25/06/2026 7:08 πμ.
Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για το βουνό χωρίς αγώνα ενάντια στην πολεμική οικονομία. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την ενέργεια χωρίς αγώνα για την Παλαιστίνη. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την τροφή χωρίς αγώνα ενάντια στην αρπαγή της γης και του νερού. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την κοινωνική αυτονομία χωρίς υπεράσπιση των Προσφυγικών και κάθε κοινότητας που ήδη χτίζει έναν άλλο τρόπο ζωής. https://mekareverse.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%ac%cf%83%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1%cf%82-%ce%b3%ce%b5%cf%81/
Ερχόμαστε στην “Γερανεία” όχι απλώς για να υπερασπιστούμε μια τοπική κοινότητα απέναντι σε ένα ακόμη έργο ενεργειακής λεηλασίας. Βρισκόμαστε εδώ γιατί η Κορινθία, η Αθήνα, η Καλαμάτα, η Γάζα, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, οι κοινότητες που υπερασπίζονται τη γη, το νερό, την τροφή, την κατοικία και την αξιοπρέπεια, αποτελούν διαφορετικές όψεις του ίδιου παγκόσμιου πολέμου: του πολέμου της Κυριαρχίας ενάντια στη ζωή.
Ο αγώνας ενάντια στους πυλώνες υπερυψηλής τάσης και την αρπαγή των βουνών, ενάντια στη μετατροπή της γης σε ενεργειακό διάδρομο και των τοπικών κοινωνιών σε ζώνες θυσίας στο βωμό του κέρδους, δεν είναι ένα στενά περιβαλλοντικό ζήτημα. Είναι ζήτημα βαθιά κοινωνικό, ταξικό, αντι-αποικιακό και πολιτικό. Αφορά το ποιος αποφασίζει για τη γη, το νερό, την ενέργεια, την τροφή και τους κοινούς πόρους. Αφορά το αν οι ζωές μας θα οργανώνονται από τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινοτήτων ή από τις ανάγκες των κρατών, των εταιρειών, των στρατών και των αγορών.
Σήμερα η ενέργεια δεν παρουσιάζεται απλώς ως τεχνικό ζήτημα παραγωγής και κατανάλωσης. Παρουσιάζεται ως «ανάπτυξη», «πράσινη μετάβαση», «εθνική στρατηγική» ή «γεωπολιτική αναβάθμιση». Πίσω όμως από αυτές τις λέξεις κρύβεται μια βίαιη πραγματικότητα: η μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε αποικίες εξόρυξης, μεταφοράς και αποθήκευσης ενέργειας. Η γη γίνεται οικόπεδο, ενώ το βουνό ερημοποιείται και γίνεται γραμμή ενεργειακής μεταφοράς. Η θάλασσα γίνεται θαλάσσιο μπλοκ για εξορύξεις πετρελαίου που προκαλούν ανυπολόγιστη καταστροφή, ενώ το νερό έχει γίνει εμπόρευμα. Η τροφή γίνεται πεδίο ελέγχου, ενώ οι πολυεθνικές πλουτίζουν από τα μεταλλαγμένα και το χρηματιστήριο ενέργειας. Η ζωή γίνεται μια μελέτη κέρδους και κόστους για τους κυρίαρχους.
Αυτό που ονομάζεται ενεργειακή μετάβαση, όταν οργανώνεται από το κράτος και το κεφάλαιο, δεν είναι απελευθέρωση από την καταστροφή. Είναι η συνέχεια της καταστροφής με άλλα μέσα. Είναι η επέκταση της ίδιας λογικής που βλέπει τη φύση όχι ως κοινό σπίτι αλλά ως αποθήκη πρώτων υλών* όχι ως σχέση ζωής αλλά ως πεδίο κερδοφορίας* όχι ως όριο αλλά ως αντικείμενο υποταγής. Η ενέργεια, σε αυτό το πλαίσιο, δεν παράγεται για να καλύψει κοινωνικές ανάγκες. Παράγεται για να τροφοδοτήσει την οικονομία του πολέμου, τη βιομηχανία της επιτήρησης, την τεχνολογία της καταστολής, την υπερκατανάλωση των μητροπόλεων και την επέκταση της κυριαρχίας.
