08/06/2026 10:47 μμ.
Γκιλοτίνα / Ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο είναι αγώνας ενάντια στο κράτος Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την αντιμιλιταριστική συγκέντρωση στις 13 – 6 – 2026, στο Αγρίνιο. https://athens.indymedia.org/event/101315/
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ
Το Κράτος, από τη φύση του και τους σκοπούς του, είναι αναγκαστικά ένα στρατιωτικό Κράτος κι ένα στρατιωτικό Κράτος πρέπει να μετατραπεί, εξίσου αναγκαστικά, σε ένα κατακτητικό κράτος. Γιατί αν δεν κατακτήσει θα κατακτηθεί, για τον απλό λόγο ότι όπου βασιλεύει η δύναμη, πρέπει να φανερωθεί και να δράσει…Μ. Μπακούνιν – Κρατισμός και Αναρχία 1873
Οι άνθρωποι, συχνά νομίζουμε ότι ο κόσμος που γεννηθήκαμε είναι αιώνιος. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων για το αντίθετο, όμως το βίωμα παρεμβαίνει καταλυτικά και θολώνει την αντίληψη της ιστορικής συνέχειας. Μια απόπειρα κατανόησης του υπάρχοντος με σκοπό την καθολική ανατροπή του, φέρει το βάρος των εμπειριών που πλάθουν μια εικόνα πλαστής στασιμότητας. Η απάντηση στο ερώτημα: “τι κάνουμε;” για τους αναρχικούς είναι πολύμορφη και κατατεθειμένη δημόσια. Αξιοποιώντας το σύμπαν των αναρχικών επι- θέσεων κρίνεται αναγκαίος ο σχηματισμός νέων αντι- στάσεων στο ξεκίνημα του επερχόμενου Γ΄ παγκοσμίου πολέμου.
Με τη μετάλλαξη του ανατολικού εξουσιαστικού μπλοκ και τον τερματισμό του “ψυχρού πολέμου” περάσαμε στον “θερμό” παγκόσμιο πόλεμο κατά της “τρομοκρατίας” που διεξήγαγαν οι χώρες του ΝΑΤΟ με μπροστάρη τις ΗΠΑ. Ο πόλεμος αυτός στόχευε στην εκμηδένιση κάθε, έστω και πιθανής, απειλής για την παγκοσμιοποιημένη εξουσία και παρήγαγε μια ευρεία συρρίκνωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας. Την ίδια στιγμή και μέχρι σήμερα αναδύονται ενδοεξουσιαστικές αντιθέσεις που εγκαινιάζουν μια νέα πραγματικότητα που αποκαλούμε “πολυπολικό κόσμο”. Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε στο σημείο που ο πρώτος πέφτει ενώ ο δεύτερος ανεβαίνει. Ανεξάρτητα από τον παρόντα συσχετισμό πτώσης και ανόδου αλλά και της θέσης των άλλων πόλων της εξουσιαστικής αρένας είναι ασφαλές το συμπέρασμα ότι οδηγούμαστε σε σύγκρουση. Σε μια τιτανομαχία.
Πλανάται όποιος ελπίζει ότι υπάρχει περίπτωση να αποφύγουμε το μακέλεμα όπως δήλωσε ο αρχηγός του κινεζικού κράτους. “Η παγίδα του θουκιδίδη” που ανέφερε, είναι ένα βιβλίο ενός Αμερικανού συγγραφέα που εξετάζει ιστορικά περιπτώσεις σαν τη σημερινή όπου η κραταιά δύναμη απειλούνταν από την άνοδο μιας νέας. Παρά το αμφισβητήσιμο μιας έρευνας που θέλει να καταδείξει ότι δεν είμαστε σε μονόδρομο, θα αναφέρουμε ότι μόνο στις 4 από τις 20 περιπτώσεις που περιλαμβάνονται στην έρευνα η κατάληξη δεν ήταν ο πόλεμος. Αυτοί που παίζουν στοίχημα ας στοιχηματίσουν, αυτοί που θέτουν τον εαυτό τους στην υπεράσπιση της ανθρωπότητας ας ανασκουμπωθούν.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η δικτύωση, τοπικά και διεθνώς, -με έναν ή περισσότερους τρόπους- των αγωνιζόμενων, το ρίζωμα της αυτοοργάνωσης σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής με βασικό σκοπό τον κοινωνικό έλεγχο (κομματιού) της παραγωγής, των δικτύων – μεταφορών, των φυσικών πόρων όπως το νερό και το σαμποτάζ σε κρατικές και καπιταλιστικές δομές και κυρίως στο στρατό, είναι βήματα που αν δεν γίνουν θα προχωρήσει ανεμπόδιστα ο εξανδραποδισμός της κοινωνίας, θα είναι η ταφόπλακα του αγώνα και της ελευθερίας. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν ο Δ´ παγκόσμιος πόλεμος θα διεξαχθεί με ξύλα και πέτρες, γνωρίζουμε όμως ότι το κοινωνικό άλμα των σοσιαλιστικών ιδεών της ισότητας και της ελευθερίας δεν θα έχει χώρο στην ανοικοδόμηση με το τέλος του Γ´. Δεν λέμε ότι η σκλαβιά δεν θα γεννάει πάντα εξέγερση, λέμε ότι η εξέγερση θα ξεχαστεί για πολύ καιρό στο σκοτάδι, ότι θα κοπεί το νήμα του μεγαλύτερου επιτεύγματος του ανθρώπου.
Στον αντίποδα η ανάδυση της κοινωνίας μέσα από ένα διακριτό στρατόπεδο που θα αντανακλά και θα καθρεπτίζει τις αξίες της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, είναι η μόνη κατάσταση που μπορεί να επιβάλλει το σταμάτημα του πολέμου αλλά και να οδηγήσει τον κόσμο σε κάτι έστω λίγο πιο αξιοβίωτο από το υπάρχον. Ανεξάρτητα από την απειλή του πολέμου, η κατάληψη των μέσων παραγωγής και των φυσικών πόρων, η αυτοοργάνωση, οι κοινωνικές αυτοθεσμίσεις και η αναχαίτιση της κρατικής εξουσίας ως την καταστροφή της, είναι ο μόνος δρόμος των κοινωνιών για την απελευθέρωση.
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
Αναρχική Συλλογικότητα της Εφημερίδας ΓΚΙΛΟΤΙΝΑ