30/06/2026 7:16 μμ.
Γεια σας. Ενώ είχα ξεκινήσει να πολιτικοποιούμαι έντονα στην εφηβεία μου ,χωρις να μπορώ να πω ότι εντάχθηκα ποτέ στο ευρύτερο κίνημα, για κάποιους λόγους επέλεξα να μείνω εκτός για καιρό. Παρόλα αυτά, εδώ και πάνω από έναν χρόνο έχω επιστρέψει, θέλω να πιστεύω δυναμικά. Η επιστροφή μου όμως δεν μπορώ να πω ότι ήταν εύκολη. Από τις επαναστατικές, απλοικά αλλά όμορφα διατυπωμένες ιδέες, βρέθηκα να χάνομαι σε πολιτικούς όρους και διαλέκτους οι οποίες ήταν εντελώς ξένες και τρομακτικές, όμως κάπως όλοι ήξεραν να τις μιλάνε. Αυτό με αποθάρρυνε αρκετά στην αρχή, καθώς ένιωθα πως ένα μέρος που με αγκάλιασε τόσο σφικτά όταν ήμουν μικρή, τώρα πλέον με διώχνει επιθετικά, πίσω από την μάσκα του πολιτικά διανοούμενου και του μακροχρόνια κινηματικά ψημένου. Μιλώ για τον ευρύτερο χώρο, όχι μόνο τον αα . Σίγουρα, κάποιο μέρος της απόρριψης που ένιωθα πήγαζε από τον φόβο μου, και κυρίως τον φόβο του ‘γιατί’ για την περίοδο της αποχής μου, όμως δεν ήταν λίγες οι φορές που κατακρίθηκα για την σύγχυση μου σε απλούς και διαδικαστικούς ορους πχ διάφορα πλαισίου και ψηφίσματος. Μπορώ να πω όμως ότι το πρόβλημα αυτό ξεπεράστηκε, κυρίως διαβάζοντας άρθρα, πλαίσια, ορισμούς κλπ. Η αλήθεια είναι ότι συζήτηση ξεκάθαρα πολιτική έχω κάνει μόνο με λίγα άτομα του κινήματος, καθώς ο φόβος με περιτριγυρίζει ακόμα. Εδώ μπαίνουμε στην επόμενη δυσκολία που αντιμετωπίζω. Πλέον, έχω διαβάσει αρκετά, έχω ταυτιστεί αρκετά με τον αα χώρο, χωρίς να έχω κατασταλάξει εντελώς. Πολιτικές συζητήσεις πια δεν αποφεύγω, ούτε επιδιώκω όμως και με μανία. Υπάρχει πάντα περιθώριο βελτίωσης και στα δύο και το γνωρίζω. Μου εμφανίστηκε λοιπόν η ευκαιρία, να γνωρίσω άτομα της σχολής μου, που συμμετεχουν στο ανοικτό μας σχήμα, σε πλαίσιο περισσότερο φιλικό από ότι πολιτικό, αν και το τελευταίο κομμάτι δεν εκλείπει στην αμυδρή συναναστροφή μας. Προσωπικά, είχα ακούσει ότι είναι δύσκολο σε γενικές γραμμές να ενταχθείς στον συγκεκριμένο χώρο, όμως επέλεγα να πιστεύω ότι σε αυτό συμβάλλω και εγώ, καθώς δεν διαθέτω ιδιαίτερα κοινωνική προσωπικότητα. Όμως έχει περάσει αρκετός καιρός, και παρ’ολες τις προσπάθειες μου, ο τοίχος που αντικρίζω φαίνεται να μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο . Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είναι στα συγκεκριμένα άτομα, το οποίο είναι κατανοητό. Όμως σε όσες εκδηλώσεις του χώρου και να έχω παραβρεθεί, ο ίδιος τοίχος φαίνεται να υπάρχει παντού. Δεν βρίσκω πάτημα να κάνω ούτε την παραμικρή συζήτηση, με το που πάω να πω μια κουβέντα γενική, για γνωριμία κτλ τα κεφάλια όλα γυρίζουν από την άλλη και επιστρέφουν στις παρέες τους. Πώς μπορώ να ενταχθώ στο κίνημα ουσιαστικά, όχι με την έννοια του τυπικού και του επισκέπτη;
Υ.Γ. Από την επανένταξη μου και μετά, κατεβαίνω σε πορείες κυρίως αριστερών μπλοκ, και ας μην συμφωνώ εντελώς μαζί τους, καθώς μόνο εκεί έχω φίλους και γνωστούς. Θα ήθελα να αρχίσω να κατεβαίνω με αναρχικά μπλοκ όμως δεν ξέρω πως να γνωρίσω, προσεγγίσω άτομα για να το κάνω, καθώς η σχέση μου με τους προαναφερόμενους συμφοιτητές δεν μου δίνει τέτοια άνεση