13/06/2026 7:30 μμ.
Στεγαστική κρίση ή ενα οργανωμένο σχέδιο εποικισμού στα όρια της δυστοπίας?
“ΣΤΕΓΑΣTΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Ή ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΤΟΠΙΑΣ?”
Εδώ και κάποια χρόνια παρατηρούμε στην πόλη μας, και ιδιαίτερα στο κέντρο της Αθήνας, μια αδιανόητη εκτόξευση των ενοικίων, η οποία στο οχι και τόσο μακρινό παρελθόν, θα μας φαινόταν το λιγότερο δυσανάλογη, παράλογη εως και δυστοπική. Κι όμως, βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο πλεον, όπου σαν παθητικοί δέκτες παρακολουθούμε τις τιμές των ενοικίων να ανεβαίνουν διαρκώς και ανεξέλεγκτα, χωρίς κανένα απολύτως πλαφόν ή οποιοδήποτε ψήγμαλογικής, παράλληλα όμως δεν βλέπουμε να συμβαίνει το ίδιο και με τους μισθούς μας… Αντίθετα, οι εργασιακές συνθήκες ολοένα χειροτερεύουν, σε συνδυασμό με τον ακραίο πληθωρισμό και την ξέφρενη αύξηση όλων των πάγιων εξόδων μας και βασικών αγαθών που απαιτούνται για την επιβίωσή μας.Ενδεικτικό είναι το νεο αντεργατικό νομοσχέδιο με την νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας και ο,τι αυτή συνεπάγεται – περαιτέρω συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου, επιβάρυνση της υγείας των εργαζομένων, σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο, αυξημένοι κίνδυνοι για την ασφάλεια στην εργασία λόγω κόπωσης κ.α, την νομιμοποίηση των διήμερων συμβάσεων εργασίας, αλλά και την κατάτμηση των αδειών εργασίας με βάση της ανάγκες της επιχείρησης και του εργοδότη. Ένα αντεργατικό νομοσχέδιο με απλά λόγια που έρχεται να επισφραγίσει και να νομιμοποιήσει τις ήδη υπάρχουσες εργοδοτικές αυθαιρεσίεςκαι την εντατικοποίηση της εργασίας,με γνώμονα πάντα την πολιτική του κέρδους και της διαφύλαξης των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο και σε εναν όλο και πιο άνισο αγώνα επιβίωσης που μας έχει επιβληθεί ως “κανονικότητα”, έρχεται να προστεθεί σαν κερασάκι στην τούρτα, η υπερεκμετάλλευση των κάθε λογής καιροσκόπων μικρών και μεγάλων ιδιοκτητών.Σε μια ακραία έκφανσημικροαστισμού, ατομικισμού και κανιβαλικής συμπεριφοράς, η λογική του “εμείς να είμαστε καλά”, “να πιάσουμε την καλή”, επικρατεί, οξύνοντας ακόμα περισσότερο την εξουσιαστική σχέση ιδιοκτήτη – ενοικιαστή. Με υπερκοστολογησεις σπιτιών που κανονικά δεν αξίζουν ούτε το μισό του ενοικίου που με θράσος χιλίων πιθήκωναπαιτούν οι ιδιοκτήτες τους και “αν μας αρέσει”, με παράλογες απαιτήσεις προς τους ενοικιαστές π.χ. μην έχεις κατοικίδια, μην καπνίζεις, μην κάνεις πάρτυ, δείξε μου το Ε9 σου, βάλε τρία ενοίκια μπροστά…και άλλα παρόμοια, τότε ίσως σου επιτραπεί να στεγαστείςκάπου και να αναπνεύσεις. Το θέμα είναι όμως οτι δεν αναπνέουμε…. Για να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η προστασία του κεφαλαίου και της ιδιοκτησίας, έχει φυσικά μεριμνήσει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, εισάγoντας τοΜητρώο Φερεγγυότητας Ενοικιαστών, το οποίο ήδη λειτουργεί πιλοτικά, σπεύδοντας να πάει την λογική της επιτήρησης και του ελέγχου ένα βήμα παραπέρα. Πρόκειται για ένα ψηφιακό εργαλείο μέσω του οποίου οι ιδιοκτήτες θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε οικονομικά στοιχεία των υποψήφιωνενοικιαστών μέσω ΑΑΔΕ για να ελέγχουν αν είμαστε καλοπληρωτές, αν έχουμε προηγούμενες οφειλές και κατ’επέκταση αν είμαστε “ικανοί” και “άξιοι” να έχουμε μια σκεπή πάνω απο το κεφάλι μας, διαθέτοντας για αυτο τον μισό μας μισθό!
Περιττόβέβαια να αναφέρουμε πως αν ο/η μέσος/η εργαζόμενος/η, συναντάει όλες τις παραπάνω δυσκολίες στην εξαντλητική διαδικασία ανεύρεσης ή διατήρησης ενός σπιτιού με ενοίκιο, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς/μια, τι συμβαίνει με τις πιο “ευάλωτες” ή περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες, όπως μετανάστες, πρόσφυγες, άνεργοι/ες κ.α., για τις οποίες η διαδικασία μοιάζει με αδύνατη αποστολή και με de facto αποκλεισμό με βάση ξεκάθαρα ταξικά κριτήρια.
Είναι σημαντικό σε κάθε περίπτωση, να αναγνωρίσουμε την ταξική διάστασητου προβλήματοςκαι να μην παραγνωρίζουμε τις πραγματικές του αιτίες. Βασικός πυλώνας της υπερεκμετάλλευσης και της λεγόμενης “στεγαστικής κρίσης”, δεν είναι άλλος από την προστασία των συμφερόντων εγχώριων και ξένων επενδυτών από το ίδιο το κράτος και τις ξεκάθαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές του. Στα χνάρια που χάραξαν άλλοι “πρωτοπόροι” εκφραστές και προστάτες της αστικής τάξης στο παρελθόν (βλ. Θάτσερ, Ρήγκαν κ.α), κατακερματίζοντας την δημόσια κατοικία και τις υπηρεσίες και μετατρέποντας τις μητροπόλεις σε τουριστικοποιημένες ζώνες – θέρετρα, απλησίαστα για την πλειοψηφίατης εργατικής τάξης, έτσι και η κυβέρνηση στην δική μας ψωροκώσταινα, την οποία διαρκώς παρουσιάζει ως θαύμα οικονομικής ανάπτυξης, ακολουθεί πιστά το καλά δοκιμασμένο πλάνο υποβάθμιση – ξεπούλημα – εκτοπισμός – “εξευγενισμός”. Ποιός όμως ακριβώς εξευγενίζεται? Σίγουρα οχι οι κάτοικοι των γειτονιών που μπαίνουν στον κυκεώνα του gentrification. Τα παραδείγματα στην πόλη μας, μας έχουν ήδη αποδείξει πως πίσω από τον μανδύα της αναβάθμισης μιας γειτονιάς, κρύβεται ένας πολύ επιθετικός ταξικός και βίαιος μετασχηματισμός.Γνωρίζουμε πολύ καλά πως οι πάσης φύσεως αστικές και οχι μόνο, αναπλάσεις και οι αντίστοιχες συνέπειες που αυτές φέρουν – εκτοπισμός συγκεκριμένων κομματιών του πληθυσμού, εκτοξεύσεις στις τιμές των ακινήτων, επενδύσεις και εμπορευματοποίηση γειτονιών – διαμορφώνονται πάντα με βάση τα συμφέροντα των κυρίαρχων. Δεν πρόκειται φυσικά πάντα για τυχαίες επιλογές περιοχών που αποφασίζεται κάθεφορά να “εξευγενιστούν” και να “αναπλαστούν”, αλλά για ενα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο με ακόμη πιο συγκεκριμένες πολιτικές προεκτάσεις.
Μια τέτοια κραυγαλέα περίπτωση, είναι φυσικά η περιοχή των Εξαρχείων. Σε μια πολιτικά προαποφασισμένη, τιτάνια προσπάθεια αλλοίωσης της συγκεκριμένης γειτονιάς, της ιστορίας και του βάρους που αυτή κουβαλάει εδω και δεκαετίες, ως εστία αγώνων, πολιτικοποίησης και αντίστασης, παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια την εισβολή κάθε είδους επενδυτών, αγοραστών, εταιριών, νέων και παλιών επιχειρηματιών, επιδιώκοντας την μετατροπή της σε ενα απέραντοδιασκεδαστήριο και τόπο διακοπών και χαλάρωσης / κατανάλωσης για ανέμελους τουρίστες. Ταυτόχρονα όμως, κάτοικοι δεκαετιών και μια μερίδα ανθρώπων που συνειδητά επιλέγει να ζει στην συγκεκριμένη γειτονιά, ξεσπιτώνονται, φοιτητές και εργαζόμενες που διαχρονικά ζούσαν στην περιοχή αδυνατούν πλέον να στηρίξουν οικονομικά την διαμονή τους εκεί και ο χαρακτήρας της περιοχής αλλοιώνεται με ταχύτατους ρυθμούς στο όνομα του εν λόγω “εξευγενισμού”.
Σε αυτό το πλαίσιο, πακέτο ήρθε και η άγρια καταστολή και η διαρκής αστυνόμευση 24 ώρες το 24ωρο, κυριολεκτικά σε κάθε γωνία, με την παρουσία κάθε λογής σωμάτων ασφαλείας και με πρόσχημα την “ασφάλεια” και την προστασία του πολίτη. Μέσα από μια στρεβλή ρητορική παραπληροφόρησης περί άνδρων ανομίας και επικίνδυνων για την δημόσια τάξη γκέτο, η ιστορία είναι γνωστή, νομιμοποίηση και κανονικοποίηση της διαρκούς επιτήρησης και της πανταχού παρούσας κρατικής καταστολής, η οποία σταδιακά θα οδηγήσει στην πλήρη μεταμόρφωση της περιοχής σε ένα ακόμα εναλλακτικό και προσβάσιμο κέντρο κατανάλωσης, με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
Ενδεικτική φυσικά για την τουριστικοποίηση, την δικαιολόγηση της ασφυκτικής αστυνόμευσης και κατ’επέκταση την αποπολιτικοποίηση και αλλαγή του χαρακτήρα της γειτονιάς, ήταν και η απόφαση εγκατάστασης του σταθμού μετρό μέσα στην καρδιά των Εξαρχείων, στην πλατεία της.Πίσω από τις κυβερνητικές υποσχέσεις περί βελτίωσης των μεταφορικών συστημάτων στην πόλη και περί διευκόλυνσης των κατοίκων στις μετακινήσεις τους, κρύβεται κι εδω μια ξεκάθαρη και χρόνια σχεδιασμένη κεντρική πολιτική στρατηγική, η οποία παλεύει δεκαετίες για τον έλεγχο,την εμπορευματοποίηση,την αλλοτρίωση και απονοηματοδότηση της περιοχής.
Αντίστοιχες βέβαια πρακτικές, εφαρμόζονται σε όλες σχεδόν τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας (Γκύζη, Κυψέλη, Μεταξουργείο, πλατεία Βικτωρίας, Άγιος Παντελεήμονας, Πλατεία Αμερικής κλπ). Σε όλες τις περιπτώσεις, εξευγενισμός και ανάπλαση, συνεπάγονται επίσης, την συστηματική καταπάτηση και ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και φυσικών ελεύθερων χώρων, σε μια προσπάθεια εξάλειψης ακόμα και των τελευταίων νησίδων ελευθερίας που μας έχουν απομείνει. Από την λυσσαλέα καταστολή και κατοχή του Λόφου του Στρέφη, το ξεπούλημα του λόφου τουΛυκαβηττού στην AirBnB, μέχρι την πλατεία Πρωτομαγιάς, το Πάρκο Δρακοπούλου, το Πάρκο Κύπρου και Πατησίων, τα οποία έχουν παραχωρηθεί έναντι πολλών εκατομμυρίων στην εταιρία Unison facility services,για έργα “ανάπλασης”, ο ένας μετα τον άλλον, οι χώροι που με πείσμα, αγώνες και συνέπεια έχουμε κρατήσει ζωντανούς και ανοιχτούς προς όλους/ες, παραδίδονται απλόχερα προς εκμετάλλευση και λεηλασία στο ιδιωτικό κεφάλαιο.Διότι πάντα ένας ορθός σχεδιασμός εξευγενισμού εμπεριέχει την υφαρπαγή του δημόσιου ελεύθερου χώρουώστενα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία η παρακείμενη ιδιωτική περιουσία.Ειδικότερα για την περίπτωση του Λόφου του Στρέφη, παρακολουθούμε εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, τις μανιώδεις προσπάθειες των εκάστοτε κυβερνήσεων και δημάρχων για την υφαρπαγή του και την καταστολή οποιασδήποτε προσπάθειας ζωντανής αλληλεπίδρασης και αυτοδιαχείρισης από τα κάτωστον χώρο. Κλιμάκωση αυτών των επιχειρήσεων ξεκίνησε το 2021, όταν αποφασίστηκε επί δημαρχίας Μπακογιάννη, η παραχώρηση του Λόφου Στρέφη στην real estate Prodea, η οποία ματαιώθηκε μετά τον επίμονο, οργανωμένο αγώνα των συλλογικοτήτων και των κατοίκων για την υπεράσπιση του Λόφου, για να μπεί, κάποιους μήνες αργότερα, στο στόχαστρο το κατειλημμένο αναψυκτήριο του Εξωστρεφή από τον τωρινό δήμαρχο Δούκα, ο οποίος σε μια ακόμα πιο υποκριτική, κεκαλυμμένη και αμοραλιστική στάση, εκκένωσε την κατάληψη, ανακοινώνοντας παράλληλα μια προσχηματική και ντροπιαστική ‘δημοπρασία’ για την παραχώρησή του σε “μη κερδοσκοπικό οργανισμό της πόλης” για 5 χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα φυσικά, η στρατοπέδευση των αστυνομικών δυνάμεων καταστολής στον Λόφο, ήρθε να επικυρώσει τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, περί καθολικής περίφραξης και επιτήρησης της ευρύτερης περιοχής των Εξαρχείων.
Κλιμάκωση στην ολομέτωπη επίθεση και καταπάτηση των ελεύθερων κινηματικών και αυτοοργανωμένων χώρων στο κέντρο της πόλης, αποτελούν οι πιο πρόσφατες εξελίξεις στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στο συγκρότημα των προσφυγικών κατοικούν σήμερα 400 άνθρωποι (εκ των οποίων 50 παιδιά και άτομα με σοβαρές ευαλωτότητες) και στα 16 χρόνια αυτοοργανωμένης λετουργίας του, έχουν συσταθεί 22 αυτόνομες αλληλέγγυες δομές, οι οποίες καλύπτουν οχι μόνο τις ανάγκες της ίδιας της κοινότητας, αλλά και των κατοίκων των γύρω περιοχών και ατόμων που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, όπως καρκινοπαθείς, ψυχικά ασθενείς κ.α. Αν και έχουν προηγηθεί και άλλες προσπάθειες εκκένωσης του χώρου, στην συγκεκριμένη συνθήκη, φαίνεται να έχει τεθεί ένα πολύ πιο οργανωμένο σχέδιο, θέτοντας κονδύλια ΕΣΠΑ που αγγίζουν τα 15 εκατομύρια ευρώ και εξαγγέλοντας και σε αυτή την περίπτωση μία δήθεν ανάπλαση, η οποία υποτίθεται πως θα καλύψει κοινωνικές ανάγκες – κοινωνικές ανάγκες που όμως ήδη καλύπτονται από την υφιστάμενη λειτουργία της κοινότητας, με τη μόνη διαφορά πώς αυτό συμβαίνει οχι με τους όρους της κυβέρνησης αλλά από τα κάτω. Στο κυβερνητικό αφήγημα περί κοινωνικής ευαισθησίας και μέριμνας βέβαια, παραβλέπεται η αναφορά στο ξερίζωμα των εκατοντάδων ανθρώπων και οικογενειών που διαμένουν εκεί και την επόμενη ημέρα θα βρεθούν άστεγοι με κίνδυνο επιβάρυνσης της υγείας και της ίδιας τους της επιβίωσης. Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά, πως στην “καλύτερη” περίπτωση το κτιριακό συγκρότημα θα εγκαταλειφθεί και στην χειρότερη, θα τεθεί εν τέλει προς εκμετάλλευση σε επενδυτές, real estate και εργολάβους.
Συνοψίζοντας, σε κάθε περίπτωση που προαναφέρθηκε, βλέπουμε πως επιτυγχάνονται δυο βασικοί στόχοι: αύξηση στις τιμές των ακινήτων και στα έσοδα των επενδυτων, με την ιδιωτικοποίηση και εμπορική εκμετάλλευση των πάρκων, των λόφων, των πλατειών, των εγκαταλελλειμένων και κατειλημμένων κτιρίων κλπ, και ταυτόχρονα εξοστρακισμός των κοινωνικών κινημάτων και του κόσμου που τα πλαισιώνει από το κέντρο της πόλης.
Στον αντίποδα αυτής της ζοφερής για όλους/ες εμάς κατάστασης, η ανάπτυξη της αγοράς ακινήτων πλασάρεται από την εκάστοτε κυβέρνηση (ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης) και το κεφάλαιο ως κεντρικής σημασίας για την παραγωγική οικονομία της πόλης, υποσχόμενη νέες θέσεις εργασίας, αύξηση των τουριστικών ροών και αύξηση των φορολογικών εσόδων. Σε καμία ωστόσο πολιτική ατζέντα δεν αναφέρεται ο βρώμικος ρόλος των περίφημων κόκκινων δανείων, τα οποία έχουν αγοραστεί σε τεράστιες ποσότητες (και σε αντίστοιχα εξευτελιστικές τιμές) από μεγάλα ξένα επενδυτικά funds, όπως την doValue, την Intrum ή την Cepal, με σκοπό να εκβιάζουν ανενόχλητοι τον κόσμο που αδυνατεί να αποπληρώσει τα δάνεια κατοικίας του, και σε πολλές πλέον περιπτώσεις να προχωρούν σε πλειστηριασμούς και εξώσεις, απειλώντας ακόμα και την πάλαι ποτέ κατοχυρωμένη πρώτη κατοικία.Σε αυτό το αδηφάγο και άπληστο σύστημα που έχουν θέσει σε κίνησηκαι σε άψογη συνεργασία, κυβέρνηση, τράπεζες και εταιρείες διαχείρισης κόκκινων δανείων, οι συνεχείςπαρενοχλήσεις, οι απειλές και οι βίαιες εισβολές σε σπίτια, είναι συνήθειςπρακτικές που δεν μπορούν παρα να μας γεμίζουν οργή. Επιπλέον, ο νέος πτωχευτικός νόμος που ψηφίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες από την κυβέρνηση της ΝΔ, μετατρέπει εν μία νυκτί τους οφειλέτες – ιδιοκτήτες πρώτης κατοικίας σε ενοικιαστές της ίδιας τους της κατοικίας, υποχρεώνοντάς τους να καταβάλλουν ένα αυθαίρετα καθορισμένο ενοίκιο, το οποίο ορίζει η τράπεζα ή οι προαναφερθείσες εταιρίες διαχείρισης!
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πλέον, ότι μέσα σε αυτό το τοπίο βάρβαρης εκμετάλλευσης και ασυδοσίας που καθημερινάκαταπατά κάθε έννοια της αξιοπρέπειάς μας, οφείλουμε να σταθούμε αποφασιστικά απέναντι, ακόμα και για λόγους αυτοσεβασμού, οργανώνοντας συλλογικούς αγώνες και διεκδικήσεις για το αυτονόητο αίτημα της στέγασης και της αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους/ες. Μακριά από λογικές ατομικισμού και μεμψιμοιρίας, είναι ώρα να (αυτο)οργανωθούμε, στήνοντας τα δικά μας δίκτυα αλληλεγγύης και παλεύοντας ακηδεμόνευτα για την διεκδίκηση των κοινωνικών μας αναγκών, με γνώμονα τα δικά μας ταξικά συμφέροντα.
Αντιλαμβανόμενοι/ες το πρόβλημα στην πλήρη πολιτική του διάσταση, έχει έρθει η στιγμή να παρέμβουμε μαχητικά και πολύμορφα, ενάντια στα πάσης φύσεως αρπακτικά – από τις διαχειριστικές και εισπρακτικές εταιρείες, τα επενδυτικά funds, καθώς και όλη την αλυσίδα που υποστηρίζει το εν λόγω σύστημα (δικαστικούς επιμελητές, κλητήρες, κατασκευαστικές εταιρείες, real estate κλπ), έως τις τράπεζες και τους φορείς καταστολής που τα προστατεύουν. Να αντισταθούμε σε καθημερινή βάση σε κάθε γειτονιά, ενάντια στην απληστη λογική του κέρδους που μας εκτοπίζει, αλλά και σε ο,τι αυτή συνεπάγεται, από την άκρατη καταστολή μέχρι τα κάθε λογής εναλλακτικά μαγαζάκια που ξεπηδάνε σαν μανιτάρια σε κάθε γωνία και την φασαίικη και απολίτικη καταναλωτική κουλτούρα που προσπαθούν να μας επιβάλουν… Ένα παλιό σύνθημα έλεγε “ζωή όχι επιβίωση”. Να διεκδικήσουμε λοιπόν πίσω την αξιοπρέπεια, τον χώρο μας, την ζωή μας!
AIRBNB ΚΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΟΙ
ΜΠΑΤΣΟΙ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΟΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΧΑΝΙΑ ΚΑΝΕΝΑ AIRBNB ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ, FUNDS, ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ
10, 100, 1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣΕΝΑΝΤΙΑ Σ’ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΣΤΡΕΦΗ
Πρωτοβουλία δράσης για την επανοικειοποίηση των γειτονιών μας και την ταξική αλληλεγγύη.