Όταν πνίγηκαν ξανά και ξανά και ξανά μετανάστες, στο Αιγαίο, κατά δεκάδες, εκατοντάδες και τελικά χιλιάδες, δεν αντέδρασα γιατί δεν είμαι μετανάστης.
Έλληνας είμαι, κανονικός.
Όταν έπεσαν νεκροί από σφαίρες (και όχι μόνο μία φορά) Ρομά σε αστυνομικές καταδιώξεις, χωρίς να έχει απειληθεί η ζωή των αστυνομικών, δεν αντέδρασα γιατί δεν είμαι Ρομά.
Έλληνας είμαι, κανονικός.
Όταν έπεσε νεκρός από σφαίρες αυτιστικός σε αστυνομική καταδίωξη, χωρίς να έχει απειληθεί η ζωή των αστυνομικών, δεν αντέδρασα γιατί δεν είμαι αυτιστικός.
Έλληνας είμαι, κανονικός.
Ας μην αδικώ όμως τον εαυτό μου. Σε καμία απ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν έμεινα στα αλήθεια αδρανής. Δεν λούφαξα σε μια γωνίτσα, δεν έμεινα σιωπηλός. Είχα το θάρρος της γνώμης μου. Βγήκα να υπερασπιστώ με φλογερά σχόλια στα σόσιαλ τα παιδιά με τις στολές, άλλοτε του λιμενικού κι άλλοτε της αστυνομίας. Ακριβώς γιατί υπερασπίζονται ό,τι έχουμε ιερό: την προστασία των συνόρων της πατρίδας μας, την τάξη και την ασφάλεια στο εσωτερικό της. Ακριβώς γιατί Έλληνες είναι, κανονικοί. Εμείς είμαστε σαν αυτούς και εκείνοι σαν εμάς. Είμαστε ένα. Εκλέγουμε τους σαν και εμάς τοπικούς μας άρχοντες σε Δήμους ξακουστούς από τον Όμηρο μέχρι τον Αισχύλο. Εκλέγουμε τους σαν και εμάς βουλευτές μας, εκπροσωπούμαστε από μια κυβέρνηση σαν και εμάς. Περήφανα.
Και μόνο γελάμε με εκείνο το ποίημα – απόφθεγμα, που λέει ότι όταν έρθουν να βλάψουν εμάς, δεν θα έχει απομείνει κανείς να αντιδράσει. Καμία εξουσία δεν θα μας βλάψει, κανείς από πάνω μας. Μόνο οι από κάτω μας, μόνο οι έξω από εμάς, μόνο οι διαφορετικοί από μας, μόνο οι μη κανονικοί. Μόνο αυτοί μας ενοχλούν, μόνο αυτοί διαταράσσουν την ησυχία μας και την κανονικότητά μας, άλλοτε με πράξεις τους, άλλοτε με μόνη την ύπαρξή τους.
Τους φοβόμαστε, τους σιχαινόμαστε και τους μισούμε. Και είμαστε πια στο 2026, μπορούμε να το βροντοφωνάζουμε χωρίς συστολή, απαλλαγμένοι από μεταπολιτευτικούς καταναγκασμούς και καθωσπρεπισμούς. Τι μας αποκαλείτε; Φασίστες; Για πόσο καιρό ακόμα νομίζετε ότι θα αποκρούουμε αυτόν τον χαρακτηρισμό, πόσον καιρό ακόμα νομίζετε ότι θα πάρει για να μην τον ενστερνιστούμε περήφανα; Τι δυσκολεύεστε τόσο να χωνέψετε, τι δεν βλέπετε που είναι μπροστά στα μάτια σας, σε ποια σύννεφα ακόμα ζείτε; Άλλη μία λοιπόν: φοβόμαστε, σιχαινόμαστε και μισούμε όποιον δεν είναι ακριβώς σαν κι εμάς, κι αν αυτός δεν κάθεται και ήσυχα, η ποινή είναι θάνατος και οι δολοφονίες γίνονται στο όνομά μας και για την προστασία των απενοχοποιημένων πια ιδανικών μας.
Έτσι το κάνουμε εδώ. Εδώ είναι Ελλάδα, θάνατος είναι η ποινή.
The post Έχει περά – έχει περάσει ο φασισμός. appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα