20/05/2026 7:55 πμ.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το βανδαλισμό της νέας πρόσοψης του χώρου που μέχρι πέρυσι στεγαζόταν η κατάληψη του Αυτόνομου Στεκιού Ξάνθης. Η δράση αυτή αποτελεί ένα κομμάτι της απάντησής μας για την εκκένωση τόσο του ασξ, όσο και για κάθε επίθεση που δέχονται οι καταλήψεις και ο κόσμος του αγώνα. Όλα είναι δικά μας, γιατί όλα είναι κλεμμένα.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το βανδαλισμό της νέας πρόσοψης του χώρου που μέχρι πέρυσι στεγαζόταν η κατάληψη του Αυτόνομου Στεκιού Ξάνθης. Η δράση αυτή αποτελεί ένα κομμάτι της απάντησής μας για την εκκένωση τόσο του ασξ, όσο και για κάθε επίθεση που δέχονται οι καταλήψεις και ο κόσμος του αγώνα. Όλα είναι δικά μας, γιατί όλα είναι κλεμμένα.
Το καλοκαίρι του 2025 ο Πρύτανης του Δ.Π.Θ. Φώτης Μάρης κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξής του δήλωσε ότι έχει αναλάβει ο ίδιος να τελειώσει με τις καταλήψεις στο Δ.Π.Θ. για να εκμεταλλευτούν οι χώροι που στεγάζονται οι καταλήψεις από το πανεπιστήμιο. Το παράδειγμά του ήταν το αναρχικό στέκι Utopia A.D. στην Παλιά Νομική Κομοτηνής, το οποίο εκκένωσε και το παραχώρησε στο πανεπιστήμιο κάνοντάς το φυλάκιο. Ο Μάρης ανέφερε ότι υπάρχουν 2-3 κατειλημμένοι χώροι ακόμη με τους οποίους θα έχει «τελειώσει» ως το τέλος του χρόνου (2025) και δε θα υπάρχει χώρος που να βρίσκεται εντός του Δ.Π.Θ. υπό τον ορισμό κατάληψη. Όλα αυτά, φυσικά, πάντα χέρι – χέρι με το κράτος και την ΕΛ.ΑΣ.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη πως ο Μάρης όλα αυτά τα κάνει για να ικανοποιήσει την ατζέντα του κράτους και το περιβόητο «σχέδιο ασφαλείας», το οποίο μεταφράζεται ως υπέρμετρη καταστολή, που προσπαθεί να επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ, της οποίας και ο ίδιος είναι μέλος. Έχει αναλάβει ο ίδιος προσωπικά τις εκκενώσεις στο Δημοκρίτειο, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος και η παράταξή του. Ο Μάρης δεν είναι πρωτοπόρος στις εκκενώσεις των καταλήψεων μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, ούτε το πιο σημαντικό μέλος της κατασταλτικής πολιτικής που εξυπηρετεί. Είναι απλά ένα φερέφωνο και τσιράκι των από τα πάνω.
Οι εκκενώσεις των καταλήψεων δικαιολογούνται συνεχώς με επιχειρήματα όπως η εξυγίανση των πανεπιστημίων, η αναβαθμισμένη εκπαίδευση και ένα λειτουργικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Βέβαια όλα αυτά τα επιχειρήματα καταρρίπτονται άμεσα από τους ίδιους τους αρμόδιους, τις αποφάσεις που λαμβάνουν και από το τι δεν κάνουν για τα πανεπιστήμια στην πραγματικότητα. Δεν τους νοιάζει η «ομαλή εκπαιδευτική διαδικασία» όπως διατυμπανίζουν, αλλά τους νοιάζει το κέρδος, τα εργατικά χέρια και η δημιουργία μιας υπάκουης και κανιβαλιστικής κοινωνίας. Διότι το πανεπιστήμιο εξυπηρετεί το κράτος, το κεφάλαιο και τα κέρδη των αφεντικών. Το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης αποτέλεσε για 16 χρόνια βασικό πυρήνα αντίστασης και αυτοοργάνωσης στην πόλη της Ξάνθης. Ένας αναρχικός αντιεξουσιαστικός χώρος με ελευθεριακά χαρακτηριστικά, ο οποίος λειτουργούσε αντιιεραρχικά, με οδηγούς την αλληλεγγύη και τις συλλογικές διαδικασίες, έξω από λογικές ανάθεσης, ενάντια στις επιταγές του κράτους και του εκάστοτε διαχειριστή της εξουσίας. Η πολιτική του συνέλευση, με τη συνδρομή ατόμων της περιφέρειας, αλλά και συγγενών πολιτικών συνελεύσεων της πόλης και μη, ασχολήθηκε με ζητήματα της κατά καιρούς επικαιρότητας, το μεταναστευτικό, τις φυλακές και τους πολιτικούς κρατούμενους, τον αντισεξισμό, το αντιπολεμικό, πάντα από την πλευρά των καταπιεσμένων. Αποτέλεσε ένα κέντρο συνάντησης σε συλλογικές διαδικασίες, πολιτικές συνελεύσεις, συλλογικές κουζίνες, προβολές, καφενεία – μπαρ, diy συναυλίες κι εκδηλώσεις έξω από τη λογική της εμπορευματοποιημένης διασκέδασης. Έξω από τις στερεοτυπικές αρχές μιας μικροαστικής κοινωνίας.
Το Α.Σ.Ξ. αποτελούσε πάντα την αφετηρία για τους διάφορους αγώνες. Εδαφικοποίησε τον αγώνα ενάντια σε κράτος, αφεντικά και φασίστες και αποτέλεσε πυρήνα συγκέντρωσης ανθρώπων σε καταστάσεις που έχριζαν άμεση κινητοποίηση. Για την πόλη της Ξάνθης, το αντιφασιστικό κίνημα με πυρήνα το στέκι, κατάφερε να συσπειρώσει τον κόσμο του αγώνα και να συγκρουστεί με τους φασίστες, κυρίως της χ.α., κι έτσι να αποτρέψει την εδραίωσή τους στην πόλη και τις δύο φορές που αποπειράθηκαν να ανοίξουν γραφεία.
Το Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης είναι η τελευταία – πιο πρόσφατη – εκκένωση κατάληψης στο Δ.Π.Θ., η οποία εκκενώθηκε με εντολή του πρύτανη Φ. Μάρη και τη συνεργασία της τεχνικής υπηρεσίας και των μπάτσων στις 31.07.2025. Η εκκένωση αυτή ήταν η συνέχεια της συνεχόμενης και αυξανόμενης καταστολής του αναρχικού χώρου και της αποστείρωσης που προσπαθούν να επιβάλλουν τόσο στους πανεπιστημιακούς χώρους όσο και σε κάθε δημόσιο και ελεύθερο χώρο. Η εκκένωση του Α.Σ.Ξ. ήταν το δεύτερο σε σειρά «επίτευγμα» του πρύτανη έπειτα από την εκκένωση του αναρχικού στεκιού Utopia A.D., που προαναφέρθηκε, και έπειτα από τις απειλές εκκένωσης του ανοιχτού κοινωνικού χώρου του Αναγνωστηρίου στην Αλεξανδρούπολη.
Οι εκκενώσεις δεν είναι κάτι ξέχωρο από την κρατική ατζέντα. Όλα συνάδουν με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τα τελευταία χρόνια και το σχέδιο του κράτους να καταστείλει, να εκκενώσει και να απομακρύνει τους ελεύθερους ανοιχτούς κοινωνικούς και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους με όσα αυτοί και ο κόσμος που τους πλαισιώνει πρεσβεύουν, είτε εντός είτε εκτός των πανεπιστημιακών χώρων. Τη στιγμή που το σύστημα υγείας καταρρέει, που ο μισθός δε φτάνει ούτε για τα βασικά, που τα ενοίκια συνεχίζουν να ανεβαίνουν, που η γενοκτονία στην Παλαιστίνη από το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ συνεχίζεται με την ενεργή συμμετοχή του ελληνικού κράτους, που οι γυναικοκτονίες τείνουν να αποτελέσουν μια καθημερινότητα, που η φτωχοποίηση της κοινωνίας και η επίθεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας συνεχίζονται, την ίδια στιγμή το κράτος και τα τσιράκια του απειλούν με εκκένωση την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και οδηγεί στο θάνατο τον από 5 Φλεβάρη απεργό πείνας Αριστοτέλη Χαντζή. Μια κοινότητα που εδώ και 16 χρόνια στεγάζει πάνω από 400 ανθρώπους και δομές. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελούν από τα πιο έμπρακτα παραδείγματα για τον κόσμο που οραματιζόμαστε. Έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης. Το τελευταίο διάστημα, λοιπόν, η κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών απειλείται με εκκένωση με πρόσχημα τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών, αλλά και υποστηρικτικών δομών για τους συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου του Αγίου Σάββα. Το παραπάνω δεν είναι παρά μόνο ένα ακόμη κομμάτι μιας συνολικής κρατικής πολιτικής, που προσπαθεί να καταστείλει τους αγώνες ενάντια στη διαρκή εξαθλίωση και την υποτίμηση που βιώνουμε σε όλα τα πεδία, παρουσιάζοντας κάθε λίγο και λιγάκι τα σχέδια συνεχόμενης εξόντωσής μας ως σχέδια «ανάπλασης». Στεκόμαστε έμπρακτα δίπλα σε όλα τα συντρόφια τα οποία υπερασπίζονται με αποφασιστικότητα και μαχητικότητα τον αγώνα και τα απελευθερωμένα εδάφη του κινήματος. Στηρίζουμε τα επιτακτικά αιτήματα των απεργών πείνας μέχρι θανάτου Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne και όλης της Κοινότητας των Προσφυγικών. Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε!