Γι’ αυτό και το ζήτημα της ενέργειας δεν μπορεί να διαχωριστεί από το ζήτημα της Παλαιστίνης. Η Παλαιστίνη είναι σήμερα το πιο γυμνό, το πιο αιματηρό πρόσωπο της σύγχρονης αποικιοκρατίας. Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με έναν πόλεμο. Έχουμε να κάνουμε με ένα καθεστώς εκτοπισμού, αποκλεισμού, επιτήρησης, στρατιωτικής κατοχής, τεχνολογικής δοκιμής και ελέγχου πληθυσμών. Η Γάζα δεν είναι μόνο ένας τόπος που βομβαρδίζεται. Είναι ένα εργαστήριο της παγκόσμιας Κυριαρχίας: εκεί όπου δοκιμάζονται όπλα, αλγόριθμοι, drones, συστήματα παρακολούθησης, τεχνολογίες θανάτου και τεχνικές διαχείρισης της πείνας, του φόβου, της μετακίνησης και της επιβίωσης.
Το Ισραήλ δεν λειτουργεί μόνο ως κράτος-κατακτητής. Λειτουργεί ως κεντρικός κόμβος και εκπρόσωπος μιας διεθνούς πολεμικής μηχανής και τεχνολογικής βιομηχανίας. Οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στη Γάζα επιστρέφουν ύστερα στην Ευρώπη ως «καινοτομία», ως «ασφάλεια», ως «έξυπνη άμυνα», ως «διαχείριση συνόρων», ως «αντιτρομοκρατία». Η ίδια λογική που στοχοποιεί Παλαιστινίους ως ύποπτους πληθυσμούς που δεν αξίζει να ζουν (βιοπολιτική-νεκροπολιτική), που μετατρέπει σπίτια σε στόχους, που μετατρέπει ολόκληρες γειτονιές σε πεδία στρατιωτικής άσκησης, είναι η λογική που απλώνεται παντού: στα σύνορα, στις πόλεις, στους προσφυγικούς καταυλισμούς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές που αντιστέκονται, στους χώρους όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να οργανώσουν τη ζωή τους έξω από το κράτος και την αγορά.
Και εδώ υπάρχει ελληνική εμπλοκή. Δεν μπορούμε να μιλάμε για Παλαιστίνη σαν να βρίσκεται μακριά μας. Η Καλαμάτα, ας πούμε, μέσα από το Διεθνές Κέντρο Εκπαίδευσης Πιλότων και τη συμφωνία με την Elbit Systems, έχει ενταχθεί σε αυτό το πλέγμα πολεμικής τεχνολογίας. Η Ελλάδα δεν είναι ουδέτερος παρατηρητής. Γίνεται κόμβος εκπαίδευσης, τεχνογνωσίας, στρατιωτικής συνεργασίας και γεωπολιτικής πρόσδεσης στον άξονα που συνδέει το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, το Ισραήλ, τις ενεργειακές εταιρείες και τη βιομηχανία της ασφάλειας. Από την Παλαιστίνη μέχρι την Καλαμάτα, από τη Γάζα μέχρι τα Γεράνεια, από τη στρατιωτική τεχνολογία μέχρι τα ενεργειακά δίκτυα, διαμορφώνεται ένας κοινός χάρτης ολοκληρωτικής κυριαρχίας.
Σε αυτόν τον χάρτη, η ενέργεια, η τροφή και οι πόροι δεν είναι ουδέτερα αγαθά. Είναι πεδία πολέμου. Όποιος ελέγχει την ενέργεια, ελέγχει την παραγωγή και την κίνηση. Όποιος ελέγχει την τροφή, ελέγχει το σώμα και την επιβίωση. Όποιος ελέγχει το νερό, ελέγχει την ίδια τη δυνατότητα ζωής. Όποιος ελέγχει τη γη, ελέγχει το μέλλον. Η σύγχρονη αποικιοκρατία δεν έρχεται πια με τη μορφή της παλιάς αυτοκρατορικής κατοχής. Έρχεται ως σύμβαση, ως επένδυση, ως ενεργειακό έργο, ως ανάπλαση, ως πράσινη μετάβαση, ως τεχνολογικός εκσυγχρονισμός, ως στρατηγική ασφάλειας. Έρχεται με τη γλώσσα της ανάπτυξης και σκορπά πίσω της θάνατο, εκτοπισμό, φτώχεια, επιτήρηση, οικολογική καταστροφή και κοινωνική ερήμωση.
Απέναντι σε αυτό δεν αρκεί η καταγγελία. Δεν αρκεί να λέμε όχι ή να κάνουμε συμβολικές πορείες. Χρειάζεται να χτίζουμε τους όρους ενός άλλου κόσμου μέσα στον παλιό. Χρειάζεται να οργανώνουμε δομές κοινωνικής αυτοάμυνας, αλληλοβοήθειας, διατροφικής και ενεργειακής αυτάρκειας, συλλογικής κατοικίας, κοινής φροντίδας, πολιτικής εκπαίδευσης και καθημερινής αυτονομίας. Χρειάζεται να ξαναπιάσουμε το νήμα της κοινότητας όχι ως φολκλόρ και νοσταλγία, αλλά ως πραγματικό όπλο επιβίωσης και ελευθερίας.
Εδώ τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν τεράστια σημασία. Τα Προσφυγικά δεν είναι απλώς μια κατάληψη, ούτε ένα τοπικό ζήτημα στέγασης. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς οι από τα κάτω μπορούν να οργανώσουν κατοικία, φροντίδα, τροφή, υγεία, φιλοξενία, πολιτισμό, συλλογική ζωή και άμεση δημοκρατία χωρίς αφεντικά, χωρίς διαμεσολάβηση, χωρίς ανάθεση. Είναι μια κοινότητα που αποδεικνύει στην πράξη πως η κοινωνική αυτοοργάνωση δεν είναι αφηρημένη ιδέα. Είναι καθημερινή υποδομή. Είναι παιδικός σταθμός, κοινωνικό φαρμακείο, κοινωνική κουζίνα, δομές υγείας, φιλοξενία ασθενών, δομές τροφής, ρουχισμού, τεχνικών εργασιών, πολιτισμού και αλληλοβοήθειας.
Γι’ αυτό και τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση. Όχι επειδή είναι αποτυχημένα, αλλά επειδή είναι επιτυχημένα. Όχι επειδή είναι «άδειος χώρος», αλλά επειδή είναι γεμάτος ζωή. Όχι επειδή δεν έχουν κοινωνική χρησιμότητα, αλλά επειδή αποκαλύπτουν ότι η κοινωνική χρησιμότητα μπορεί να υπάρξει χωρίς κράτος, χωρίς αγορά, χωρίς ΜΚΟ, χωρίς ιδιοκτησιακή λογική, χωρίς κερδοσκοπία. Η «ανάπλαση» που απειλεί τα Προσφυγικά είναι το ίδιο πολιτικό μοντέλο που απειλεί τα βουνά, τις θάλασσες, τις γειτονιές, τις κοινότητες και τους τόπους αντίστασης: πρώτα εγκατάλειψη και απαξίωση, μετά καταστολή και εκτοπισμός, μετά κυριαρχία και εμπορευματοποίηση.
Από αυτήν την άποψη, τα Προσφυγικά είναι για εμάς ένα μοντέλο κοινωνικής αυτοάμυνας. Όχι μόνο με τη στενή έννοια της άμυνας απέναντι στην καταστολή, αλλά με τη βαθύτερη έννοια της άμυνας της ζωής απέναντι στο θάνατο και την αποσύνθεση της κυριαρχίας. Κοινωνική αυτοάμυνα σημαίνει να μη μένει κανείς μόνος απέναντι στο ενοίκιο, στην πείνα, στην αρρώστια, στην ανεργία, στην αστυνομία, στην πατριαρχική βία, στον ρατσισμό, στην εξάρτηση από την αγορά και το κράτος. Σημαίνει να φτιάχνουμε δομές που απαντούν στις ανάγκες μας συλλογικά. Σημαίνει να υπερασπιζόμαστε χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζουν, να μαθαίνουν, να εργάζονται, να θεραπεύονται, να τρώνε, να αποφασίζουν, να αγωνίζονται και να δημιουργούν μαζί.
Αυτό είναι και το πολιτικό νόημα του MEKAREVERSE. Δεν θέλουμε απλώς να περιγράψουμε την καταστροφή. Θέλουμε να συμβάλουμε στην οικοδόμηση ενός ελευθεριακού μετώπου βάσης, ενός δικτύου αλληλεγγύης που θα συνδέει αγώνες, ανθρώπους, συλλογικότητες, συνεργατικά εγχειρήματα, κοινότητες, παραγωγικές δυνατότητες, υπηρεσίες, γνώσεις και πόρους. Θέλουμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας πραγματικής βάσης κοινωνικής αλληλοϋποστήριξης, όπου η καθημερινότητα πολιτικοποιείται όχι μόνο μέσα από τη διαδήλωση και τις συμβολικές δράσεις, αλλά υλικά: μέσα από την τροφή, την εργασία, την ανταλλαγή, τη φροντίδα, την εκπαίδευση, την παραγωγή, την αλληλεγγύη.
Για εμάς, η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία. Δεν είναι ηθική χειρονομία από τους έχοντες προς τους μη έχοντες. Είναι τρόπος κοινωνικής οργάνωσης. Είναι η υλική βάση μιας άλλης κοινωνίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο σπάμε την απομόνωση, την ανάθεση, τον ανταγωνισμό και την εξάρτηση από τους μηχανισμούς που μας εκμεταλλεύονται. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αποσπάμε κομμάτια της ζωής μας από το υπάρχον και τα εντάσσουμε σε μια κοινότητα αγώνα. Αν η Κυριαρχία οργανώνει την ενέργεια ως εμπόρευμα και όπλο, εμείς οφείλουμε να οργανώσουμε την ενέργεια ως κοινό αγαθό και αυτονομία.
Αν η Κυριαρχία οργανώνει την τροφή ως αγορά, εμείς οφείλουμε να οργανώσουμε την τροφή ως σχέση, ως αυτάρκεια, ως κοινή καλλιέργεια, ως συλλογική κουζίνα, ως δίκτυο παραγωγών και κοινοτήτων. Αν οργανώνει τη γη ως ιδιοκτησία και επένδυση, εμείς οφείλουμε να την υπερασπιστούμε ως κοινό έδαφος ζωής. Αν οργανώνει την πόλη ως εμπόρευμα, εμείς οφείλουμε να υπερασπιστούμε τις γειτονιές ως κοινότητες. Αν οργανώνει την ασφάλεια ως στρατό, αστυνομία, σύνορα και επιτήρηση, εμείς οφείλουμε να οργανώσουμε την ασφάλεια ως αλληλεγγύη, φροντίδα και κοινωνική αυτοάμυνα.
Η Παλαιστίνη μας δείχνει τι σημαίνει ένας λαός να στερείται γη, νερό, τροφή, ενέργεια, κίνηση, κατοικία και ζωή από μια αποικιοκρατική μηχανή. Τα Προσφυγικά μας δείχνουν τι σημαίνει μια κοινότητα να υπερασπίζεται τη ζωή της απέναντι στον εκτοπισμό και την «ανάπλαση». Τα Γεράνεια μας δείχνουν τι σημαίνει ένας τόπος να απειλείται από την ενεργειακή επέλαση στο όνομα της ανάπτυξης. Αυτοί οι αγώνες δεν είναι ίδιοι, αλλά επικοινωνούν. Και κυρίως, είναι αγώνες που στέκονται όρθιοι ακόμη απέναντι στο λεβιάθαν της κυριαρχίας, ο οποίος ίσως δεν είναι τόσο πανίσχυρος όσο νομίζουμε. Η υλική σύνδεση των αγώνων αυτών είναι το καθήκον μας.
Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για το βουνό χωρίς αγώνα ενάντια στην πολεμική οικονομία. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την ενέργεια χωρίς αγώνα για την Παλαιστίνη. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την τροφή χωρίς αγώνα ενάντια στην αρπαγή της γης και του νερού. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικός αγώνας για την κοινωνική αυτονομία χωρίς υπεράσπιση των Προσφυγικών και κάθε κοινότητας που ήδη χτίζει έναν άλλο τρόπο ζωής.
Στο τριήμερο λοιπόν από την Γερανεία, δηλώνουμε ότι η απάντηση στη λεηλασία της ζωής και της γης, στη σπάνη που προκαλεί η αποικιοκρατία και ο πόλεμος των κυρίαρχων, δεν μπορεί να είναι η επιστροφή σε μια καλύτερη διαχείριση από τα πάνω. Η απάντηση είναι η κοινωνική αυτοοργάνωση από τα κάτω. Είναι οι κοινότητες αγώνα. Είναι τα δίκτυα αλληλεγγύης. Είναι η διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια με όρους ελευθεριακούς, οικολογικούς και αντικαπιταλιστικούς. Είναι η υπεράσπιση της Παλαιστίνης. Είναι η υπεράσπιση των Προσφυγικών. Είναι η υπεράσπιση των αιγιαλών της Καλαμάτας. Είναι η υπεράσπιση των βουνών, των νερών, της γης και των ανθρώπινων σχέσεων από την Κυριαρχία.
Το MEKAREVERSE δεν έρχεται να αντικαταστήσει τους αγώνες. Έρχεται να συμβάλει στη διασύνδεσή τους. Να στηρίξει τις δομές τους. Να χτίσει γέφυρες ανάμεσα σε ανθρώπους, συλλογικότητες, παραγωγούς, τεχνικούς, εργάτες, εκπαιδευτικούς, καλλιεργητές, καλλιτέχνες, αυτοοργανωμένους χώρους, κοινότητες και τοπικές αντιστάσεις. Να βοηθήσει να περάσουμε από τη διάσπαση στη σύνθεση, από την ανάθεση στη συμμετοχή, από την καταγγελία στην πράξη, από την άμυνα στη δημιουργία.
Γιατί δεν μας αρκεί να μην περάσουν οι πυλώνες εδώ. Θέλουμε να περάσει ένας άλλος τρόπος ζωής.
Δεν μας αρκεί να σταματήσει ένα πρότζεκτ. Θέλουμε να σταματήσει η λογική που κάνει τη γη πρότζεκτ, τη ζωή εμπόρευμα και τον άνθρωπο αναλώσιμο.
Δεν μας αρκεί να μιλάμε για ελευθερία. Θέλουμε να χτίζουμε τις υλικές της προϋποθέσεις.
Στεκόμαστε με τον αγώνα στα Γεράνεια. Στεκόμαστε με τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.
Στεκόμαστε με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών.
Στεκόμαστε με κάθε τόπο που αντιστέκεται στην ενεργειακή, πολεμική και αποικιοκρατική λεηλασία.
Για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση.
Για την τροφή, την ενέργεια, τη γη και το νερό ως κοινά αγαθά.
Για δομές κοινωνικής αυτοάμυνας και αυτονομίας παντού.
Για ένα ελευθεριακό μέτωπο βάσης.
Από το ιδεατό στο πραγματικό.
MEKAREVERSE.