21/07/2026 9:48 μμ.
Η ανάσυρση της υπόθεσης Μαρφίν τη δεδομένη στιγμή δεν είναι τυχαία. Τα εξουσιαστικά επιτελεία έχουν μνήμη, θυμούνται και προλαμβάνουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναβιώνει μια προσπάθεια απαξίωσης της κινηματικής ιστορίας της περιόδου 2008 και έπειτα, της εξέγερσης του Δεκέμβρη ‘08 αλλά και των χρόνων της βαθιάς κοινωνικής απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Επιχειρείται να απαλειφθεί από την κοινωνική μνήμη η σημασία της κοινωνικής σύγκρουσης, όπως συνέβη την 5η Μάη του 2010 αλλά και στα πολλά ακόμα ραντεβού στον δρόμο μέσα στα επόμενα χρόνια, τότε αλλά και σήμερα. Να ταυτιστεί η κοινωνική αντιβία με τον θάνατο των τριών εργαζομένων της μαρφίν, να εννοιολογηθεί ως διακινδύνευση και απειλή, να λοιδορηθεί ως αντικοινωνική συμπεριφορά. Αλλά και να δοθεί ένα μήνυμα για πειθάρχηση και «ειρήνευση» συνολικά προς τον αναρχικό χώρο. Να εμπεδωθεί ο φόβος για την καταστολή αλλά και ένα αίσθημα ευαλωτότητας, ότι ανά πάσα στιγμή ως αγωνιζόμενο εντός του α/α χώρου μπορεί να στοχοποιηθείς, να καταστείς όμηρος των διωκτικών αρχών, να διασυρθείς.
Στις 10/7/26, η αντιτρομοκρατική εισβάλλει σε σπίτια συντρόφων, με δύο από αυτούς να συλλαμβάνονται και να οδηγούνται με συνοπτικές διαδικασίες στις φυλακές Μαλανδρίνου και Ναυπλίου, λίγες μέρες αργότερα. Σαν έτοιμες από καιρό, οι αναδρομικές κατηγορίες που τους απευθύνονται αφορούν σε μια υπόθεση 16 χρόνια πριν και τους θανάτους τριών ανθρώπων στην τράπεζα Μαρφίν, την 5η Μάη 2010. Η χρήση της «υπόθεσης Μαρφίν» (*) από την πλευρά των διωκτικών αρχών έχει πολλές αφετηρίες και πολλαπλούς στόχους. Δεν πρόκειται για κάποιου είδους εμμονή ή αλαζονεία, αλλά για την ίδια την έννομη λογική του κράτους και των θεσμών του που αποσπά και απομονώνει θραύσματα της ιστορίας των κινημάτων, επιδιώκοντας να τα απονοηματοδοτήσει: τόσο όταν αυτά είναι ζωντανά όσο και, κυρίως, όταν αυτά έχουν κλείσει τον κύκλο τους.
Αλλά τα αγωνιζόμενα έχουν πείσμα, μνήμη, βούληση και δεν θα αφήσουν την ιστορία τους να ξαναγραφτεί ως ένα κακοφτιαγμένο αστυνομικό σενάριο…
Για τις νέες διώξεις
Η στοχοποίηση των δύο συντρόφων βασίστηκε σε ένα «ανώνυμο μέιλ», συνήθης ασφαλίτικη πρακτική στην κατασκευή ενοχοποιητικών στοιχείων που επιδιώκει να αποκρύψει το γεγονός ότι έχει φακελωμένες (για δεκαετίες) πολλές και πολλούς αναρχικές/ούς, κάνει παρακολουθήσεις και διατηρεί φωτογραφίες και στοιχεία για την καθημερινότητα, τις σχέσεις, τις επαφές τους. Παρά την …ασυνεννοησία των διωκτικών αρχών (με τον υπουργό δημόσιας τάξης να αρνείται την ύπαρξή του και την εκπρόσωπο των μπάτσων να λέει ότι το έλαβαν πριν ενάμιση χρόνο, ενώ στη δικογραφία σημειώνεται ότι το έλαβαν τον Απρίλη του ’26), η χρήση του μέιλ, με τη δημιουργική του ασάφεια σκοπεύει να ενισχύσει τις κατηγορίες επινοώντας έναν κατήγορο εκτός αστυνομίας και μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση έναν «μετανοημένο σύντροφο» που τον βαραίνει το «σκοτεινό παρελθόν», έναν κατασκευασμένο ρουφιάνο, υποτίθεται από το εσωτερικό του κινήματος.
Και το σχέδιο δεν σταματάει εδώ. Η δικογραφία προβάλλεται ως πολύχρονη δουλειά της αστυνομίας, εγκαινιάζοντας τις νέες τεχνολογίες στοχοποίησης υπόπτων που έρχονται να προστεθούν στις παλιές (αποτυπώματα, γενετικά τεστ), δηλαδή συσχέτιση δεδομένων και φωτογραφικού υλικού με AI τεχνολογίες, που έρχονται να συνδράμουν στην επιστήμη της καταστολής. Πώς θα μπορούσε να λείπει από το «δέσιμο» της υπόθεσης η επίκληση της επιστημονικής εγκυρότητας και αυθεντίας, η οποία ειδικά τα τελευταία χρόνια επιχειρείται να εμπεδωθεί κοινωνικά με όρους μεσσιανισμού. Και εδώ, βασική αρχή του επιστημονικού εγχειρήματος είναι η εκ των προτέρων στοχοποίηση του ατόμου και στη συνέχεια η συλλογή στοιχείων που το ενοχοποιούν (πρώτα ο στόχος και έπειτα οι τεχνικές που καταλήγουν στον στόχο). Όπως και με τις παλιές πρακτικές φακελωμάτων και ενοχοποίησης αγωνιζόμενων, η χρήση των νέων τεχνολογιών θα χρειαστεί να συμπεριληφθεί σε όσα έχουμε να μπλοκάρουμε μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες.
Στοχοποιήσεις στην τρέχουσα συγκυρία
Δέκα μόλις μέρες μετά τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη, με την επίθεση σε σπίτια στελεχών της νδ και τον θάνατο μιας γυναίκας, πραγματοποιούνται 3 συλλήψεις αναρχικών σχετικά με την υπόθεση αυτή και ταυτόχρονα οι 2 συλλήψεις στην Αθήνα για την «υπόθεση Μαρφίν», όπως και η έκδοση στην ελλάδα ενός ακόμη ατόμου που ζει πλέον στην αγγλία. Σε αυτό το πλαίσιο, ξεθάβεται η πάντα «χρήσιμη» υπόθεση της Μαρφίν για να αντισταθμίσει και να αναστρέψει το αρνητικό κοινωνικά κλίμα της περιόδου, να αποσπάσει εκ νέου συναινέσεις στη βάση του εθνικού αφηγήματος περί ανάπτυξης-ασφάλειας-πολεμικής προετοιμασίας, σε μια περίοδο που το προεκλογικό πανηγύρι έχει αρχίσει για τα καλά. Η σύλληψη και προφυλάκιση των δύο συντρόφων λειτουργεί ως το αναγκαίο αντιστάθμισμα και πιο σημειακά, στη δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά από μπάτσους με 21 σφαίρες στο Άργος, τη νέα εργατική δολοφονία σε επιχείρηση στον Ασπρόπυργο και τον τραυματισμό άλλων δέκα εργαζομένων, την υπόθεση των βιαστών μπάτσων στο ΑΤ ομονοίας. Έτσι, το υπουργείο δημόσιας τάξης επιδίδεται σε εχέγγυα του «κράτους δικαίου» και λογύδρια για τη σημασία της ανθρώπινης ζωής, φτάνοντας ακόμα και στην επικοινωνιακή προφυλάκιση των δύο δολοφόνων μπάτσων στο Άργος (έτσι κι αλλιώς δεν τους κοστίζει τίποτα), σε μια φτηνή επίδειξη δικαιοσύνης δήθεν χωρίς διακρίσεις.
Και τα σκουπίδια οι δημοσιογράφοι φρόντισαν, όπως πάντα, να συνεισφέρουν στο εγχείρημα. Η υπόθεση της Μαρφίν σχεδόν εξαφάνισε από το μιντιακό πεδίο όλα τα υπόλοιπα. Η υπόθεση θεαματικοποιήθηκε, επιχειρήθηκε για μια ακόμη φορά να αποπροσωποποιηθούν οι σύντροφοι, με την πολύχρονη συμμετοχή τους σε κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες να εργαλειοποιείται για να ενισχύσει μόνο τις κατηγορίες που τους αποδίδονται. Φωτογραφίες από τη μεταφορά τους από και προς τη γαδα αλλά και προσωπικές τους στιγμές αναπαράγονται από τον οχετό των μίντια, μια μεταφορά ενός είδους τρόπαιου της νέας κατασταλτικής εκστρατείας, που μαζί με την προφυλάκιση, συνεισφέρει στην κατασκευή τους ως απειλητικά, μη κανονικά στοιχεία.
Η εξουσία επιδιώκει να ξαναγράψει την ιστορία των κινημάτων με όρους ασφάλειας
Η ανάσυρση της υπόθεσης Μαρφίν τη δεδομένη στιγμή δεν είναι τυχαία. Τα εξουσιαστικά επιτελεία έχουν μνήμη, θυμούνται και προλαμβάνουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναβιώνει μια προσπάθεια απαξίωσης της κινηματικής ιστορίας της περιόδου 2008 και έπειτα, της εξέγερσης του Δεκέμβρη ‘08 αλλά και των χρόνων της βαθιάς κοινωνικής απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Επιχειρείται να απαλειφθεί από την κοινωνική μνήμη η σημασία της κοινωνικής σύγκρουσης, όπως συνέβη την 5η Μάη του 2010 αλλά και στα πολλά ακόμα ραντεβού στον δρόμο μέσα στα επόμενα χρόνια, τότε αλλά και σήμερα. Να ταυτιστεί η κοινωνική αντιβία με τον θάνατο των τριών εργαζομένων της μαρφίν, να εννοιολογηθεί ως διακινδύνευση και απειλή, να λοιδορηθεί ως αντικοινωνική συμπεριφορά. Αλλά και να δοθεί ένα μήνυμα για πειθάρχηση και «ειρήνευση» συνολικά προς τον αναρχικό χώρο. Να εμπεδωθεί ο φόβος για την καταστολή αλλά και ένα αίσθημα ευαλωτότητας, ότι ανά πάσα στιγμή ως αγωνιζόμενο εντός του α/α χώρου μπορεί να στοχοποιηθείς, να καταστείς όμηρος των διωκτικών αρχών, να διασυρθείς.
Αλλά πάει και πιο πέρα. Δεν είναι ασύνδετη η συγκεκριμένη δίωξη με ό,τι συμβαίνει γενικά σε επίπεδο καταστολής ενάντια στους «μη κανονικούς πληθυσμούς». Η καταστολή διευρύνεται διαμορφώνοντας ένα δυστοπικό περιβάλλον: μπάτσοι περιπολούν και στρατοπεδεύουν στις πλατείες και τους δρόμους για την «πάταξη της νεανικής παραβατικότητας». Κυνήγι, όπως πάντα, μεταναστών, ρομά, χρηστών ουσιών, ανέστιων, οπαδών… Μπάτσοι ακόμα και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αριάδνη», κυρίως στο κέντρο της Αθήνας και τις περιοχές της δυτικής Αττικής, να κυνηγάνε μικροπαραβατικά, με χιλιάδες προσαγωγές και συλλήψεις. Διευρυμένη όσο ποτέ κοινωνική επιτήρηση, με χιλιάδες κάμερες παρακολούθησης και πρόστιμα σε όσα δεν συμμορφώνονται στους κανόνες.
Η καταστολή ξεδιπλώνεται σε περιφερικούς δακτυλίους, ακτινωτά, βάζοντας στο στόχαστρο γενικά την απειθαρχία, επιχειρώντας την περιθωριοποίηση και εξαφάνισή της από το δημόσιο πεδίο.
Σε αυτή την κατεύθυνση, έχει ετοιμαστεί δικογραφία με βαριές κατηγορίες για δεκάδες άτομα από τη μεγάλη διαδήλωση για τα Τέμπη πέρυσι τον Φλεβάρη. Ας μην ξεχνάμε ότι για τις πρακτικές σύγκρουσης στον δρόμο, όπως αυτές δοκιμάστηκαν στη Νέα Σμύρνη τον Μάρτη του ‘21, στη μεγάλη διαδήλωση ενάντια στις κατασταλτικές τεχνικές σε συνθήκη covid, το κράτος «επιφύλαξε» μεγάλες ποινές φυλάκισης στα κατηγορούμενα, με ένα εξ αυτών να οδηγείται στη φυλακή με ποινή άνω των 12 χρόνων. Στο ίδιο πλαίσιο, οι μεγάλες ποινές των ανακαταληψιών της Ματρόζου στο Κουκάκι (6 χρόνια χωρίς αναστολή, με την υπόθεση πλέον να αναμένεται να κριθεί στο εφετείο), όπως και των καταληψιών από το στέκι Βιολογικού στη Θεσσαλονίκη (61 και σε 41 μήνες πρωτόδικα), σκοπό έχουν να χτυπήσουν τις καταλήψεις του α/α χώρου. Και πολλά ακόμα.
Θα μπορούσαμε εύλογα να εικάσουμε ότι η υπόθεση μαρφίν λειτουργεί ως «καινοτομία», μέθοδος και ενδεχομένως προάγγελος και άλλων διώξεων που έρχονται.
Τα σύγχρονα δόγματα «νόμου και τάξης» πατάνε πάνω στο έδαφος μιας κανονικότητας, μιας τετριμμενοποίησής τους που χτίζεται εδώ και χρόνια και πάνω σε αυτό θέτουν στο στόχαστρο τόσο την όποια κοινωνική ανυπακοή όσο και τα κομμάτια των λεγόμενων «περιττών και προβληματικών» πληθυσμών.
Οι σύντροφοί μας δεν είναι μόνοι τους
Γνωρίζουμε ότι για την εξουσία αποτελεί σταθερό διακύβευμα η καταστολή και εξόντωση εκείνου του κόσμου που αντιστέκεται, που επιμένει να δοκιμάζει σχέσεις και να δημιουργεί μέσα από αυτοοργανωμένα, αντιθεσμικά εγχειρήματα και κατειλημμένους χώρους, μακριά από τις επιβαλλόμενες καταπιεστικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις, να ρηγματώνει και να συγκρούεται με κάθε μορφή εξουσίας. Για όλους τους λόγους του κόσμου, στεκόμαστε αλληλέγγυα με τους συντρόφους μας. Η υπόθεση για την οποία κατηγορούνται είναι και δική μας υπόθεση.
Στεκόμαστε στο πλάι των διωκόμενων συντρόφων
Στο πλάι κάθε καταπιεσμένου, αντιστεκόμενου, ενάντια στο κράτος, την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, “με το πάθος της άρνησης και την ευαισθησία της εξέγερσης”
Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής
Θερσίτης, χώρος ραδιουργίας και ανατροπής
20-07-26
*Μια ματιά πίσω. 5η Μάη 2010. Λίγους μήνες μετά την ανακοίνωση εισόδου της χώρας στο ΔΝΤ, που θα σηματοδοτούσε την έναρξη μιας μακράς περιόδου φτωχοποίησης και ακραίας υποτίμησης μεγάλων κοινωνικών κομματιών, γνωστή ως «κρίση», πραγματοποιείται στο κέντρο της Αθήνας η μεγαλύτερη διαδήλωση μεταπολιτευτικά, με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κάθε ηλικίας, εργαζόμενες και άνεργους, ντόπιες και μετανάστ(ρι)ες να κατεβαίνουν στον δρόμο, να παραμένουν εκεί παρά τη μεγάλη αστυνομική παρουσία, εκφράζοντας με κάθε τρόπο την οργή τους. Για δυο ώρες το κοινοβούλιο περικυκλωνόταν ξανά και ξανά από ομάδες ανυποχώρητου κόσμου με κεντρικό σύνθημα «να καεί η βουλή». Οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο κατώτατο σημείο κοινωνικής αποδοχής.
Γύρω στο μεσημέρι, μεταδίδεται η πληροφορία ότι σε υποκατάστημα της Μαρφίν που καίγεται στη Σταδίου βρίσκονταν κλειδωμένες και εγκλωβισμένες εργαζόμενες/οι, με τρεις από αυτούς να οδηγούνται στον θάνατο από αναθυμιάσεις. Τα πρόσωπα των διαδηλωτών παγώνουν, ο κόσμος αρχίζει να φεύγει, για να ακολουθήσει ένα από τα χειρότερα αστυνομικά πογκρόμ, με εισβολές σε στέκια και πυροβολισμούς από μπάτσους, ξυλοδαρμούς διαδηλωτών, προσαγωγές και συλλήψεις.
Η απώλεια των τριών εργαζομένων ήταν η χειρότερη κατάληξη της μεγάλης αυτής συγκρουσιακής διαδήλωσης για όλα εμάς που διαδηλώναμε και η καλύτερη έκβαση για τους κατασταλτικούς και διωκτικούς μηχανισμούς του κράτους. Το συμβάν αξιοποιείται στο έπακρο από τα επιτελεία των κατασταλτικών μηχανισμών, με τον μιντιακό συρφετό να αναπαράγει θανατορεπορτάζ, επιχειρώντας να απαξιωθεί η κοινωνική αντιβία, να διαχωριστεί η κοινωνική σύγκρουση από το πλήθος των πρακτικών αντίστασης των από κάτω, να ταυτιστεί με τον κίνδυνο και το ενδεχόμενο θανάτου και ως τέτοια να απονομιμοποιηθεί στην κοινωνική συνείδηση.
Παρά το τραγικό συμβάν, τα επόμενα χρόνια, μέχρι την άνοδο των αριστερών διαχειριστών της κρατικής εξουσίας στην κυβέρνηση, θα γραφτούν μερικές από τις πιο σημαντικές σελίδες της κινηματικής ιστορίας και του α/α χώρου, με απεργίες, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις-συζητήσεις, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, συνελεύσεις γειτονιάς, πολυάριθμες καταλήψεις, αντιδομές κ.α.
Ωστόσο, η υπόθεση αξιοποιήθηκε όχι μόνο σε επίπεδο ιδεολογικής προπαγάνδας. Ένα χρόνο μετά, στα τέλη Απρίλη 2011, τρεις σύντροφοι κατηγορούνται για την υπόθεση Μαρφίν, και τότε όπως και τώρα στη βάση ενός «ανώνυμου» γράμματος, οπότε και ξεκινάει μια πολύχρονη ομηρεία και διασυρμός τους, μέχρι να αποδειχθεί, πέντε χρόνια μετά, το κατασταλτικό φιάσκο.
media:
1meeting-2ba.jpg