Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από τη βίαιη επίθεση σε βάρος της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη στην Πάρο, με τη μητέρα της να δημοσιεύει ένα συγκινητικό μήνυμα για τον καθημερινό αγώνα που συνεχίζουν να δίνουν μαζί.
Η Μυρτώ κακοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2012, κατά τη διάρκεια των διακοπών της στην Πάρο, όταν δέχθηκε άγρια επίθεση από τον Αχμέτ Βακάς. Από τότε δίνει καθημερινά μάχη αποκατάστασης, έχοντας διαρκώς στο πλευρό της τη μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 ετών από εκείνη τη μέρα, η μητέρα της προχώρησε σε μια συγκλονιστική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, περιγράφοντας τις δυσκολίες που βιώνουν αλλά και την αγάπη που τη στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια.
«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026. Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει στην αρχή του μηνύματός της, σημειώνοντας πως, παρά το πέρασμα του χρόνου, οι μνήμες παραμένουν ζωντανές.
«Η ζωή μας είναι κοινή»
Η Μαρία Κοτρώτσου περιγράφει με συγκίνηση τη σχέση που έχει πλέον διαμορφωθεί με την κόρη της, τονίζοντας ότι οι ζωές τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.
«Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Στην ανάρτησή της κάνει ιδιαίτερη αναφορά και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι η προσβασιμότητα εξακολουθεί να αποτελεί μεγάλο πρόβλημα.
«Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά», γράφει, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί δικαιώματα που, όπως σημειώνει, «υπάρχουν στα χαρτιά και εφαρμόζονται κατ’ εξαίρεση».
«Αρνούμαι να συμβιβαστώ»
Η μητέρα της Μυρτώς δεν κρύβει την οργή της για όσα σημάδεψαν τη ζωή της κόρης της.
«Αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου και στη ζωή μου», αναφέρει στην ανάρτησή της.
Το μήνυμά της ολοκληρώνεται με λόγια αγάπης και ελπίδας προς τη Μυρτώ, εκφράζοντας την πίστη της ότι θα συνεχίσουν μαζί να παλεύουν και να ελπίζουν πως η πρόοδος της επιστήμης μπορεί κάποτε να προσφέρει νέες δυνατότητες.
«Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε… Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου», καταλήγει.
Αναλυτικά όλη η ανάρτηση της μητέρας της Μυρτώς:
«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026
14 χρόνια…
Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου. Κυλάει ο χρόνος σαν νερό και αναρωτιέμαι πώς φεύγει τόσο γρήγορα. Από την άλλη, όμως, όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων, ταράζομαι, τρομάζω και πονάω ξανά και ξανά.
Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές, οι στιγμές απόγνωσης, πόνου, φόβου για το άγνωστο, θυμού, οργής, υπομονής και επιμονής, που δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμές.
Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται, όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου, ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα είναι καθηλωμένη και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα πια.
Όταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ, λέω πάντα “μια χαρά, σταθερά όπως ήταν”, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει.
Δεν κατηγορώ κανέναν, γιατί είναι απόλυτα φυσικό αυτό που συμβαίνει. Ό,τι κι αν γίνεται κοντά μας, όσο κι αν συμπάσχουμε, όσο κι αν στεναχωρηθούμε, για όλους τους άλλους είναι κάτι περαστικό, πέρα από εκείνον που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.
Η γιαγιά μου έλεγε: “Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου, μένεις μόνος” . Γι’ αυτό δεν μιλάω, δεν αναλύω… γιατί δεν υπάρχει λόγος. Δεν θα άλλαζε κάτι… Η πραγματικότητα είναι εδώ. Είναι μέσα σου, μέσα μου και μόνο.
Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά, να σε πηγαίνω όπου νομίζω ότι θα χαρείς, παρόλο που είναι δύσκολο για τη χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους.
Δεν βαριέσαι… κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα. Μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση… ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.
Θα παλεύω γι’ αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ’ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ…
Τελευταία άκουσα και αυτό: “Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν;”. Όχι, μην απατάστε. Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα, αντιμέτωποι με τη δύσκολη καθημερινότητά τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.
Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα ΤΕΡΑΣ επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου, στη ζωή μου… Είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι, με το οποίο δεν συμβιβάζομαι.
Ίσως αυτός ο θυμός, αυτή η οργή που θάφτηκαν βαθιά μέσα μου εκείνη τη νύχτα της 22ας Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν, μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με θεούς και δαίμονες της ελληνικής δύσκολης πραγματικότητας και με όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν, να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά.
Και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους, γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο…
Δεν ζήτησα τίποτε από κανέναν. Δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους. Ιδίως αυτόν τον σιχαίνομαι κυριολεκτικά. Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα.
Αντιθέτως, οι λίγοι που με βοήθησαν και οι ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν – ξέρουν αυτοί – δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις.
Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Λίγα; Λίγα. Αυτό μπορούμε. Αυτό μας έμεινε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».
Efsyn.gr