15/06/2026 8:22 μμ.
Το Πόστο 182 αποτελεί έναν νέο αυτοοργανωμένο χώρο στην περιοχή του Μπραχαμίου (Αγίου Δημητρίου). Η λειτουργία του βασίζεται στις αρχές της ισότητας, της ακηδεμόνευτης από πολιτικά κόμματα ή κομματίδια δράσης και οργάνωσης, της αντίστασης στην εμπορευματοποίηση των πάντων, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της δημιουργίας κοινοτήτων αγώνα στα πραγματικά κοινωνικά πεδία (γειτονιές, εργασιακοί ή εκπαιδευτικοί χώροι κλπ) που να αντιστέκονται, για την αξιοπρέπεια και τη ζωή.
Η διαχείριση του Πόστου 182 πραγματοποιείται από συγκεκριμένη συλλογικότητα, η συνέλευση της οποίας έχει τόσο διαχειριστικά όσο και πολιτικά χαρακτηριστικά. Όμως, το Πόστο 182 φιλοδοξούμε να είναι ένας ανοιχτός χώρος, όπου θα στεγάζονται διάφορες πρωτοβουλίες, εκδηλώσεις και δράσεις, βασισμένες στη λήψη αποφάσεων μέσα από οριζόντιες αμεσοδημοκρατικές δομές, με ελευθεριακά ή γενικότερα προοδευτικά χαρακτηριστικά και με εξωστρεφή κοινωνική απεύθυνση. Ήδη, στον χώρο στεγάζεται η Βιβλιοθήκη/Αρχείο του περιοδικού/εκδόσεων της Ευτοπίας, ενώ, μέσα στο προσεχές χρονικό διάστημα, στόχος είναι στο Πόστο 182 να οργανωθούν ομάδες εργασίας για τεχνικές, πολιτιστικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες, στη βάση της ελεύθερης έκφρασης, της αυτοοργάνωσης και της άρνησης κάθε «παραγόμενο προϊόν» να καθίσταται εμπόρευμα.
Το Πόστο 182 δεν αποτελεί παρθενογένεση. Προέρχεται από την ιστορία αντίστασης και αγώνων που είναι έννοιες βαθιά ριζωμένες στην περιοχή μας τα τελευταία 40 χρόνια. Το νήμα αυτό ξαναπιάνουμε και επιχειρούμε μέσα από το δικό μας «πόστο» να το επικαιροποιήσουμε στη σύγχρονη πραγματικότητα. Κι αυτή η πραγματικότητα πλέον είναι –και θα είναι ακόμα περισσότερο μέσα στα επόμενα χρόνια– εντελώς διαφορετική. Ένας νέο-εποικισμός, προερχόμενος από το κέντρο προς την αθηναϊκή περιφέρεια των γειτονιών και από την «αθηναϊκή Ριβιέρα» της παραλιακής ζώνης να ανεβαίνει προς την περιοχή μας, σαρώνει τις κατοικημένες λαϊκές ζώνες, ωθώντας διαρκώς προς τη σύνθλιψή τους. Από την άλλη πλευρά, η κοινωνική ερήμωση δεν παρατηρείται μόνο στις εγκαταλελειμμένες περιοχές της επαρχίας, αλλά και στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, οδηγώντας εσκεμμένα τη λαϊκή νεολαία στη φυγή ή σε μία κοινωνική παρακμή. Αυτό, πρώτα απ΄ όλα όσες και όσοι από εμάς είμαστε νέες και νέοι, δεν θα το επιτρέψουμε.
Αν αυτή η λαϊκή γειτονιά γνώρισε μια ιδιαίτερη ζωντάνια τις περασμένες δεκαετίες, αυτό έγινε επειδή αναπτύχθηκε στην περιοχή μας μια γηγενής, ριζωμένη στα ίδια της τα τρελά ρυμοτομικά στενά της, ιδιαίτερη και πολύμορφη δράση και αυτοοργάνωση. Είναι η ακηδεμόνευτη δράση που έκανε τους δημοτικούς άρχοντες μέσα στα δημοτικά συμβούλια να κοκκινίζουν από τα νεύρα τους, όταν καταλάβαιναν ότι δεν μπορούν να παζαρέψουν τίποτα. Είναι η μαχητική δράση που δεν επέτρεψε σε κάθε είδους φασιστοειδή να αλωνίζουν στην περιοχή, ακόμα και σε πιο δύσκολες εποχές. Είναι η ελευθεριακή/αντιεξουσιασική δράση και τοπική ιδιοπροσωπία που κατέστησε το Μπραχάμι σημείο αναφοράς στον ανά την Ελλάδα κόσμο του ακηδεμόνευτου αγώνα. Είναι οι ανοιχτές κοινωνικές συμμαχίες με ανθρώπους που αγαπούν και εκείνοι την περιοχή και τη ζωή, που κατέστησαν δυνατή τη διακοπή της καταστροφής της ρεματιάς της Πικροδάφνης (το 2001 και μετέπειτα) αλλά και το άνοιγμα του Ασυρμάτου στη γειτονιά (2009). Αυτή η κοινότητα αγώνα είναι που μπήκε μπροστά σε αστυνομία, δημάρχους, εργολάβους, φασιστικές συμμορίες κλπ, και κανένα άλλο κόμμα ή κομματίδιο. Έτσι ζωντανεύουν οι γειτονιές, έτσι αντιμετωπίζεται η ανθρωποφαγία μεταξύ των ανθρώπων της ίδιας κοινωνικής τάξης, έτσι αντιμετωπίζονται οι πραγματικοί –και όχι οι πλαστοί αδύναμοι– εχθροί. Προπύργιο αυτού του πλέγματος πολύμορφων και πολυεπίπεδων μορφών οργάνωσης και δράσης αποτέλεσε σε όλα αυτά το Ελευθεριακό Στέκι Πικροδάφνη.
Σε μία νέα εποχή, όπου ο πόλεμος τριγυρνάει και βρίσκεται κοντά στη γειτονιά μας, όπου το ελληνικό κράτος έχει εμπλακεί σε αυτόν ενεργά, όπου η σημερινή διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών βρίσκεται στην προκλητική της κορύφωση, όπου η ακρίβεια συμπιέζει την καθημερινότητά μας την ίδια στιγμή που όλα γίνονται για χάρη όσων έχουν χρήματα, όπου η νεοαποικιοκρατία δεν είναι μία αφηρημένη έννοια αλλά αγγίζει ακόμα και τη γειτονιά μας, η επιλογή να οργανωθούμε, να ανοίξουμε και να λειτουργήσουμε ένα νέο αυτοοργανωμένο χώρο είναι μια δύσκολη αλλά αναγκαία επιλογή.
Στο Πόστο 182, προέχει η δυνατότητα οι άνθρωποι να συναντηθούν και, εφόσον το επιθυμούν και βρίσκουν κοινά σημεία αναφοράς και κώδικες συνεννόησης, να συνδιαμορφώσουν ή να δημιουργήσουν νέες κοινές διαδρομές. Η λειτουργία και η υποστήριξη τέτοιων χώρων αποτελεί σήμερα πράξη αντίστασης, αφού κανένα δομημένο ή αδόμητο τετραγωνικό μέτρο, οπουδήποτε εντός ή εκτός αστικού ιστού, δεν μένει έξω από το στόχαστρο του γενικευμένου πλιάτσικου που συντελείται από τους μεγάλους παίκτες της αγοράς (real estate, πάσης φύσης εταιρείες ενεργειακών εγκαταστάσεων, τουριστική βιομηχανία κ.ά.). Ενάντια σε ένα πολιτικό-αξιακό σύστημα που εμπορεύεται και εργαλειοποιεί τα πάντα, επιλέγουμε την ανιδιοτέλεια και την αυτοοργάνωση. Σε μια εποχή γενικευμένης αποξένωσης και φόβου, επιλέγουμε την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση.
Ο χώρος θα είναι ανοιχτός κάθε Τρίτη 7 – 11 μμ.
ΠΟΣΤΟ 182
Αγ. Δημητρίου 182 & Αφεντούλη 1, Πλ. Άρη Βελουχιώτη, Μπραχάμι
Υ.Γ. Η λέξη «πόστο» έχει να κάνει με το πόστο που έχουμε στη δουλειά μας, έχει να κάνει με το πόστο που έχουμε στις σχέσεις μας με τους δικούς μας ανθρώπους, έχει να κάνει με το πόστο που παίρνουμε στη διεξαγωγή μιας μάχης. Επίσης, αναφέρεται στη σύγχρονη ιταλική ελευθεριακή πρακτική, όπου το “posto libertario/anarchico” χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό ενός πολιτικού/κοινωνικού χώρου σε μία περιοχή.
posto182.espivblogs.net