Η Lah Porella είναι η νέα γλυκύτατη προσθήκη στη λοcaλ σκηνή. «Ό,τι πιο φρέσκο και ζωντανό άκουσα φέτος», όπως ακριβώς έγραφα χαρακτηριστικά τον Δεκέμβριο του 2025 στη λίστα με τα καλύτερα εγχώρια άλμπουμ. Κομμάτι που μου πήρε την καρδιά από το πρώτο άκουσμα ήταν ο «Ηλιότοπος», το οποίο για να είμαι ειλικρινής, το άκουσα πρώτη φορά ένα χειμωνιάτικο βράδυ και η καρδιά μου γέμισε καλοκαίρι και ζεστασιά. Ο δίσκος «Πράσινη Σκάλα» σε μουσική και στίχους της Αφροδίτης (a.k.a Lah Porella) και παραγωγή του εξαιρετικού Lorqa, ρέει τόσο όμορφα και ανάλαφρα. Ελληνική electro-folk και alternative παραγωγή στα καλύτερά της. Κάθε κομμάτι να αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο σε μία κοινή ιστορία. Ένας δίσκος διπλής ακρόασης ο οποίος είναι γεμάτος αντιθέσεις, ανεμελιά και εικόνες. Ένας δίσκος που κουβαλά την ευαισθησία ενός παιδιού το οποίο τραγουδάει χαρούμενα αλήθειες που πονάνε. Ίσως και αυτό να είναι το μυστικό της επιτυχίας του. Μια παιδική ευαισθησία σε ένα σήμερα που δεν χρειάζεται μόνο να μειώσεις ταχύτητα αλλά πρωτίστως να θυμάσαι σε κάθε βήμα που κάνεις στον χώρο και στον χρόνο σου ποιος/ποια/ποιο είσαι και που θέλεις να φτάσεις.
Λίγο πριν την επίσημη παρουσίαση της «Πράσινης Σκάλας» την Πέμπτη 23 Απριλίου στο Ίλιον Plus, μιλήσαμε με την Lah Porella, για την πραγματική πράσινη σκάλα, το ημερολόγιο ενηλικίωσης και την μυρωδιά του ελληνικού καφέ μόλις πέφτει στο φλυτζάνι. Απολαύστε την!
Βλέπω τη φωτογραφία με τη γιαγιά σου και το πρώτο που θέλω να σε ρωτήσω είναι ποιες είναι οι μυρωδιές, τα χρώματα και οι γεύσεις που θυμάσαι από την γιαγιά Αφροδίτη όταν κλείνεις τα μάτια σου;
Όταν σκέφτομαι τη γιαγιά Αφροδίτη, μου έρχονται στο μυαλό τόσες πολλές εικόνες και μυρωδιές. Τα τοστ με μερέντα που μας έφτιαχνε τα Κυριακάτικα πρωινά που μέναμε σπίτι της, το έντονο κόκκινο στα σγουρά της μαλλιά, το χρυσό ρολόι που της είχαν κάνει δώρο οι συνάδελφοί της στο αεροδρόμιο και το καμάρωνε πάντα. Αλλά πιο πολύ απ’ όλα, είναι η μυρωδιά του ελληνικού καφέ τη στιγμή που μόλις γεμίζει το φλυτζάνι. Αυτό.
Ακούω σε repeat «Το κοκοράκι» και μου φτιάχνει τη διάθεση, θέλω να το ξέρεις αυτό! Τι ωραία, ζεστή στιγμή! Πες μας λίγο τα “behind the scenes” με την μπάντα;
Αχ, χαίρομαι τόσο που το λες αυτό! Είναι κι εμένα από τις πιο αγαπημένες μου στιγμές. Είχαμε μαζευτεί πριν από δύο χρόνια στο σπίτι των γονιών μου μεγάλη παρέα και παίζαμε μουσικές. Είχαμε ένα αρμόνιο, πολλά bendir, κιθάρες, shakers… και πολύ γέλιο! Κάποια στιγμή αρχίσαμε να τραγουδάμε το «όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι» – «το κοκοράκι»- και αυτό εξελίχθηκε στις πιο αστείες στιγμές της βραδιάς. Σκέψου, είχαμε και μια φίλη από την Ιταλία και της κάναμε ταυτόχρονα μετάφραση για να συμμετέχει, οπότε μπορείς να φανταστείς το χάος. Γενικά surreal! Και το ωραίο είναι ότι το είχα ηχογραφήσει όλο με το κινητό. Όταν μετά έστηνα τον δίσκο, δεν το σκέφτηκα καν, ήξερα ότι θέλω να κλείσει έτσι. Είναι σαν ένα μικρό «ευχαριστώ» σε όλους μου τους φίλους που τους αγαπώ πολύ.
Πώς αυτά τα έντεκα κομμάτια, αυτές οι έντεκα ιστορίες σου, βγήκαν στο φως μετά από πέντε χρόνια;
Ήθελα πολύ καιρό να κάνω κάτι εντελώς «δικό μου», να πειραματιστώ. Μου φαίνεται ακόμα απίστευτο πως ιδέες που ξεκίνησαν από το χωριό μου την Ερεσό με ένα απλό γιουκαλίλι και μία ηχογράφηση στο κινητό, έγιναν «κανονικά» τραγούδια που μπορούν να τα ακούσουν όλοι. Αυτά τα 5 χρόνια ήταν μία περίοδος πολλών αλλαγών, εσωτερικών αναταράξεων, συνειδητοποίησης και έντονης ανάγκης τόσο έκφρασης όσο και αποδοχής του «εγώ» μου. Μετακόμισα, έμεινα πρώτη φορά μόνη μου, ερωτεύτηκα … μεγάλωσα. Έκανα την αναζήτησή μου, βρήκα τα πατήματά μου και ένιωσα ότι «οκ, τώρα μπορώ να τα μοιραστώ».
Σκέφτομαι πολλές φορές ότι αυτό που καταλογίζουμε στους καλλιτέχνες ως «φοβία έκθεσης», είναι ουσιαστικά η άρνηση (δεν ξέρω καν αν είναι η σωστή λέξη) να δείξετε ό,τι πιο εύθραυστο έχετε μέσα σας…
Ναι… είναι πολύ λεπτή γραμμή. Γιατί όταν εκτίθεσαι πραγματικά, δεν υπάρχει φίλτρο. Και ζούμε σε μια εποχή που έχουμε μάθει να φιλτράρουμε τα πάντα — ακόμα και το συναίσθημα. Εγώ θέλω να μπορώ να λέω τα πράγματα όπως είναι. Αν χαίρομαι, να φαίνεται. Αν θυμώνω ή στεναχωριέμαι, το ίδιο. Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος να σε κρίνει — και πολλές φορές με σκληρό τρόπο. Αλλά στο τέλος… αν κάτι που λες αγγίξει έναν άνθρωπο, έστω έναν, τότε έχει ήδη αξία.
Χαρακτηρίζεις τον δίσκο ως ένα «ημερολόγιο ενηλικίωσης». Τι σε ζορίζει και ταυτόχρονα τι σε απελευθερώνει περισσότερο σε αυτό που λέμε ενήλικη ζωή;
Το «ημερολόγιο ενηλικίωσης» βγήκε κάπως μόνο του. Το ημερολόγιό σου είναι το μέρος που λες τα πάντα χωρίς φόβο ότι θα κριθείς — ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε. Κάποια στιγμή θυμάμαι που έγραφα κάτι, μεγάλη πια, και αυθόρμητα σκέφτηκα «όχι, αυτό είναι πολύ σκληρό, μην το γράψεις»… και εκεί έπαθα ένα μικρό σοκ. Μα ακόμα και εδώ αυτοκρίνεσαι; Οπότε ναι — η ενηλικίωση έχει βάρος, γιατί αρχίζεις και φιλτράρεις, εξερευνείς, συνειδητοποιείς. Με ζορίζει που η ανεμελιά ή το να είσαι «πολύ» συχνά παρεξηγείται. Αυτό που όμως με απελευθερώνει είναι το ότι εγώ επιλέγω πώς θα φτιάξω τη ζωή μου. Γνωρίζω ποια είναι τα όριά μου και τα θέλω μου.
Ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που θυμάσαι να τραγουδάς στην πράσινη σκάλα του σπιτιού στην Ερεσό;
Τα «Γλειφιτζούρια», σίγουρα. Με το γιουκαλίλι μου ήταν και της μόδας τότε στην καραντίνα! Το τραγούδι αυτό έχει μέσα του πολλές μικρές εικόνες από τον χειμώνα στην Ερεσό, στο σπίτι της γιαγιάς Ρηνούλας, όπου κάναμε κάτι ατελείωτες συζητήσεις για το αν στις 3 μ.μ είναι μεσημέρι ή απόγευμα. Εκείνη η περίοδος είχε κάτι τόσο αθώο και αγνό, επομένως την κρατάω πολύ βαθιά στην καρδιά μου.
Μπρούκλιν-Ερεσός-Αθήνα: Τι κρατάς σαν φυλακτό μέσα σου από κάθε τόπο; Τι σου έδωσε κάθε τόπος που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Τόσα μα τόσα πολλά πράγματα. Κάθε τόπος μου άφησε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Από την Ερεσό κρατάω την ελευθερία, τα πιο όμορφα ηλιοβασιλέματα και την πρώτη φορά που είδα δικούς μου ανθρώπους να είναι ευάλωτοι και να αφήνονται στο κλάμα. Από την Αθήνα τους φίλους μου, το σπίτι μου και την υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τέλος από το Μπρούκλιν τον πειραματισμό, την ποικιλομορφία, τα νέα ερεθίσματα, την ενέργεια.
Η Αφροδίτη τραγουδά, ζωγραφίζει, παίζει bendir και όλα αυτά τα δανείζει και στη Lah Porella. H Lah Porella τι δανείζει στην Αφροδίτη;
Τι όμορφη ερώτηση! Ήθελα καιρό να μιλήσω για αυτό – για εμένα όταν ανεβαίνω στη σκηνή δεν παύω να είμαι η Αφροδίτη. Η Lah Porella δεν είναι μία νέα ταυτότητα, είναι «εγώ» και κουβαλάει όλα τα καλά, τις ντροπές και τα ψεγάδια μου και είμαι εντάξει με αυτό. Όσο αλλάζει η Αφροδίτη, άλλο τόσο αλλάζει και η Lah Porella. Ίσως αυτό που μου δίνει είναι η ελευθερία να υπάρχω ολόκληρη.
The post Η Lah Porella δίνει στην Αφροδίτη την ελευθερία του να υπάρχει ολόκληρη appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα