Αυτά που συμβαίνουν στο νέο κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν είναι πρωτοφανή. Τα έχουμε ξαναδεί σε κόμματα που ξεκίνησαν την πορεία τους με ενθουσιασμό και σε κόμματα με πλούσια ιστορία και μεγάλη παράδοση.
Καταγγελίες, αποχωρήσεις, δηλητηριώδεις υπαινιγμοί, δίκες προθέσεων, φραξιονισμοί, εκκλήσεις για ενότητα για να αντιμετωπιστεί ο εσωτερικός εχθρός, θεωρίες συνωμοσίας, διαγραφές, διασπάσεις και όλα τα υπόλοιπα. Ετσι, αυτό που συμβαίνει στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δεν πρέπει να μας αιφνιδιάζει. Τίποτα δεν είναι καινούργιο.
Δεν ξέφυγε από τον κανόνα και αυτό το κόμμα που, όπως άλλα στο παρελθόν με περισσότερη όμως σοβαρότητα και με έναν στοιχειώδη προγραμματικό λόγο (στοιχεία που λείπουν μέχρι τώρα από το υπό εξέταση εγχείρημα), υποσχέθηκε ριζικές αλλαγές, ανανέωση της πολιτικής ζωής, ήθος, διαφάνεια, λογοδοσία, κάθαρση, απονομή δικαιοσύνης, ανελέητη μάχη κατά των πελατειακών δικτύων και των μηχανισμών που καλλιεργούν τη διαφθορά και κατάργηση του καθεστώτος ατιμωρησίας των ισχυρών, των εχόντων, των κατεχόντων και των πολιτικών εκπροσώπων τους. Στην αρχή κέρδισε τη συμπάθεια υπολογίσιμου τμήματος του εκλογικού ακροατηρίου κι αυτό φάνηκε στις δημοσκοπήσεις. Σε κάποιες κέρδιζε με άνεση και χωρίς πολλά πολλά τη δεύτερη θέση.
Τα σκιρτήματα αγανάκτησης πλήθος, έψαχναν διέξοδο. Οι απογοητευμένοι με το πολιτικό σύστημα, οι απελπισμένοι εξαιτίας της οικονομικής κατάστασής τους και οι θυμωμένοι με τα κόμματα εξουσίας έδειχναν να το υποστηρίζουν, όχι βεβαίως με φανατισμό, αλλά κρατούσαν στάση θετικής αναμονής. Περίμεναν να δουν πού το πάει, πώς θέλει να το πάει και τι έχουν στα μυαλά τους η επικεφαλής του κόμματος και αυτοί/ές που την πλαισιώνουν. Κι όταν άρχισαν να ανοίγουν τα στόματα και να μιλούν τα στελέχη, οι προτάσεις έτσι κι αλλιώς ατελείς και οι ιδέες έτσι κι αλλιώς ανεπεξέργαστες και ραχιτικές που κατατέθηκαν στη δημόσια ατζέντα δεν προκάλεσαν ενθουσιασμό. Το αντίθετο. Προβλημάτισαν. Δικαιούνται ασφαλώς μια περίοδο χάριτος. Μικρότερη σε σχέση με αυτή που έδιναν οι πολίτες στο παρελθόν σε νέες προσπάθειες, αλλά το κλίμα, αντί να βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου, επιδεινώθηκε.
Και σήμερα έχουμε κύμα παραιτήσεων και αποχωρήσεων και καταγγελίες από την πλευρά της ηγεσίας εναντίον των διαφωνούντων ότι υπηρετούν ύποπτους σκοπούς και δόλια συμφέροντα που θέλουν να στρέψουν το κόμμα σε άλλες κατευθύνσεις διαφορετικές από αυτές που υπάρχουν στις εξαγγελίες. Ολα αυτά χωρίς ονόματα και διευθύνσεις. Ομως στη λεωφόρο της ασάφειας κινούνται και όσοι φεύγουν. Κατηγορίες γενικές εναντίον αγνώστων, καχυποψία για τις επιλογές της ηγεσίας, επιθετική ρητορική για πρόσωπα που δεν κατονομάζονται, βιτριολικά υπονοούμενα για σκοτεινά σχέδια με στόχο την άλωση του κόμματος και προβλέψεις ότι η «Ελπίδα» πεθαίνει (πριν προλάβει να μπουσουλήσει). Ούτε αυτοί/ές δίνουν ονόματα και διευθύνσεις.
Το μίσος για τον εσωκομματικό αντίπαλο, μέχρι χθες συναγωνιστή, και η ξινίλα, κυρίαρχα φαινόμενα. Απουσιάζει η δημοκρατία λένε οι διαφωνούντες. Σε άμυνα, η ηγεσία απαντά «Θα αντέξουμε στις επιθέσεις». Εχουμε και στη συγκεκριμένη περίπτωση του κόμματος Καρυστιανού τα ίδια πάνω κάτω περιστατικά με αυτά που ζήσαμε σε άλλες εποχές με τα νέα εγχειρήματα. Και τότε μαινόταν ο εμφύλιος και τότε, όπως συνήθως άλλωστε, δεν ήταν αναίμακτος. Κάποια εξ αυτών κατάφεραν να ξεπεράσουν τις νηπιακές ασθένειές τους και επιβίωσαν για μερικά χρόνια. Κάποια εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνος στην πολιτική ζωή και οι… δράστες είτε πήγαν σπίτι τους είτε μετάνιωσαν και επέστρεψαν εκεί από όπου ξεκίνησαν, φασκιώνοντας τις αντιρρήσεις που τους έκαναν να δραπετεύσουν.
Ποια θα είναι η πορεία του κόμματος; Αγνωστο. Στην παρούσα φάση οι απαισιόδοξοι είναι περισσότεροι. Και πριν από την επίσημη εμφάνισή του και τις πρώτες μέρες της λειτουργίας του κόμματος τα μηνύματα από την κοινωνία ήταν θετικά. Η ηγεσία του είχε φτάσει στο σημείο να πιστεύει και να το δηλώνει δημοσίως ότι «Πάμε για την πρωτιά, θέλουμε και μπορούμε να κυβερνήσουμε, δεν επιθυμούμε συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας γιατί όλα τα κόμματα έχουν ευθύνες για την κακή κατάσταση που επικρατεί στη χώρα». Απτόητη αλαζονεία. Αμετροεπείς παλικαρισμοί. Λουστραρισμένος ερασιτεχνισμός. Πρησμένα Εγώ. Οι μεγαλοστομίες τονώνουν όντως το ηθικό του… στρατεύματος, ωστόσο η πραγματικότητα που είναι δύστροπη, καραδοκεί για να τις γελοιοποιήσει. Σήμερα η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Η απειλή της εκλογικής καθίζησης περικυκλώνει το κόμμα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr