«Όπιο των λαών» είπαν το ποδόσφαιρο, ο χαρακτηρισμός συντηρείται σε ικανές αφορμές κυρίως από ενόχους του δημόσιου βίου και ανασφαλείς κατόχους καθωσπρεπισμού, όσους κυρίως δεν κατάφερναν-καταφέρνουν να αποκτήσουν με τις δικές τους δράσεις το λαϊκό έρεισμα του ποδοσφαίρου. Μα και βέβαια χούντες, εμφανείς ή προσποιούμενες τις δημοκρατίες, καπηλεύτηκαν την μπάλα, την έκαναν μέσο δικών τους επιδιώξεων. Χωρίς ευθύνη του παιχνιδιού! Ε, λοιπόν, θα τους… κλέψουμε τον χαρακτηρισμό! Χρήση ευπρόσδεκτου οπίου, ναι, μοιάζει ο ενθουσιασμός, η έκρηξη στη θέα της ντρίμπλας, του αυτοσχεδιασμού. Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο, σε αντίθεση με ανέραστες διοργανώσεις του πρόσφατου παρελθόντος, μας προσφέρει, συχνά, γοητευτικές στιγμές!
Ο Γιαμάλ ντρίμπλαρε και ξάπλωσε στο χόρτο τον Σαουδάραβα αμυντικό, περίμενε να σηκωθεί, τον ξαναντρίμπλαρε και οι ιδεολόγοι-ηθικοπλάστες μίλησαν για «ασέβεια-προσβολή της προσωπικότητας του αντιπάλου»… Και βέβαια ο αλληλοσεβασμός οφείλει να συντηρείται και στο γήπεδο, αλλά μην τα σαρώνετε όλα.
Ρωτήσαμε τον Σερβοβόσνιο Μλάντεν Φορτούλα, άλλοτε τερματοφύλακα του μεγάλου ΠΑΟΚ: «Οι καλές Εθνικές Γιουγκοσλαβίας δεν έφταναν σε τελικούς Μουντιάλ επειδή η σπάνια τεχνική παικτών όπως ο Τζάιτς, ο Σεκουλάρετς, πολλών άλλων, τους οδηγούσε να παίζουν μπάλα για να περνούν την μπάλα κάτω απ’ τα πόδια των αντιπάλων· φαντασία, τέχνη κι ας έχαναν τα παιχνίδια! Οταν έχεις τέτοιο ταλέντο όπως του Γιαμάλ, θέλεις να το εκφράσεις, δεν σημαίνει πως είσαι κακός χαρακτήρας. Η ιδιοσυγκρασία σε οδηγεί να σε νοιάζει, χωρίς κακία, μόνο η χαρά του παιχνιδιού… Βρείτε αλλού ενόχους, δεν είναι τα πάντα πολιτική!».
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr