Της Σοφίας Δαλαμάγκα
Αυτό είναι ένα project σε πρώτο ενικό. Δεν φωτογράφισα ποτέ τον πατέρα μου. Για να φωτογραφίσεις τους ανθρώπους, θα πρέπει να πλησιάσεις κοντά και εγώ δεν κατάφερα ποτέ να κάμψω το χάσμα. Την απόσταση.
Στέκομαι έξω απ’ το δωμάτιό του. Κρατάω τη φωτογραφική μηχανή, που μεταμορφώνεται σε αμυντικό μηχανισμό ανάμεσα σε εμένα και την απουσία. Γίνεται ένα μέσο διερεύνησης του κενού, καθώς ξεκινά η διαδικασία αδειάσματος του δωματίου του.
Μπαίνω στο δωμάτιό του και ταυτόχρονα είναι σαν να εισέρχομαι σε μία χρονοκάψουλα, Βρίσκομαι αντιμέτωπη με τη μυρωδιά του που έχει ποτίσει τους τοίχους. Γίνεται γέφυρα επανασύνδεσης ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο.
Το τελευταίο χνάρι και αποτύπωμα από εκείνον. Μια μυρωδιά που αιωρείται και ανακατεύεται μαζί με τα μόρια σκόνης στο δωμάτιο.
Δεν προσπαθώ με τις φωτογραφίες μου να αφηγηθώ κάποια δραματική ιστορία. Είναι ένα προσωπικό ντοκουμέντο του τι απομένει από εμάς όταν γίνουμε αστερόσκονη. Η σειρά αυτών των φωτογραφιών αποτελείται από αυτό-πορτρέτα, τεκμήρια μνήμης, σημειώματα του πατέρα, αναμνηστικές φωτογραφίες, πολλές φορές με τη δική μου παρέμβαση στην αρχική αφήγηση, με σκοπό να επαναδιατυπωθεί η ιστορία, να συνδέσω το παρελθόν με το τώρα, το χτες με το αύριο.
Ο πατέρας μου, γεννημένος το 1946, στη Θεσσαλία, στο χωριό Τσούκα που σήμερα ονομάζεται Φωτεινό. Σκληρά χρόνια, έμοιαζαν να είναι βγαλμένα από ταινία ασπρόμαυρη του ιταλικού νεορεαλισμού. Ο πατέρας μου, που δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που τον είπα μπαμπά, ήταν τελωνειακός και αγαπούσε τις λίστες. Λίστες για ψώνια, έσοδα, έξοδα. Μέσα σε συρτάρια, σε μπλοκάκια, σε τσέπες σακακιών.
Αμέτρητα χαρτάκια, σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να διατηρήσει τον έλεγχο και την τάξη που έχανε με κάθε κύτταρο του μυαλού του να εκφυλίζεται, να καταστρέφεται και να χάνεται. Όσο η άνοια προχωρούσε, τόσο τα γράμματα πάνω στα σημειώματα άρχιζαν να μοιάζουν με αυτόνομους χορευτές.
Και φωτογραφίες.
Αλλοιωμένες, θαμπές, λερωμένες. Όπως και οι αναμνήσεις. Από το σπίτι. Με φίλους. Από τον ίδιο νέο. Με πόζες νάρκισσου, με βιτρίνα σκληρού, απλησίαστου και μάγκα. Φωτογραφίες με εκείνον ποδοσφαιριστή στην ομάδα των Μετεώρων. Θυμάμαι να μου λες ότι σε είχαν ζητήσει στον Ολυμπιακό και δεν πήγες, φοβήθηκες. Δεν υπήρχε πιθανότατα κανένας να σου πει, προχώρα και μη φοβάσαι.
Εκεί πίστευα ότι κατάπιναν την μπάλα, έλεγες συνεχώς. Δεν σου είπα ποτέ πατέρα πως καλύτερα να σε καταπιεί το γήπεδο, παρά το απωθημένο.
Τα πρώτα συμπτώματα ξεκίνησαν με παραισθήσεις, έβλεπε τα Μετέωρα μπροστά του, τα Μετέωρα που λαχταρούσε και που δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει. Έτσι αποφάσισα να τον τοποθετήσω εκεί, να συνδέσω τη λαχτάρα με τον τόπο.
Ταλαντεύομαι ανάμεσα σε αυτό που αποκαλύπτεται και αυτό που εξαφανίζεται. Ό,τι αναδύεται από τη σιωπή στο δωμάτιο, τα μικροσωματίδια σκόνης και τα απομεινάρια ύλης.
Η απουσία θορύβου διογκώνει το κενό, όλα μοιάζουν με ψίθυρο εδώ. Σαν να έχουν όλα παγώσει. Το δέρμα. Ο χρόνος. Ο πόνος.
Δε θέλω να ξεχάσω, δε θέλω να χάσω το μυαλό μου όπως εσύ πατέρα. Για αυτό κεντάω και γνέθω τη μνήμη μέσα από τις φωτογραφίες.
Η μνήμη είναι η εκκεντρική ράφτρα αυτής της υπόθεσης. Η μνήμη είναι αυτή που περνάει την κλωστή της παντού και στα πάντα. Virginia Woolf, Orlando.
The post Τεκμήρια ενός Πατέρα: Η Σοφία Δαλαμάγκα ανασυνθέτει τη μνήμη ενός πατέρα μέσα από εικόνες και ίχνη appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα