Η χώρα έχει ήδη εισέλθει σε προεκλογική τροχιά. Το πραγματικό διακύβευμα, όμως, δεν είναι ο χρόνος των εκλογών ούτε η σειρά κατάταξης των κομμάτων. Είναι αν θα διαμορφωθεί πλειοψηφία με προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης ή αν θα αναπαραχθεί ο σημερινός πολιτικός συσχετισμός παρατείνοντας τη στασιμότητα.
Ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η τεχνολογική επανάσταση και ο νέος διεθνής ανταγωνισμός αναδιαμορφώνουν οικονομίες και κοινωνίες. Η Ελλάδα, αντί να αποκτήσει εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, παραμένει εγκλωβισμένη στη διαχείριση της καθημερινότητας. Η παραγωγή αποδυναμώνεται, η περιφέρεια ερημώνει, οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα και η κοινωνική κινητικότητα συρρικνώνεται.
Την ίδια στιγμή η επικοινωνία υποκαθιστά την πολιτική. Η εικόνα κυριαρχεί απέναντι στο σχέδιο και τα μεγάλα ζητήματα -η παραγωγή, οι ανισότητες, οι θεσμοί, η θέση της χώρας στον κόσμο- υποβαθμίζονται σε δεύτερη μοίρα.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν εκφράζει απλώς μια συντηρητική επιλογή. Εδραιώνει ένα μοντέλο συγκέντρωσης πλούτου, ισχύος, γνώσης και πρόσβασης στις νέες τεχνολογίες σε λίγους μεταφέροντας το κόστος στους πολλούς. Το κράτος αποσύρεται από τον στρατηγικό του ρόλο στην ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή και λειτουργεί κυρίως ως εγγυητής των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα η κοινωνία δεν ζητά κόμματα διαμαρτυρίας. Ζητά πειστική εναλλακτική διακυβέρνηση. Η καταγγελία δεν αρκεί. Οι πολίτες θέλουν απαντήσεις: ποιος θα ενισχύσει την παραγωγή, θα μειώσει τις ανισότητες, θα στηρίξει τη νέα γενιά, θα ανοίξει την πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες και στη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, θα αποκαταστήσει την αξιοπιστία των θεσμών. Γι’ αυτό οι κομματικές περιχαρακώσεις για τη σειρά κατάταξης στην αντιπολίτευση δεν συγκινούν την κοινωνία. Η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν μπορεί να οικοδομηθεί ούτε με εξουσιοδοτισμους ούτε με περιφερόμενους πολιτευτές.
Η ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι «δεν υπάρχει χάσμα γενεών αλλά ιδεών» στην πολιτική και τα προγράμματα γίνεται επίκαιρη παρά ποτέ. Χρειάζεται προγραμματική ενότητα, κοινωνική συμμετοχή και καθαρές δεσμεύσεις. Προϋπόθεση αποτελεί η απόρριψη κάθε σεναρίου κυβερνητικής ανοχής ή «μεταβατικών» σχημάτων που θα αναπαράγουν τη σημερινή πολιτική με διαφορετικά πρόσωπα.
Απαιτείται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο: παραγωγική ανασυγκρότηση, ισχυρό δημόσιο κράτος, δίκαιη φορολογία, τεχνολογικός εκσυγχρονισμός με κοινωνικό πρόσημο, αποκέντρωση, προστασία της εργασίας και ενεργητική εξωτερική πολιτική.
Οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν μόνο από τη φθορά της κυβέρνησης. Θα κριθούν από το αν οι προοδευτικές δυνάμεις θα υπερβούν τη λογική της κομματικής περιχαράκωσης και θα κρατήσουν ανοιχτό τον δρόμο της προγραμματικής συνάντησης διακυβέρνησης.
Ο αγώνας οφείλει να είναι μονομέτωπος απέναντι στη συντηρητική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας. Ο ανταγωνισμός των προοδευτικών κομμάτων δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εμπόδιο για τη συγκρότηση μιας προοδευτικής πλειοψηφίας, ούτε να αφήνει ανοιχτά παράθυρα σε κυβερνήσεις ανοχής ή «μεταβατικές» λύσεις που θα παρατείνουν, με διαφορετικούς διαχειριστές, το ίδιο μοντέλο εξουσίας.
Επειδή το πραγματικό διακύβευμα των επόμενων εκλογών δεν είναι απλώς η εναλλαγή στην εξουσία αλλά η αλλαγή πολιτικής, κυρίαρχο κίνητρο για συμμετοχή των πολιτών στις επόμενες εκλογές είναι να γίνουν διακριτοί οι «καταλύτες» που θα κρατήσουν ανοιχτούς τους διαύλους της προοδευτικής διακυβέρνησης με προγραμματική ενότητα.
*Πρώην βουλευτής, πολιτικό στέλεχος
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr