12/07/2026 3:08 μμ.
Απέναντι σε όλα αυτά η οργάνωση της εργατικής τάξης σε κατεύθυνση επαναστατική, αποτελεί το ζητούμενο της εποχής. Γιατί μέσα από εκείνη την πρώτη ύλη, προκύπτει η πυριτιδαποθήκη των εξεγέρσεων και των κοινωνικών επαναστάσεων, ικανή όταν οργανώνεται να ανατινάξει τα θεμέλια της σκλαβιάς της.
Κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση για την διοργάνωση πανελλαδικής αντικατασταλτικής/αντιφασιστικής διαδήλωσης στο Άργος (προτεινόμενη ημερομηνία Σάββατο 25 Ιουλίου)
Δευτέρα 13/7 19:00, Καλλιδρομίου 49 Εξάρχεια
Εργατικό Σφαγείο και σφαίρες στο ψαχνό τον πόλεμο τον ζούμε και είναι ταξικός!
Τον ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμο που “ζούμε κάθε μέρα εδώ”, ήρθαν να υπογραμμίσουν τα δυο διαδοχικά γεγονότα κρατικής τρομοκρατίας και εργασιακού σφαγείου που σημειώθηκαν στο Άργος και τον Ασπρόπυργο.
Στο Άργος στις 8 Ιουλίου, μπάτσοι της ομάδας ΟΠΚΕ εκτέλεσαν ακόμα μια θανατική καταδίκη, πυροβολώντας διαδοχικά στο κεφάλι έναν 20χρονο νέο επειδή (σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων) δεν σταμάτησε σε αστυνομικό μπλόκο. Όπως αποκαλύφθηκε μέσα απο τη μαρτυρία της μητέρας του, το θύμα έιχε αυτισμό και αναπηρία 89%, ενω σύμφωνα με την ίδια, φοβήθηκε και για αυτό έτρεχε να ξεφύγει.
Όπως και τόσες περιπτώσεις στο πρόσφατο παρελθόν (Σαμπάνης, Φραγκούλης, Μανιουδάκης, Μάγγος) οι θάνατοι σε αστυνομικά μπλόκα δεν αποτελούν προϊόν τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων ή μεμονωμένα περιστατικά. Είναι εν ψυχρώ δολοφονίες πλήρως ενταγμένες στο επιχειρησιακό δόγμα της αστυνομίας και υπό πλήρη ασυλία από την αστική δικαιοσύνη. Ως τέτοιες αποτελούν λοιπόν έκφραση της παρόξυνσης της κρατικής τρομοκρατίας μέσα στο περιβάλλον της σαρωτικής επίθεσης στα κοινωνικά και ταξικά κεκτημένα, της πολιτικής του “όλα στο κεφάλαιο” και του “γη και ύδωρ” στους μακελάρηδες του πλανήτη. Υπό αυτήν την έννοια το δόγμα “Νομος και Τάξη”, ως διακηρυκτικός στόχος της κυβέρνησης των σκανδάλων και της ληστείας του δημόσιου πλούτου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική επένδυση της ταξικής βίας και των κρατικών και καπιταλιστικών δολοφονιών, η απόπειρα της να εμπεδώσει συναινέσεις στο πάντα δεκτικό κοινό της, τον απεχθή “εθνικό κορμό”, προκειμένου να διαμορφώσει συσχετισμούς υποστήριξης της αστικής εξουσίας και των δολοφονικών μηχανισμών της, όπως η Αστυνομία.
Στον Ασπρόπυργο λίγες ώρες αργότερα, και με το αίμα νωπό από το πρόσφατο καπιταλιστικό έγκλημα στη Βιολάντα και τους καθημερινούς θανάτους και τραυματισμούς στα εργασιακά κάτεργα, ο βαρύτατος τραυματισμός τριών εργατών που βρεθήκαν κλειδωμένοι ύστερα από τεράστια έκρηξη προπανίου σε εργοστάσιο που δεν πληρούσε καμιά προδιαγραφή ασφαλείας, ήρθε να επιβεβαιώσει αυτό που ο κόσμος της δουλειάς και το ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα φωνάζει διαχρονικά : Οι θάνατοι στα εργασιακά κάτεργα είναι προμελετημένες δολοφονίες των αφεντικών και του κράτους, βρίσκονται εγγεγραμμένοι στα αλλεπάλληλα αντεργατικά νομοσχέδια, αποτελούν όρους για την αναπαραγωγή της κερδοφορίας του κεφαλαίου, για την πειθάρχηση της εργατικής τάξης και την αποδοχή των χαμηλών μισθών, της ανασφάλιστης εργασίας και της εργοδοτικής ηγεμονίας σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.
Στον Ασπροπύργο και το Άργος, δύο εργατουπόλεις με διαλυμένες τις βασικές δημόσιες υποδομές (Υγείας, Παιδείας, Πολιτισμού) η επανεμφάνιση των φασιστών μόνο τυχαία δεν είναι. Είναι το απαραίτητο εξάρτημα ώστε η τρομοκρατία της Αστυνομίας και το καθεστώς εργασιακού σφαγείου να εμπεδωθεί σε βάρος του προλεταριάτου, των μεταναστών, της νεολαίας. Σε βάρος δηλαδή εκείνης της κοινωνικής πλειοψηφίας που θα κληθεί να γίνει κρέας στα κανόνια για τους αιματοβαμμένους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ελληνο – Ισραηλινής συμμαχίας, εκείνης της πλειοψηφίας που αγκομαχάει στην εργασία, ξεψυχάει στα δημόσια νοσοκομεία και στα τρένα και εισπράττει χλεύη, αλαζονεία και έπαρση από τους καθεστωτικούς εκπροσώπους.
Απέναντι σε όλα αυτά η οργάνωση της εργατικής τάξης σε κατεύθυνση επαναστατική, αποτελεί το ζητούμενο της εποχής. Γιατί μέσα από εκείνη την πρώτη ύλη, προκύπτει η πυριτιδαποθήκη των εξεγέρσεων και των κοινωνικών επαναστάσεων, ικανή όταν οργανώνεται να ανατινάξει τα θεμέλια της σκλαβιάς της.