29/06/2026 1:24 μμ.
Ορφέας Πρωτοψάλτης. Πάντα δίπλα μας, δύναμη και περηφάνια μας!
Σε κλίμα συγκίνησης και με την παρουσία δεκάδων συντρόφων και φίλων του, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο το βράδυ (27/6) στον πάντα φιλόξενο χώρο του Πάρκου Ναυαρίνου, το πολιτικό μνημόσυνο του αγαπημένου μας συντρόφου Ορφέα Πρωτοψάλτη. Ήταν μια πολύ όμορφη εκδήλωση γεμάτη συναίσθημα και πολιτική, μια εκδήλωση που σμίλεψε πολιτικές σχέσεις και συντροφικές και φιλικές συνδέσεις, όπως θα ήθελε κι ο ίδιος.
Εκτός από την ομάδα του, την Ταξική Αντεπίθεση, για τον Ορφέα μίλησαν σύντροφοι από την Πρωτοβουλία για την ταξική και πολιτική Ανασυγκρότηση, τον Διαρκή Αγώνα για την ταξική απελευθέρωση, την Κίνηση της Βιολέττας, τον Σύλλογο Μεταπτυχιακών και Διδακτορικών Φοιτητών, η συντρόφισσα Αρέστεια Π. και η μητέρα του, που μεταφέροντας ένα αστείο όσο και τρυφερό στιγμιότυπο της σχέσης τους, έκλεισε φωτεινά και αισιόδοξα την εκδήλωση.
Ακολούθησε μπαρ με αγαπημένες μουσικές του Ορφέα.
Στην εκδήλωση διατέθηκε επίσης η έκδοση με πολιτικά του κείμενα του Ορφέα της περιόδου 2018-2025.
Παρακάτω, παραθέτουμε το άνοιγμα της εκδήλωσης από την Ταξική Αντεπίθεση (τις επόμενες μέρες θα δημοσιευθούν και τα υπόλοιπα κείμενα).
Συντρόφισσες και σύντροφοι σας καλωσορίζουμε στη σημερινή εκδήλωση πολιτικού αποχαιρετισμού και μνήμης για τον αγαπημένο μας σύντροφο και φίλο Ορφέα Πρωτοψάλτη. Μια μνήμη, που όπως γράφουμε και στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης με τα κείμενα του Ορφέα, θέλουμε να έχει το βλέμμα της στο μέλλον, εκεί όπου το είχε κι ο Ορφέας όταν έγραφε τις σκέψεις και ζούσε τους αγώνες που περιέχονται σε αυτή.
Το ζήτημα της μνήμης και ευρύτερα της ιστορίας, το διαχρονικό ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, βρέθηκε στο επίκεντρο των σκέψεων μας στα απομεινάρια των ημερών που ακολούθησαν τον χαμό του Ορφέα.
Πώς μπορεί μια μνήμη να κοιτά στο μέλλον, να διατηρείται στο χρόνο, να μένει με άλλα λόγια για πάντα ζωντανή;
Αναπόφευκτα ένας αδόκητος θάνατος, ένας θάνατος με τα χαρακτηριστικά που είχε ο θάνατος του Ορφέα, δεν μπορεί παρά να γεννά ερωτήματα πρωταρχικά, δομικά, υπαρξιακά. Το “τι είναι η ζωή”, το “τι είναι ο θάνατος”, το “τι είναι ο άνθρωπος”, ερωτήματα που στην καθημερινότητα ξεχνιούνται ή προσπερνιούνται ενίοτε και ως απλοϊκά, επανήλθαν ορμητικά στο προσκήνιο, ζητώντας απαντήσεις μέσα σε συνθήκες ανείπωτης οδύνης, μέσα σε συνθήκες που οι “δαγκωματίες του εσώτερου” για να χρησιμοποιήσουμε εδώ μια φράση του Τζέιμς Τζόις που άρεσε στον Ορφέα, σκίζουν την ψυχή θολώνοντας (ή και διευρύνοντας) την αντιληπτική κρίση.
Θα μπορούσε άραγε να απαντηθεί το τι ήταν ο θάνατος του Ορφέα με τα αγαπημένα του εργαλεία, με τα στίφη της διαλεκτικής τα οποία πάντα επικαλούνταν; Ή το υπερβατικό, το συμπαντικό, το αστρικό, το μεθυστικό, αυτό που βρίσκεται πέρα και έξω από εμάς, και το οποίο πάντα αναζητούσε ο Ορφέας μέσα από τη διαρκή ονειροπόληση του, μπορεί να εξηγήσει το γιατί του φευγιού του;
Ασφαλώς μονοσήμαντες απαντήσεις εδώ δεν χωρούν, όμως κι από την άλλη, η σύνθεση των δυο επιπέδων δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Να λοιπόν κάτι που μας αφήνει ως ανοιχτή πρόσκληση – πρόκληση ο θάνατος του Ορφέα. Το να βουτήξουμε στη διαλεκτική, τη θεωρία, την πολιτική, την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, την τέχνη με το μοναδικό τρόπο κάτι τέτοιο είναι τελικά δυνατό. Με το αγώνα, τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία, το πάθος, τη δημιουργία με όλα εκείνα δηλαδή που μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο να ζει για πάντα στις καρδίες μας και τη μνήμη του αθάνατη.
Αντίο Ορφέα. Πάντα δίπλα μας, δύναμη και περηφάνια μας!
Στη συνεχεία διαβάστηκε απόσπασμα από κείμενο του Ορφέα που περιέχεται στη εκδοσή, και στο οποίο ο Ορφέας συμπυκνώνει εύγλωττα κάποιες από τις βασικές ιδεολογικοπολιτικές συντεταγμένες της Ταξικής Αντεπίθεσης. Το κείμενο αποτελεί τμήμα της απάντησης στην ερώτηση : “Ποιες θεωρητικές και ιστορικές αναφορές μοιράζεστε ως ομάδα; Σε ποιες εκφράσεις της ταξικής πάλης αναφέρεστε, τοπικά και διεθνώς; σε συνέντευξη που δόθηκε σε κινηματική εφημερίδα της Χιλής το 2022.
Ως ταξική ομάδα, δε θα μπορούσαμε να μην αναφερόμαστε στη μαρξική σκέψη σε ό,τι αφορά την ανάλυση του καπιταλισμού και βασικών εννοιών όπως τάξη, κεφάλαιο, εργασία, αξία, εμπόρευμα και κρίση. Επιπλέον, θέτουμε ψηλά στις προτεραιότητές μας το ζήτημα του πολέμου, του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης. Για την ανάλυση αυτών των σύνθετων ζητημάτων, αντλούμε διαρκώς από τη σκέψη του Λένιν. Παράλληλα όμως, παραμένουμε επηρεασμένοι από τη σκέψη των κλασικών του αναρχισμού (Μπακούνιν, Κροπότκιν, Μαλατέστα) πάνω στην έννοια και το ιστορικό φαινόμενο του κράτους, καθώς και για τη σημασία του εξεγερσιακού αγώνα, της αυθόρμητης λαϊκής δράσης, της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, του κοινοτισμού και της αλληλοβοήθειας. […] Τέλος, σε μια εποχή που τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας τίθενται με μεγάλη ένταση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, μελετάμε την ιστορία και τη θεωρία του γυναικείου και φεμινιστικού κινήματος, και κυρίως των ριζοσπαστικών ταξικών του εκδοχών, όπως εκφράστηκαν μέσα από και σε διαρκή διάλογο με τα επαναστατικά κινήματα του παρελθόντος.
Σε ό,τι αφορά τις ιστορικές μας αναφορές, ως αναρχικοί/ες και κομμουνίστ/ριες με σαφή ταξικό προσανατολισμό και αναφορά στην επαναστατική προοπτική, εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από τα μεγάλα επαναστατικά κινήματα του παρελθόντος και τις απόπειρες για την προλεταριακή έφοδο στον ουρανό: Από την Κομμούνα του Παρισιού το 1871, μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και από την εξέγερση των Σπαρτακιστών στη Γερμανία του 1919 μέχρι το ισπανικό αναρχικό κίνημα, τη CNT και τη FAI, και την πλέον γνωστή και ολοκληρωμένη επαναστατική απόπειρα με αναρχικό πρόσημο το 1936.
Επιπλέον, εμπνεόμαστε από τα μαζικά κινήματα του μεταπολεμικού κόσμου, από τα μαζικά κινήματα των 60s για ειρήνη και ελευθερία και ιδιαίτερα από τα επαναστατικά αντάρτικα και τους αντιιμπεριαλιστικούς και εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των 70s και αργότερα. Προσπαθούμε πάντα να διατηρούμε κριτική στάση και να έχουμε το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, χωρίς δοξολογίες και ιδεολογικές εμμονές, αλλά με διάθεση διδαχής τόσο από τις μεγάλες στιγμές του επαναστατικού κινήματος, όσο και από τις ήττες και τα λάθη του.
Στην Ελλάδα, εμπνεόμαστε ιδιαίτερα από την Εαμική Αντίσταση στη ναζιστική κατοχή και από τον επαναστατικό αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) κατά τη διάρκεια του εμφυλίου που ακολούθησε.
[…] Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας, μας εμπνέει το νεοεμφανιζόμενο τότε αναρχικό κίνημα, ένα κίνημα που υπήρξε πολύμορφο και δημιουργικό. Ταυτόχρονα, μας εμπνέει το γεγονός ότι σε μια εποχή που η εγχώρια αριστερά βρισκόταν σε κρίση ταυτότητας και σε μεγάλο βαθμό εγκατέλειπε σταδιακά -με εξαίρεση τις επαναστατικές οργανώσεις αντάρτικου πόλης- τις επαναστατικές πρακτικές και τη μαχητικότητά της, το αναρχικό κίνημα, παρά την πολιτική του ανωριμότητα, ανέδειξε πρωτότυπες μορφές οργάνωσης και δράσης και συνέχισε να αμφισβητεί το μονοπώλιο της κρατικής βίας.
Είναι σημαντικό να τονίζουμε ότι η συμφωνία στο εσωτερικό μας δεν αφορά ολοκληρωμένες θεωρίες, αλλά βασικές έννοιες, σχήματα και κατευθύνσεις πάλης. Όλα τα θεωρητικά και ιστορικά παραδείγματα που αναφέραμε τα μελετάμε πάντα διαλεκτικά και σε σχέση με την ειδική τους σχέση με το παρόν. Δεν περιμένουμε από τη θεωρία μόνη της να μας προσφέρει την απόλυτη κατανόηση του κόσμου, ούτε να μας δείξει τον ακριβή τρόπο με τον οποίο θα αγωνιστούμε. Αξιολογούμε ως ιδιαίτερα σημαντική τη βιωμένη εμπειρία του αγώνα, όπου επιβεβαιώνεται, διαψεύδεται και εμπλουτίζεται η θεωρία. Η επανάσταση άλλωστε δεν είναι μια υπόθεση εργασίας ή ένα φιλοσοφικό πρόβλημα στο χαρτί, ούτε πείραμα σε αποστειρωμένες συνθήκες εργαστηρίου. Είναι διαρκές στοίχημα στην σκληρή καθημερινότητα της κοινωνικής ζωής.
media:
FB_IMG_1782728158499.jpg
FB_IMG_1782728162321.jpg
FB_IMG_1782728165697.jpg
FB_IMG_1782728168303.jpg
FB_IMG_1782728171237.jpg