Για 17η φορά στην καριέρα τους, Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ βρέθηκαν αντιμέτωποι, αυτή τη φορά στον μεγάλο τελικό του Monte Carlo Masters, επιβεβαιώνοντας ξανά αυτό που εδώ και δύο χρόνια μοιάζει να αποτελεί τη νέα κανονικότητα στο παγκόσμιο τένις.
Οι μεγαλύτεροι τίτλοι, οι σημαντικότεροι τελικοί, τα κορυφαία τουρνουά του tour καταλήγουν διαρκώς στο ίδιο έργο: Αλκαράθ εναντίον Σίνερ. Και όσο εντυπωσιακό, ποιοτικό και συναρπαστικό κι αν είναι το μεταξύ τους rivalry, τόσο αρχίζει πλέον να γίνεται εμφανές και ένα διαφορετικό ζήτημα: η απόσταση τους από τον υπόλοιπο ανταγωνισμό μεγαλώνει σε ανησυχητικό βαθμό.
Με τους δύο τους να έχουν πλέον δημιουργήσει τεράστιο βαθμολογικό χάσμα από το υπόλοιπο Top 10 και να μοιάζουν σχεδόν… άτρωτοι μέχρι να συναντήσουν ο ένας τον άλλον, το ATP Tour δείχνει να έχει μετατραπεί σε ένα ξεκάθαρο two-man show.
Το πρόβλημα δεν είναι η κυριαρχία – είναι η έλλειψη απειλής
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι Αλκαράθ και Σίνερ αξίζουν απόλυτα την κυριαρχία τους. Το επίπεδο που παρουσιάζουν είναι ιστορικό, η συνέπειά τους εντυπωσιακή και η σταθερότητά τους σπάνια για την ηλικία τους.
Το θέμα όμως δεν είναι ότι κερδίζουν. Το θέμα είναι ότι σχεδόν κανείς άλλος δεν δείχνει ικανός να τους απειλήσει με συνέπεια.
Η αίσθηση πλέον στο Tour είναι πως ανεξαρτήτως draw, επιφάνειας ή φόρμας, αργά ή γρήγορα οι δυο τους θα βρεθούν στα τελευταία στάδια κάθε διοργάνωσης. Και αν στραβώσει κάτι προσωρινά; Συνήθως διορθώνεται πριν γίνει πραγματικό πρόβλημα.
Ο Ράφα Ναδάλ το είχε περιγράψει εύστοχα πριν λίγους μήνες: «Ο Σίνερ και ο Αλκαράθ χρειάζονται κάποιον να τους πιέσει. Έχουν ξεχωρίσει από όλους τους άλλους. Ακόμα και όταν δεν παίζουν στο καλύτερό τους επίπεδο, συνεχίζουν να κερδίζουν μέχρι να βρουν ο ένας τον άλλον».
Και ίσως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Γιατί το τένις χρειάζεται έναν τρίτο
Η ιστορία έχει αποδείξει πως οι μεγαλύτερες εποχές του αθλήματος δεν χτίστηκαν πάνω σε δίπολα, αλλά σε πολυπρόσωπες μάχες κορυφής.
Ο Φέντερερ και ο Ναδάλ είχαν ήδη δημιουργήσει ένα ιστορικό rivalry όταν εμφανίστηκε ο Νόβακ Τζόκοβιτς. Όμως ήταν ακριβώς αυτή η τρίτη μόνιμη απειλή που απογείωσε το επίπεδο και των τριών, ανεβάζοντας το άθλημα σε πρωτοφανή ύψη.
Ο Τζόκοβιτς δεν διέκοψε το rivalry τους. Το έκανε ακόμη σπουδαιότερο.
Ένας τρίτος δεν θα μειώσει τη λάμψη του Αλκαράθ και του Σίνερ. Αντίθετα, θα τους αναγκάσει να εξελιχθούν ακόμη περισσότερο, να πιέζονται σε κάθε εβδομάδα, να νιώθουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Το καλό του αθλήματος απαιτεί αβεβαιότητα και ποικιλία
Το τένις, όπως κάθε άθλημα, ζει μέσα από την αβεβαιότητα. Από την αίσθηση ότι «όλα μπορούν να συμβούν».
Όταν όμως οι φίλαθλοι νιώθουν σχεδόν βέβαιοι για το ποιοι θα παίξουν στον τελικό ήδη από τα προημιτελικά, η αγωνία μειώνεται. Το στοιχείο της έκπληξης περιορίζεται. Το αφήγημα γίνεται πιο μονοδιάστατο.
Το ζήτημα δεν είναι αν χρειάζεται τρίτος. Χρειάζεται. Το ερώτημα είναι ποιος μπορεί να είναι αυτός;
Tennis24
The post Το rivalry που κυριαρχεί, αλλά χρειάζεται επειγόντως… τρίτο πόλο appeared first on Tennis24.
Διαβάστε περισσότερα
Tennis24.gr