Του
ΜΑΝΟΥ ΚΡΑΝΙΔΗ
Πολιτικού Μηχανικού ΕΜΠ, MSc,
CEO «Krama Property» (www.kramaproperty.com),
Γραμματέα Ενημέρωσης και Μέλους ΔΣ ΠΟΜΙΔΑ
Προέδρου ΕΝΙΒΟΠΑ, Δημοτικού Συμβούλου Χαλανδρίου
Η δημόσια συζήτηση για τη στεγαστική κρίση περιστρέφεται γύρω από την αύξηση των ενοικίων και την ανάγκη κατασκευής νέων κατοικιών. Όμως, η πρόσφατη μελέτη του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή αναδεικνύει μια διαφορετική πραγματικότητα: Η Ελλάδα δεν στερείται κατοικιών, στερείται κατοικιών που είναι διαθέσιμες στην αγορά.
Περίπου το ένα τρίτο του οικιστικού αποθέματος της χώρας παραμένει εκτός αξιοποίησης. Χιλιάδες κατοικίες παραμένουν κλειστές όχι επειδή δεν υπάρχει ζήτηση, αλλά επειδή εμποδίζονται από ένα πλέγμα ιδιοκτησιακών, διοικητικών, τεχνικών, κατασκευαστικών και οικονομικών προβλημάτων που διαχρονικά δεν αντιμετωπίστηκαν. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο περιθώριο παρέμβασης της Πολιτείας.
Πρώτη και σημαντικότερη προτεραιότητα είναι η οριστική επίλυση των ιδιοκτησιακών εκκρεμοτήτων. Κληρονομικές διαφορές που χρονίζουν, ατελείς τίτλοι ιδιοκτησίας, εκκρεμότητες στο Κτηματολόγιο, πολυδιάσπαση δικαιωμάτων και πολύπλοκες διαδικασίες μεταβίβασης κρατούν χιλιάδες ακίνητα εκτός αγοράς επί δεκαετίες. Η επιτάχυνση των σχετικών διαδικασιών, η πλήρης λειτουργία του Κτηματολογίου και η απλούστευση των μεταβιβάσεων αποτελούν ίσως τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση για την ενίσχυση της προσφοράς κατοικιών.
Παράλληλα, η Πολιτεία οφείλει να αξιοποιήσει το σημαντικό χαρτοφυλάκιο δημόσιων ακινήτων που παραμένουν αναξιοποίητα. Παλιά κτίρια του Δημοσίου, εγκαταλελειμμένες κατοικίες και ακίνητα που σήμερα επιβαρύνουν, αντί να αποδίδουν, μπορούν, μέσω συμπράξεων με την Αυτοδιοίκηση και τον ιδιωτικό τομέα, να μετατραπούν σε σύγχρονες κατοικίες για μακροχρόνια χρήση. Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακή επιλογή αλλά και κοινωνική αναγκαιότητα.
Εξίσου κρίσιμη είναι η ανακαίνιση του γηρασμένου κτιριακού αποθέματος. Ένα μεγάλο ποσοστό των κενών κατοικιών είναι πρακτικά μη αξιοποιήσιμο λόγω της παλαιότητας και της εγκατάλειψης. Χωρίς ουσιαστικά χρηματοδοτικά εργαλεία, πολλοί ιδιοκτήτες αδυνατούν να προχωρήσουν στις απαιτούμενες εργασίες. Προγράμματα επιδότησης ανακαίνισης, ενεργειακής αναβάθμισης και στατικής αποκατάστασης, με απλές διαδικασίες και σαφείς προϋποθέσεις διάθεσης των κατοικιών στην αγορά, μπορούν να ενεργοποιήσουν χιλιάδες ακίνητα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ταυτόχρονα, χρειάζεται ένα μόνιμο πρόγραμμα συντήρησης των παλιών οικοδομών. Η εγκατάλειψη ενός μεγάλου μέρους του αστικού κτιριακού αποθέματος δημιουργεί κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια, υποβαθμίζει ολόκληρες γειτονιές και αυξάνει το κόστος αποκατάστασης όσο περνά ο χρόνος. Η συντήρηση των κτιρίων δεν είναι μόνο ζήτημα αισθητικής, αποτελεί επένδυση στην ασφάλεια, στην ενεργειακή απόδοση και στη διατήρηση της αξίας της αστικής περιουσίας.
Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει εκατοντάδες χιλιάδες κατοικίες εκτός χρήσης, ενώ η ανάγκη για προσιτή στέγη γίνεται ολοένα πιο πιεστική. Η νέα οικοδομή είναι απαραίτητη, αλλά δεν αρκεί. Η ταχύτερη και οικονομικότερη λύση βρίσκεται στην ενεργοποίηση του υπάρχοντος αποθέματος.
Η στεγαστική πολιτική της επόμενης δεκαετίας πρέπει να στηριχθεί σε τρεις άξονες: Επίλυση των ιδιοκτησιακών προβλημάτων, αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και γενναία προγράμματα ανακαίνισης και συντήρησης των παλιών κατοικιών. Μόνο έτσι τα σημερινά κλειστά σπίτια μπορούν να μετατραπούν σε πραγματικές λύσεις για το στεγαστικό πρόβλημα και σε μοχλό αναζωογόνησης των ελληνικών πόλεων.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Το κλειδί της στεγαστικής κρίσης βρίσκεται στα κλειστά σπίτια appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα