Τι μπορείς να κάνεις όταν δύο καλοί «φίλοι» σου φιλονικούν και αλληλοαπειλούνται και εσύ νιώθεις απλώς εξαιρετικά αμήχανα; Οι πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, εναντίον του Ισραήλ έφεραν σε δύσκολη θέση το Βερολίνο, που προσπάθησε στην αρχή να παρακάμψει το πρόβλημα διά της σιωπής. Οπως είναι γνωστό, ο Φιντάν αναφερόμενος στο Ισραήλ χαρακτήρισε «αυτούς τους ανθρώπους ως ένα βάρος που η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να σηκώσει». Απάντησε ο Ισραηλινός ομόλογός του Γκίντεον Σάαρ, που έκανε λόγο για «απανθρωποίηση του ισραηλινού λαού» και «ανοιχτή πρόσκληση σε γενοκτονία». Αφορμή για όλα αυτά είχε δώσει η ισραηλινή πρωτοβουλία για αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Ολα αυτά λίγα εικοσιτετράωρα πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα, με τον Ερντογάν να προσδοκά κάποιο δώρο από τον Τραμπ και το Βερολίνο να μη θέλει να χαλάσει το πανηγυρικό κλίμα που επιδιώκει η Αγκυρα να δώσει σε αυτό το ραντεβού. Για τη γερμανική κυβέρνηση η εξέλιξη αυτή ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί σε μια περίοδο που υποτίθεται ότι καταβάλλονται προσπάθειες για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, με την Τουρκία να παίζει κομβικό ρόλο συμμετέχοντας στο νεοφώτιστο «κουαρτέτο» με Αίγυπτο, Πακιστάν και Κατάρ.
Ισορροπώντας σε δύο βάρκες;
Η κυβέρνηση του Φρίντριχ Μερτς και του υπουργού Εξωτερικών, Γιόχαν Βάντεφουλ, έχει ως γνωστόν δεχτεί έντονη κριτική για την αποφυγή της καταδίκης των ακροτήτων της ισραηλινής πλευράς, την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν μιλήσει πλέον για «γενοκτονία». Την ίδια στιγμή Μερτς και Βάντεφουλ έχουν διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι η Τουρκία αποτελεί για τη Γερμανία στρατηγικό εταίρο και σύμμαχο πρώτης γραμμής, με τη συνεργασία να επεκτείνεται σε μια σειρά από τομείς της οικονομίας με έμφαση και στην αμυντική βιομηχανία και τη στρατιωτική συνεργασία. Το Βερολίνο δεν έχει κρύψει τη δυσαρέσκειά του για τις ενστάσεις της Αθήνας στη συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE.
Η κυβέρνηση αυτή έχει δώσει το ΟΚ για την παροχή στην Τουρκία Eurofighter σε αντίθεση με την προηγούμενη του Ολαφ Σολτς, που είχε εκφράσει τη δυσφορία της για τις πρακτικές Ερντογάν στον τομέα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και είχε ζητήσει την απελευθέρωση του Εκρέμ Ιμάμογλου. Για τη σημερινή κυβέρνηση το θέμα της φυλάκισης του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης είναι σαν να μην υπάρχει. Πριν από μόλις λίγες εβδομάδες ο Γιόχαν Βάντεφουλ αποκαλούσε την Τουρκία «αξιόπιστο εταίρο» προκαλώντας από απορία έως εκνευρισμό σε άλλες πρωτεύουσες.
Ποιους να διαλέξει;
Ουσιαστικά πρόκειται για μια πολύ δύσκολη άσκηση τήρησης διπλωματικής ισορροπίας, όταν από τη μια υπάρχει η κρατική «επιταγή» υποστήριξης του Ισραήλ και από την άλλη η όψιμη πολιτική επιλογή στρατηγικής αναβάθμισης των σχέσεων με την Αγκυρα, συχνά και με κόστος τη δυσαρέσκεια άλλων χωρών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., όπως η Ελλάδα.
Ετσι και τώρα η κυβέρνηση του Βερολίνου προσπάθησε να γλιτώσει από τις «συμπληγάδες» της διαμάχης Τουρκίας – Ισραήλ σφυρίζοντας αδιάφορα. Υπήρξαν αρχικά αντιδράσεις μεμονωμένων πολιτικών της κυβέρνησης στις δηλώσεις Φιντάν, αλλά όχι επίσημη τοποθέτηση της κυβέρνησης. Μάλιστα την Κυριακή το υπουργείο Εξωτερικών στο Βερολίνο αρνιόταν να σχολιάσει το ζήτημα όταν ρωτήθηκε από γερμανικά μέσα. Τελικά, και μετά τις πιέσεις που υπήρξαν, τα σχόλια στον Τύπο αλλά και την κριτική από κόμματα της αντιπολίτευσης, ο Βάντεφουλ έκανε λόγο για «παντελώς απρεπείς δηλώσεις». Ανακοίνωσε ότι θα ταξιδέψει πρώτα στο Ισραήλ πριν μεταβεί στην Αγκυρα για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την οργή των σκληρών στην κυβέρνηση Νετανιάχου.
Ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που αμφιβάλλουν για το αν έχει το κύρος αλλά και τις διπλωματικές ικανότητες για να συνεχίζει να πατά σε δύο βάρκες, οι οποίες όλο και απομακρύνονται μεταξύ τους. Αντιθέτως, με την ερμαφρόδιτη αυτή στάση του το Βερολίνο δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως παράγοντας ικανός να πετύχει τη βελτίωση των σχέσεων Αγκυρας και Τελ Αβίβ, την οποία διαμηνύει ότι επιθυμεί διακαώς.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr