Έντονο προβληματισμό προκαλεί η ανάρτηση της Φωτεινής Παντζιά, η οποία περιέγραψε εμπειρία που βίωσε η κόρη της σε σχολή χορού στην Αθήνα.
Η γνωστή επιχειρηματίας αναφέρει ότι η κόρη της είχε εκφράσει μεγάλη επιθυμία να ξεκινήσει χορό και γράφτηκε σε σχολή που θεωρείται ιδιαίτερα γνωστή. Όπως περιγράφει, την πρώτη ημέρα όλα έδειχναν να κυλούν ομαλά, όμως λίγες ημέρες αργότερα επέστρεψε κλαίγοντας.
Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει, ένα παιδί φέρεται να είπε ότι δεν ήθελε να κάθεται δίπλα της «λόγω του χρώματός της», με άλλα παιδιά να ακολουθούν την ίδια στάση.
«Δεν θυμώνω με τα παιδιά. Τα παιδιά δεν γεννιούνται έτσι. Κάπου το ακούν. Κάπου το μαθαίνουν», σημειώνει η κ. Παντζιά ενώ προσθέτει πως σε συνάντηση που επεδίωξε με τους γονείς και τη διοίκηση της σχολής «καμία μητέρα δεν ένιωσε την ανάγκη να μου πει δυο λέξεις.
Αλλά ούτε η δασκάλα».
«Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που είπε ένα παιδί. Το πρόβλημα είναι οι μεγάλοι που πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα λύνονται με μια συγγνώμη και λίγη σιωπή», αναφέρει.
Η Φωτεινή Παντζιά καταλήγει υπενθυμίζοντας πως «συμπερίληψη» δεν είναι απλώς να ανοίγεις την πόρτα για την εικόνα. «Συμπερίληψη είναι να εξασφαλίζεις ότι κανένα παιδί δεν θα νιώσει ξένο μόλις μπει μέσα».
Αναλυτικά η ανάρτηση της Φωτεινής Παντζιά
Η κόρη μου ήθελε να κάνει χορό.
«Μαμά, το αγαπώ πολύ», μου είπε.
Βρήκα μια σχολή που θεωρείται από τις καλύτερες.
Σε “καλή περιοχή”.
Με παιδιά από “καλά σχολεία”.
Την πρώτη Δευτέρα πέρασε όμορφα.
Ή έτσι μου είπε.
Τη δεύτερη Δευτέρα, το βράδυ, έβαλε τα κλάματα.
Ένα κοριτσάκι είπε ότι δεν θέλει να κάθεται δίπλα της λόγω του χρώματός της.
Και τα άλλα δύο κοριτσάκια το ακολούθησαν.
Η Βασιλική το κράτησε μέσα της όλη μέρα.
Γιατί έτσι κάνουν τα παιδιά αυτές τις στιγμές.
Τις ενσωματώνουν σαν ντροπή.
Σαν να φταίνε εκείνα για αυτό που είναι.
Δεν θυμώνω με τα παιδιά.
Τα παιδιά δεν γεννιούνται έτσι.
Κάπου το ακούν.
Κάπου το μαθαίνουν.
Πήρα τη σχολή.
Ζήτησα συνάντηση με τους γονείς.
Κατάλαβα όμως πολύ γρήγορα ότι προτιμούσαν να την κάνει η σχολή μόνη της.
Και δυστυχώς το δέχθηκα.
Δεν θα έπρεπε.
Άκουσα όλα τα γνωστά:
«Δεν είμαστε ρατσιστές».
«Έχουμε φίλους από τη Νιγηρία».
Ήρθε η επόμενη Δευτέρα.
Πήγα κι εγώ και έμεινα εκεί.
Και ξέρετε τι με συγκλόνισε περισσότερο;
Όχι μόνο ότι καμία μητέρα δεν ένιωσε την ανάγκη να μου πει δυο λέξεις.
Αλλά ούτε η δασκάλα.
Κανείς δεν κάθισε να μιλήσει στη Βασιλική.
Κανείς δεν είπε καθαρά:
«Αυτό δεν χωράει εδώ μέσα».
Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που είπε ένα παιδί.
Το πρόβλημα είναι οι μεγάλοι που πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα λύνονται με μια συγγνώμη και λίγη σιωπή.
Υποχρέωση γονιών και σχολών δεν είναι μόνο να μαθαίνουν χορό στα παιδιά.
Είναι να μεγαλώνουν ανθρώπους ανοιχτούς και συμπεριληπτικούς.
Τα παιδιά ζήτησαν συγγνώμη.
Αλλά η κόρη μου δεν ήθελε πια να πάει.
Γιατί το σώμα ενός παιδιού ξέρει πολύ πριν από εμάς πού δεν νιώθει ασφαλές.
Το 2026 ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι.
Όχι για τη «διαφορετικότητα».
Για τον άνθρωπο δεν είμαστε έτοιμοι.
Και δεν με σοκάρει το παιδί που είπε τη φράση.
Με σοκάρουν οι μεγάλοι που ακόμα πιστεύουν ότι η σιωπή είναι διαχείριση.
Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει τις λέξεις.
Δεν ξεχνά ποτέ όμως πώς ένιωσε μέσα σε ένα δωμάτιο.
Και η κόρη μου μέσα σε εκείνο το δωμάτιο ένιωσε ξένη.
ΥΓ:Συμπερίληψη δεν είναι απλώς να ανοίγεις την πόρτα για την εικόνα .
Συμπερίληψη είναι να εξασφαλίζεις ότι κανένα παιδί δεν θα νιώσει ξένο μόλις μπει μέσα.#racism #diversity #humanity
Efsyn.gr