Συνεχίζεται ανεξέλεγκτος ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στη Μαρία Καρυστιανού και πρώην στελέχη του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».
Αυτή τη φορά ήταν η σειρά της ηθοποιού Κατερίνας Μουτσάτσου να στρέψει τα βέλη της κατά της ηγεσίας του κόμματος, δίνοντας τη δική της απάντηση για τον ρόλο της στον Τομέα Πολιτισμού.
Μέσα από μια εκτενή ανάρτηση στο Χ η Κατερίνα Μουτσάτσου εκφράζει την ενόχλησή της για την εικόνα που παρουσιάζεται μετά την αποχώρησή της, υπογραμμίζει ότι δεν επιδιώκει προσωπική αντιπαράθεση, αλλά «επιθυμώ να προστατεύσω την αλήθεια για τη δουλειά που έγινε»
Ολόκληρη η ανάρτηση της Κατερίνας Μουτσάτσου
Μια οφειλόμενη ενημέρωση για τη συμμετοχή μου στην «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», και κυρίως για τη δουλειά μου στον Τομέα Πολιτισμού.
Δεν είχα πρόθεση να δημοσιοποιήσω ζητήματα που αφορούσαν την εσωτερική λειτουργία των «ομάδων εργασίας» της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», και ειδικότερα του «Τομέα Πολιτισμού». Ωστόσο, από τη στιγμή που ένα εσωτερικό μήνυμα που απέστειλα αρχικά κατά την αποχώρησή μου από την ομάδα αποκλειστικά στο εσωτερικό, διέρρευσε… Και παράλληλα, διατυπώθηκαν, και συνεχίζονται να διατυπώνονται δημόσια, αναφορές που δημιουργούν την εντύπωση ότι η συμμετοχή μου στον πολιτικό φορέα περιορίστηκε απλώς σε μια «παρουσίαση του κινήματος» την 21η Μαΐου 2026 στη Θεσσαλονίκη, ή ότι «όσοι αποχώρησαν τα έκαναν όλα για θεσούλες», προσωπική προβολή, ή «δεν έκαναν τίποτε», ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο… Θεωρώ ότι οφείλω, με σεβασμό προς όλους, να αποκαταστήσω τα πραγματικά δεδομένα.
Κατά τη διάρκεια της συμμετοχής μου στον πολιτικό φορέα που διήρκεσε πάνω από δύο μήνες εργάστηκα συστηματικά πάνω σε δύο ολοκληρωμένες προγραμματικές προτάσεις:
Η πρώτη: Πρόγραμμα για τον Πολιτισμό και την Πολιτιστική Κληρονομιά, με επεξεργασμένες θέσεις και προτάσεις για την προστασία των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων, τον δημόσιο χαρακτήρα της πολιτιστικής κληρονομιάς, τον ρόλο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και του ΟΔΑΠ, τη διαχείριση και ανάδειξη της πολιτιστικής περιουσίας και τη σχέση Πολιτισμού, κοινωνίας και ανάπτυξης.
Η δεύτερη: Πρόγραμμα για τον Ελληνικό Κινηματογράφο και την οπτικοακουστική πολιτική, με συγκεκριμένες προτάσεις για τη χρηματοδότηση της ελληνικής παραγωγής, τη λειτουργία και τον προσανατολισμό ενός «Νέου ΕΚΚΟΜΕΔ», την επιλεκτική χρηματοδότηση, τα κίνητρα παραγωγής, τις διεθνείς συμπαραγωγές, τη διανομή και εξωστρέφεια, καθώς και ένα διαφορετικό μοντέλο ενίσχυσης της ελληνικής κινηματογραφικής δημιουργίας.
Δεν επρόκειτο για κάποιες γενικές σκέψεις ή για υλικό μιας παρουσίασης. Ήταν αποτέλεσμα πολλών ωρών έρευνας, μελέτης, επεξεργασίας στοιχείων, επαφών, συναντήσεων και συγγραφής συγκεκριμένων πολιτικών προτάσεων. Άλλωστε, με αυτά τα θέματα ασχολούμαι χρόνια και έχω δημόσιο λόγο σε όλες τις προσωπικές μου σελίδες και πλατφόρμες.
Ήδη από την 20η Ιουνίου 2026 είχα αρχίσει να καταθέτω στην επίσημη πλατφόρμα του «Τομέα Πολιτισμού» της «Ελπίδας» συγκεκριμένες προτάσεις. Δυστυχώς, ένα σημαντικό μέρος αυτών δεν έτυχε της προσοχής κανενός «στελέχους-στρατιώτη» της «Ελπίδας».
Στο πλαίσιο αυτής της δουλειάς εντάσσεται και μια ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία: Η επαφή και η συνάντηση με εκπροσώπους των εργαζομένων του Υπουργείου Πολιτισμού.
Μαζί με τον Θανάση Αυγερινό, επιδιώξαμε τη συγκεκριμένη συνάντηση ήδη από τον Ιούνιο, πολύ πριν το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Πολιτισμού βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Η προσπάθεια για να πραγματοποιηθεί το ραντεβού είχε επομένως ξεκινήσει εγκαίρως, όταν ακόμη ελάχιστοι ασχολούνταν συστηματικά με το συγκεκριμένο ζήτημα.
Η συνάντηση που τελικά πραγματοποιήθηκε με την Πρόεδρο του Ενιαίου Συλλόγου Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισμού Δέσποινα Κουτσούμπα, καθώς και τα μέλη του ΔΣ Λιώνη Δέδε και Δημήτρη Κουφοβασίλη, διήρκεσε πάνω από δύο ώρες και μας επέτρεψε να γνωρίσουμε όχι μόνο τις θέσεις και τις ανησυχίες των ανθρώπων που έχουν γνώση εκ των έσω της λειτουργίας του Υπουργείου Πολιτισμού, αλλά και τις προτάσεις τους σχετικά με τις αλλαγές που σχεδιάζονταν και τις συνέπειες που – όπως προειδοποιούσαν – θα μπορούσαν να επιφέρουν. Στη συνάντηση ήταν παρούσα και η Πρόεδρος της «Ελπίδας» Μαρία Καρυστιανού, η οποία συμμετείχε διαδικτυακά. Αυτή ακριβώς θεωρούσα ότι έπρεπε να είναι η διαδικασία για τη διαμόρφωση ενός σοβαρού πολιτικού προγράμματος: έρευνα, τεκμηρίωση, διάλογος με τους ανθρώπους του χώρου και στη συνέχεια συγκεκριμένες προτάσεις – όχι απλώς μια «παρουσίαση» προγράμματος.
Δεν τα αναφέρω όλα αυτά για να διεκδικήσω εύσημα. Τα αναφέρω επειδή υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη διαφωνία με τις λειτουργίες ενός κόμματος για το αν είναι όντως «από τα κάτω» και δημοκρατικές – και στις δημόσιες υπόνοιες ή απευθείας δηλώσεις ότι αυτή η δουλειά δεν υπήρξε ποτέ. Η πολιτική διαφωνία είναι θεμιτή. Η αποχώρηση, όπως και η κριτική αυτής, κατά την άποψή μου, είναι επίσης θεμιτή. Όμως κανείς δεν πρέπει να θεωρεί ότι επειδή ένας άνθρωπος επέλεξε τελικά να αποχωρήσει, διαγράφονται αναδρομικά ο χρόνος, η εργασία, οι πρωτοβουλίες, οι επαφές, και οι ιδέες του.
Το μήνυμα που έστειλα αποχωρώντας συγκεκριμένα από την ομάδα Πολιτισμού, ήταν ένα μήνυμα ευγνωμοσύνης προς κάποιους από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και τους οποίους εξακολουθώ να εκτιμώ. Δεν είχε πικρία ούτε διάθεση αντιπαράθεσης. Έγραφα, μεταξύ άλλων: «Ήταν τιμή μου να πορευτώ με ανθρώπους πανάξιους που διαθέτουν όραμα και αγωνίζονται για υψηλά ιδανικά, και ήμουν τυχερή που βρέθηκα να συμβάλλω με όσες δυνατότητες και γνώση είχα σε αυτή την προσπάθεια.» Αυτό εξακολουθώ να πιστεύω, γι’ αυτό θεωρώ άδικο να υποβαθμίζεται σήμερα δημόσια η συνεισφορά ανθρώπων επειδή επέλεξαν να αποχωρήσουν ή να παρουσιάζεται η παρουσία τους και η εργασία τους σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Για λόγους διαφάνειας, είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να δημοσιοποιήσω τα δύο προγράμματα που συνέταξα, ώστε οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται να μπορεί να τα διαβάσει και να κρίνει ο ίδιος το εύρος, το περιεχόμενο και τη σοβαρότητα της δουλειάς που κατατέθηκε. Άλλωστε δεν ανήκουν σε μένα ούτε στο κόμμα «Ελπίδα». Ανήκουν σε οποιονδήποτε θα ήθελε να κάνει βήματα προς την υλοποίησή τους.
Δεν επιθυμώ μια προσωπική αντιπαράθεση με κανέναν. Επιθυμώ όμως να προστατεύσω την αλήθεια για τη δουλειά που έγινε, και κυρίως να επιμείνω πεισματικά στον αγώνα για Δημοκρατία, Ελευθερία, και κοινωνική χειραφέτηση – και βεβαίως για Πολιτισμό… Σε μια χώρα από την οποία κατάφεραν να αρπάξουν ΚΑΙ αυτόν. Αυτές οι αξίες δεν ανήκουν σε κανένα πρόσωπο, σε καμία ομάδα, και σε κανέναν πολιτικό φορέα. Ανήκουν σε όλους μας, και γι’ αυτές θα συνεχίσω να εργάζομαι και να αγωνίζομαι.
Efsyn.gr