Παράλληλα, στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα και αναλαμβάνουμε συλλογικά την ευθύνη μαζί με τα συντρόφια μας για τη μαχητική υπεράσπιση των κτιρίων της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου τον Γενάρη του 2020. Η δίωξή τους δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται στη συνολικότερη επίθεση του κράτους απέναντι σε κάθε εστία αντίστασης, με στόχο τόσο την πιθανή φυλάκισή τους όσο και την οικονομική του εξόντωση. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου δημιουργήθηκε το 2017 στην Αθήνα σε τρία εγκαταλελειμμένα σπίτια (Ματρόζου 45, Παναιτωλίου 21, Αρβάλη 3). Μέσα από συλλογική φροντίδα μετατράπηκαν σε ζωντανούς, βιώσιμους χώρους στέγης, αλληλεγγύης και αγώνα για περίπου τρία χρόνια. Αποτέλεσαν εστίες ζωής, αγώνα και αλληλεγγύης. Τα συντρόφια της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου υπερασπίστηκαν και συνεχίζουν να υπερασπίζονται μαχητικά με κάθε δυναμική τα προτάγματά τους, τις αξίες τους, τους δεσμούς τους και τις δομές που δημιούργησαν.
Μέσα σε όλα αυτά ο πόλεμος μαίνεται.
Η καταστολή και η βία από το κράτος και τους διαχειριστές του αυξάνεται συνεχώς με αποδέκτες αυτής τις καταπιεσμένες, τα περιθωριοποιημένα και τους φτωχούς αυτής της κοινωνίας. Καθημερινά βλέπουμε πνιγμένα μεταναστά, ξυλοκοπημένους κρατούμενους, δολοφονημένες εργάτριες. Μέσα σε αυτή τη δυστοπία, μέσα από τις καταλήψεις και τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους κι ευρύτερα από τους αναρχικούς αγώνες, στέλνουμε ένα ακόμη μήνυμα αλληλεγγύης σε όλα όσα αγωνίζονται με αξιοπρέπεια ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, το κράτος, τους φασίστες, τα αφεντικά και όλα τα τσιράκια τους.
Εμείς ως πολιτικά υποκείμενα που αντιλαμβανόμαστε τη θέση μάχης μας τόσο σε αυτή, όσο και σε κάθε προηγούμενη και επόμενη ιστορική συγκυρία, οφείλουμε να συμμετέχουμε άμεσα στο ανατρεπτικό κίνημα, όπως αυτό ορίζεται στο σύνολό του, μπολιάζοντάς το με τις δικές μας θέσεις και προοπτικές.
Ο δρόμος για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης είναι τεράστιος, αλλά και η μόνη προοπτική για να επιβιώσουμε. Οι καταλήψεις είναι κομμάτι του αγώνα μας για την ολική ανατροπή της δυστοπικής αυτής κοινωνίας. Σήμερα που δέχονται τόσο την ολομέτωπη επίθεση του κράτους, του κεφαλαίου και των αφεντικών, εμείς δηλώνουμε πως θα είμαστε εκεί για να τις υπερασπιζόμαστε κάθε στιγμή. Για εμάς η κατάληψη είναι πολιτική πράξη, το ίδιο και η υπεράσπισή της.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 5 ΦΛΕΒΑΡΗ, ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΔΙΟΚΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΟΥΚΑΚΙΟΥ – ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ – ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΡΑ ΩΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Αναρχικές/οί/ά
media:
1ς_QOI9VOd.jpg
2ς_GN5Zv7A.jpg
3ς_zOaGhfe.jpg