12/07/2026 3:14 μμ.
Θυμόμαστε τον αγριεμένο πιτσιρικά με τη ροζ φουστίτσα και τα βαμμένα, ξανθά μαλλιά να βρίζει τους μπάτσους στις πορείες που ακολούθησαν την καταστολή των καταλήψεων του ΄81. Θυμόμαστε το βασανισμένο παιδί, διωγμένο από το σπίτι του έπειτα από το επεισοδιακό, Δεν-το-λέγαμε-έτσι-τότε coming out του, το οποίο είχε καταλήξει με τη γιαγιά να βγαίνει από το φτωχόσπιτα του Πειραιά ουρλιάζοντας στη γειτονιά: «Ο Παύλος έγινε Πάολα!». Σταθερή παρουσία σε συγκρούσεις στο δρόμο στις συνελεύσεις σε Χημεία και Πολυτεχνεία, σε άγριες μέρες όπου η σεξουαλικότητα του καθενός δεν ήταν και βασική προτεραιότητα στις συζητήσεις και τις αποφάσεις. Ω, ναι, τον καιρό εκείνο είχαμε πρόβλημα με τις αντωνυμίες: «Από δω, σύντροφε!» της φωνάξαμε σε κάποιο κυνηγητό όταν μια διμοιρία μας έκλεισε και χρειάστηκε να στρίψουμε σ΄ έναν παράδρομο. «Τι λες, ρε μαλάκα!» μια άλλη φορά που είχαμε διαφωνήσει και δεν το πολυψάξαμε κατά πόσον τα καντήλια που ακολούθησαν αφορούσαν την προσφώνηση ή τη διαφωνία. Δεν μας άρεσε όταν, περνώντας από την Ομόνοια, τη βλέπαμε να κάνει ψωνιστήρι, όμως πάντα την καλησπερίζαμε (επειδή «εγώ θα πω στον άλλο τι θα κάνει με τη ζωή του;» κ.λπ.) αλλά μας άρεσε η ζεστασιά που νιώθαμε όταν μας έπιανε αγκαζέ στα Εξάρχεια και άρχιζε τα φιλικά μπλα, μπλα). Δεν μας άρεσε η μακρόχρονη διαδικασία βάσει της οποίας κατέληξε στο να τα την αποκαλούν «συντρόφισσα» οι Βαρουφάκηδες, αλλά μας άρεσε η καλλιτεχνική της πορεία και η ευόδωση των αγώνων που έκανε για ορατότητα και δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Και δεν μας αρέσει που, μέσα σε όλο αυτό το πλήθος των μεταθανάτιων αναφορών, ένας – μία – ένα δεν βρέθηκε να πει πως η Πάολα, στις απαρχές της πορείας της, υπήρξε μία από εμάς, όχι μονάχα ως αγωνίστρια για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά και ως μέλος του τότε αναρχικού χώρου. Αυτή, είναι μια σύντομη υπόμνηση.