόμια, ταχύτερο check-in σε καταλύματα όπως και καλύτερη ροή επισκεπτών σε προορισμούς Και, τελικά, πιο ικανοποιημένοι επισκέπτες. Ωστόσο, η υλοποίηση απαιτεί επενδύσεις και συντονισμό. Δεν αρκεί μια μεμονωμένη πρωτοβουλία. Χρειάζεται συνολική προσέγγιση.
Από τη διαδικασία… στην εμπειρία
Το βασικό μήνυμα είναι ότι η ψηφιακή ταυτότητα δεν αφορά τη διαδικασία. Αφορά την εμπειρία.
Αφορά το πώς μετατρέπεις ένα σύνολο αναγκαίων αλλά «βαρετών» βημάτων σε κάτι σχεδόν αόρατο.
Και αυτό, σε έναν κόσμο όπου ο ταξιδιώτης συγκρίνει εμπειρίες σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει τεράστια αξία.
Η τεχνολογία υπάρχει. Τα πρώτα use cases είναι ήδη εδώ. Αλλά η πλήρης υλοποίηση απέχει ακόμη. Όχι γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε. Αλλά γιατί πρέπει να συμφωνήσουμε πώς θα το κάνουμε. Και αυτό είναι, τελικά, το πιο δύσκολο κομμάτι.
Γιατί το seamless ταξίδι δεν είναι μόνο τεχνολογικό project.
Είναι project συνεργασίας.
Και εκεί θα κριθεί –και αυτή τη φορά– η επιτυχία.
#money-grid-34887{list-style:none;margin:0;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-34887>li{float:left;width:49%;min-width:250px;list-style:none;margin:0 1% 1% 0;;padding:0;overflow:hidden;}#money-grid-34887>li.last{margin-right:0;}#money-grid-34887>li.last+li{clear:both;}@media only screen and (max-width:768px) {#money-grid-34887>li{width:100%;}}The post Ψηφιακή ταυτότητα ταξιδιώτη: Πόσο κοντά είμαστε σε μία διαφορετική εμπειρία ταξιδιού; appeared first on ΧΡΗΜΑ & ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ money-tourism.gr.
Διαβάστε περισσότερα