27/05/2026 8:26 μμ.
Η τελετή ονοματοδοσίας του νέου κόμματος Τσίπρα που έλαβε χώρα χθες στο Θησείο, είναι αλήθεια ότι θύμιζε περισσότερο παραστατικές τέχνες, παρά πολιτική συγκέντρωση. Παρόλα αυτά, το πολιτικό τοπίο που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια δεν μας επιτρέπει να δούμε την χθεσινή παράσταση ως ένα κακόγουστο αστείο. Γιατί η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, ο κατακερματισμός του πολιτικού χάρτη και η αναγκαιότητα του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος να βρει διέξοδο από την απουσία εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης υπό τον κίνδυνο της πολιτικής αστάθειας, δημιουργούν ξανά χώρο για σχέδια ανασυγκρότησης του κεντροαριστερού πόλου εξουσίας.
Ο πρωθυπουργός του 3ου και του 4ου μνημονίου, αυτός που «έδωσε» τα πρωτογενή πλεονάσματα που σήμερα «μαζεύει» από τα υπερκέρδη του πληθωρισμού και τις περικοπές δαπανών η Νέα Δημοκρατία, συνεχίζοντας τη λεηλασία της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας υπό τον μπαμπούλα της δημοσιονομικής πειθαρχίας, επιχειρεί να επιστρέψει ως δήθεν φορέας πολιτικής ανανέωσης. Ωστόσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε κομβικός κρίκος στο συνεχές της μνημονιακής αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού: προχώρησε σε ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών υποδομών, συνέχισε τη συρρίκνωση των κρατικών δαπανών σε υγεία, παιδεία και κοινωνική πρόνοια, επέκτεινε τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και εμπέδωσε τη δημοσιονομική πειθαρχία ως μόνιμο καθεστώς συντήρησης της κοινωνικής φτώχειας. Η σημερινή κυβέρνηση πατά πάνω σε αυτό ακριβώς το έδαφος για να κλιμακώσει την ταξική επίθεση.
Η ίδια περίοδος άνοιξε διάπλατα και τον δρόμο για τη βίαιη αναδιάρθρωση της κατοικίας και του ιδιωτικού χρέους προς όφελος τραπεζών και επενδυτικών funds. Τα «κόκκινα δάνεια» μετατράπηκαν σε χρηματοπιστωτικά πακέτα προς εκμετάλλευση, χιλιάδες λαϊκές κατοικίες πέρασαν στα χέρια εταιρειών διαχείρισης και αρπακτικών κεφαλαίων, ενώ οι πλειστηριασμοί κανονικοποιήθηκαν, έγιναν ηλεκτρονικοί και η αντίσταση σε αυτούς έγινε ιδιώνυμο αδίκημα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαμόρφωσε το θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η σημερινή βιομηχανία εκποίησης λαϊκής περιουσίας. Η σημερινή εικόνα ανθρώπων που χάνουν τα σπίτια τους για χρέη προς τράπεζες και funds είναι συνέχεια μιας στρατηγικής που ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και Ν.Δ. εφάρμοσαν χέρι-χέρι.
Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε βασικό μηχανισμό αφομοίωσης και εκτόνωσης των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων της προηγούμενης δεκαετίας. Η δυναμική που αναπτύχθηκε στους δρόμους, στις μεγάλες απεργίες, στις καταλήψεις και στις πλατείες εγκλωβίστηκε στην κοινοβουλευτική ανάθεση και τελικά ενσωματώθηκε στους κρατικούς και αστικούς σχεδιασμούς. Οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες μετακύλησαν στην «ρεαλιστική διαπραγμάτευση», την θεσμική δήθεν σύγκρουση με τους «εταίρους» στο πλάι της βαρουφακικής διαπραγμάτευσης για το 3ο μνημόνιο και βρέθηκαν στις πλατείες του «ΟΧΙ» να χειροκροτούν τον τότε πρωθυπουργό. Το αποτέλεσμα ήταν η αποστράτευση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στον δρόμο, η απογοήτευση και η ματαιότητα για την αποτελεσματικότητα των διεκδικήσεων και των αγώνων.
Επιπλέον, μια παρακαταθήκη της αριστερής διακυβέρνησης είναι και η επιλογή συγκυβέρνησης με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ που κάθε άλλο παρά «ιστορικό συμβιβασμό» αποτέλεσε. Αντίθετα, υπήρξε συνειδητή κυβερνητική επιλογή για τη διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας και της μνημονιακής διαχείρισης. Η συνεργασία με ένα εθνικιστικό και βαθιά αντιδραστικό κόμμα κανονικοποίησε ακροδεξιές ρητορικές μέσα στον δημόσιο λόγο, ενίσχυσε τον μιλιταρισμό, τη διαχείριση του προσφυγικού με όρους «εθνικής ασφάλειας» και την περαιτέρω θωράκιση του κράτους. Η «προοδευτική διακυβέρνηση» συνυπήρξε αρμονικά με την ακροδεξιά στο όνομα της κυβερνητικής διαχείρισης και μέχρι σήμερα οι τιμητές της, επαινούν αυτή την συνεργασία.
Παράλληλα, η περίοδος διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σημαδεύτηκε και από τη συνέχιση και σε ορισμένες περιπτώσεις την κλιμάκωση της κρατικής καταστολής απέναντι σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Από τις εκκενώσεις καταλήψεων «χωρίς σόου» και τις αστυνομικές επιχειρήσεις σε πανεπιστήμια, μέχρι τη βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, τη στοχοποίηση αγωνιστών και την πλήρη πολιτική κάλυψη των κατασταλτικών μηχανισμών, ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε έμπρακτα ότι κάθε κυβέρνηση λειτουργεί ως εγγυητής της κρατικής παντοδυναμίας και της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η εικόνα των ΜΑΤ να χτυπούν μαθητές και συνταξιούχους, να ματοκυλούν διαδηλωτές ακόμη και στις μαζικές κινητοποιήσεις της 17ης Νοέμβρη ή της 6ης του Δεκέμβρη, δεν αποτελεί «παραφωνία» μιας κατά τα άλλα προοδευτικής διακυβέρνησης, αλλά οργανικό στοιχείο της κρατικής εξουσίας που ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρέτησε πιστά.
Σήμερα, πίσω από τη γλώσσα της «επανεκκίνησης», της «νέας προοδευτικής πρότασης» και της «αισθητικής» ανανέωσης, επιχειρείται η ανασυγκρότηση ενός νέου φορέα πολιτικής διαχείρισης, ικανού να απορροφήσει ξανά την κοινωνική δυσαρέσκεια και να τη μετατρέψει σε κοινοβουλευτική εκτόνωση. Για εμάς, καμία αλλαγή προσώπων, ονομάτων, λογοτύπων ή επικοινωνιακών συμβόλων δεν μπορεί να αποκρύψει την ιστορική εμπειρία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ούτε τον δομικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας ως μηχανισμού σταθεροποίησης του κράτους και του κεφαλαίου σε περιόδους κρίσης.
Το νέο κόμμα Τσίπρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει καμία θέση μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, στα κινήματα, στους μαζικούς φορείς. Αυτοί που διαχειρίστηκαν τη μνημονιακή λεηλασία, την καταστολή, την ταξική αφαίμαξη των πολλών, αυτοί που βάθυναν τις γεωπολιτικές σχέσεις της Ελλάδας με τους αμερικανοισραλινούς μακελλάρηδες, είναι ανεπιθύμητοι στους χώρους όπου αναπτύσσονται οι πραγματικές αντιστάσεις για την ανατροπή της πνιγηρής πραγματικότητας των ανισοτήτων, των αδικιών, της φτώχειας και της επισφάλειας. Οι αγώνες δεν έχουν ανάγκη από νέους διαχειριστές της κοινωνικής οργής ούτε από διαμεσολαβητές της κοινωνικής δυσαρέσκειας που μόνο στόχο έχουν να την μετατρέψουν σε εκλογική δεξαμενή στο πλάι των αστικών και κρατικών συμφερόντων. Έχουν ανάγκη από συλλογικοποίηση στους χώρους δουλειάς, τα πανεπιστήμια και τις γειτονιές, έχουν ανάγκη από στρατηγικό πρόγραμμα επαναστατικής ανατροπής.
Το ίδιο ισχύει και για ολόκληρο το φάσμα των διασπάσεων, μεταλλάξεων και πολιτικών απογόνων της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης των τελευταίων χρόνων. Είτε πρόκειται για την Νέα Αριστερά, είτε για την Πλεύση Ελευθερίας της φωνακλού δήθεν συμμάχου των «κοινωνικών δικαιωμάτων», είτε για το ΜέΡΑ25 του υπουργού του «λιτού βίου» είτε πρόκειται για κάθε πολιτικό σχέδιο που επιχειρεί να ανακυκλώσει αυταπάτες «αριστερής διακυβέρνησης», «θεσμικής δικαιοσύνης» και ενός καπιταλισμού με «ανθρώπινο πρόσωπο». Η σοσιαλδημοκρατία, ανεξαρτήτως αισθητικής, ρητορικής ή οργανωτικής μορφής, αποτελεί διαχρονικά μηχανισμό απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών και ανασυγκρότησης της αστικής κυριαρχίας, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης και πολιτικής αστάθειας.
Απέναντι στη διαρκή υποτίμηση των ζωών μας, απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση υπό το φόντο του πολέμου και του μεγάλου αιματοκυλίσματος που έρχεται, η μόνη πραγματική προοπτική βρίσκεται στην κοινωνική και ταξική οργάνωση από τα κάτω: στους αγώνες στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις σχολές, στις λαϊκές συνελεύσεις και τις δομές αλληλεγγύης, στο αναρχικό κίνημα. Όχι σε νέα πολιτικά brand, αλλά στη συλλογική δύναμη των εργαζομένων, των άνεργων, της νεολαίας, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Τσίπρα go back
Κλωτσιές στους εμπόρους της ελπίδας
ΦΕΝΤΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: fean@riseup.net