Η κρίση της Θέουτα είναι αποκαλυπτική πολλών πραγμάτων. Η Ακροδεξιά, που είναι πλέον πολύ ισχυρή πολιτικά στην Ευρώπη, έσπευσε να φορτώσει στον σοσιαλιστή Σάντσεθ, με πολύ απλοϊκή επιχειρηματολογία, ευθύνες για το μεταναστευτικό, δείχνοντας πόσο αδίστακτα η μετανάστευση έχει γίνει πολιτικό όπλο στα χέρια της. Οι 60.000 άνθρωποι που κολύμπησαν μέχρι τη Θέουτα δεν επρόκειτο ποτέ να φτάσουν στην Ευρώπη, αφού Θέουτα και Μελίγια είναι δύο θύλακες της Ισπανίας εντός του Μαρόκου, στις βορειοαφρικανικές μεσογειακές ακτές. Πράγματι επέστρεψαν άμεσα στο Μαρόκο, όμως αυτό δεν εμπόδισε Ιταλία και Φινλανδία (!) να ζητήσουν την προσωρινή αποβολή της Ισπανίας από τη ζώνη Σένγκεν.
Η ξαφνική προσπάθεια τόσων μεταναστών να περάσουν στη Θέουτα συνδέεται με απόφαση ανώτατου ισπανικού δικαστηρίου στις 8 Ιουλίου που διαχώρισε τις περιπτώσεις παράνομης εισόδου από παραβίαση εμποδίου (όπως τα τείχη που περικλείουν τους δύο θύλακες) και από θαλάσσια οδό. Αυτό στάθηκε η αφορμή να διαδοθεί στο διαδίκτυο -ενδεχομένως με υποβοήθηση είτε διακινητών είτε των μαροκινών αρχών- ότι αν κάποιος έμπαινε διά θαλάσσης στη Θέουτα θα έμπαινε νόμιμα σε ισπανικό έδαφος.
Η υπεραπλουστευμένη επιχειρηματολογία ότι για την κρίση αυτή φταίει η διαδικασία νομιμοποίησης μεταναστών που ξεκίνησε ο Σάντσεθ τον Ιούνιο η οποία έδωσε λάθος σήμα, σκοντάφτει σε πολλά άλλα αποσιωπημένα δεδομένα. Το πρώτο είναι ότι το Μαρόκο έχει και στο παρελθόν χρησιμοποιήσει τους μετανάστες ως μοχλό πίεσης, όπως ακριβώς κάνει και η Τουρκία -αλλά και η Λιβύη-, με δύο στόχους: πρώτον να πιέσει τη γειτονική χώρα -εν προκειμένω την Ισπανία-, δεύτερον να εκβιάσει την Ευρωπαϊκή Ενωση να δώσει περισσότερα χρήματα για τη συγκράτηση των μεταναστευτικών ρευμάτων. Δεύτερο δεδομένο: η πίεση του Μαρόκου προς την Ισπανία σχετίζεται με την ανάπτυξη των σχέσεων της Ισπανίας με την Αλγερία, που για το Μαρόκο είναι μη φιλική χώρα. Το τρίτο δεδομένο -που συνδέεται με το δεύτερο- είναι ότι το Μαρόκο έχει καταλάβει την πρώην ισπανική αποικία της Δυτικής Σαχάρας, χώρας αραιοκατοικημένης αλλά με έκταση σαν δύο Ελλάδες. Απέναντι από τα πρώην σύνορα Μαρόκου-Δυτικής Σαχάρας βρίσκονται μάλιστα τα ισπανικά Κανάρια Νησιά.
Την κατάληψη της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο δεν έχει αναγνωρίσει ο ΟΗΕ και η χώρα διεκδικείται από ντόπιους αυτονομιστές του Μετώπου Πολισάριο, που άλλοτε υποστηρίζονταν από τη Σοβιετική Ενωση και την Αλγερία (από αυτήν μέχρι και σήμερα). Τέταρτο δεδομένο, ο Τραμπ στηρίζει το Μαρόκο στην υπόθεση της Δυτικής Σαχάρας -εξ ου και το Μαρόκο ονόμασε «Ντόναλντ Τραμπ» αυτοκινητόδρομο χιλίων χιλιομέτρων που συνδέει τη χώρα με τη Δυτική Σαχάρα- ενώ ταυτόχρονα εχθρεύεται τον Σάντσεθ λόγω της στάσης του σε Παλαιστινιακό και Ιρανικό. Πέμπτο δεδομένο, Μαρόκο και Ισπανία έχουν πίσω τους δύο μεταξύ τους πολέμους, την αποικιοκρατία, μέχρι και μια υπόθεση ανάλογη των Ιμίων.
Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, οι 60.000 που κολύμπησαν μέχρι τη Θέουτα δεν ήταν γενικώς μετανάστες, ήταν νέοι Μαροκινοί πολίτες. Που κάτι δηλώνει για την κατάσταση στο Μαρόκο. Αλλά γι’ αυτό ποιος νοιάζεται;
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr