Την ώρα που Ελλάδα και Ευρώπη προσπαθούν –ομολογουμένως πολύ πρόωρα και κάπως αμήχανα– να αποκωδικοποιήσουν τις πραγματικές διαστάσεις της τριμερούς «Συμμαχίας της Μέκκας», στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας συμβαίνουν δυνάμει κοσμοϊστορικά γεγονότα, που ίσως αποδειχτούν πολύ σημαντικότερα για το πολιτικό, αλλά και γεωπολιτικό μέλλον της γειτονικής μας χώρας και ολόκληρης της περιοχής μας.
Αναφέρομαι στον περιβόητο νόμο για τη λύση (;) του κουρδικού ζητήματος, με τον πομπώδη τίτλο «Ενίσχυση της Εθνικής Αλληλεγγύης και της Κοινωνικής Ενταξης» και… υπότιτλο «Για μια Τουρκία Χωρίς Τρομοκρατία», που ψηφίστηκε την περασμένη Δευτέρα με μεγάλη πλειοψηφία – 468 υπέρ, 88 κατά και 6 αποχές. Ο νόμος πέρασε με την ξεκάθαρη στήριξη του «σουλτάνου» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του υπερεθνικιστή κυβερνητικού εταίρου του, του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αλλά και της (διασπασμένης και υπό πλήρη διάλυση, μετά την πρόσφατη δικαστική απαγόρευση της λειτουργίας του CHP) κεμαλικής αντιπολίτευσης. Μάλιστα ο νέος πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή τέλος πάντων ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, ο Οζγκιούρ Οζέλ, υποστήριξε ανοιχτά τη νέα νομοθεσία, λέγοντας ότι «δεν πρόκειται να σταθεί εμπόδιο στην ειρήνη». Και το ίδιο έπραξε, μάλλον αναγκαστικά, και το φιλοκουρδικό κόμμα DEM, και ο φυλακισμένος πρώην ηγέτης του, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, που όπως και πολλά ακόμη στελέχη του συμπληρώνει πια δεκαετία στα τουρκικά μπουντρούμια.
Τι προβλέπει; Μα φυσικά μια Βάρκιζα αλά τουρκικά – την πλήρη παράδοση των όπλων και την οριστική διάλυση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), υπό τη στενή παρακολούθηση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Μόνο μετά την κατάθεση όλων των όπλων και των πυρομαχικών προβλέπεται η σταδιακή «επαναφορά στην πολιτική ζωή» μόνο μέρους των μαχητών του PKK που θα αφοπλιστούν και θα «προσκυνήσουν» τον Σουλτάνο, μέσω της αναστολής των ποινικών διώξεων και της εκτέλεσης των ποινών των δραστών κάποιων (όχι όλων) παραβάσεων του νόμου για περίοδο πέντε ώς δέκα ετών. Αφού παρέλθει η προθεσμία, οι έρευνες και οι δικογραφίες θα μπουν στο αρχείο και οι ποινές θα θεωρείται, τυπικά, πως έχουν εκτιθεί.
Ομως ο νόμος δεν ανοίγει τον δρόμο για γενική αμνηστία, και το κυριότερο μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπεί με οποιοδήποτε πρόσχημα (όπως ας πούμε μια βομβιστική επίθεση-προβοκάτσια) από τον παμπόνηρο Ερντογάν ή τον όποιο διάδοχό του. Οπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το.. .αρμόδιο PKK, «αυτός ο νόμος περιέχει σοβαρά λάθη και ελλείψεις. Οι προτάσεις της έκθεσης της κοινοβουλευτικής επιτροπής που αφορούσαν τον εκδημοκρατισμό και τη διευθέτηση του κουρδικού ζητήματος δεν ελήφθησαν υπόψη… Το γεγονός ότι το σχέδιο νόμου αναφέρεται μόνο στον αφοπλισμό, χωρίς να χρησιμοποιεί τον όρο Κουρδικό, δείχνει ότι το ζήτημα δεν θίγεται στην ολότητά του». Και συμπληρώνει ότι, αφενός, «πολλές από τις διατάξεις του νόμου θα παραμείνουν κενό γράμμα» αν δεν απελευθερωθεί άμεσα ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και αφετέρου ότι οι μαχητές του, που καλούνται να καταθέσουν τα όπλα, «πρέπει να λάβουν εγγυήσεις ότι θα μπορέσουν να συμμετέχουν σε μια δημοκρατική πολιτική ζωή».
Καμιά χειροπιαστή εγγύηση, λοιπόν, δεν δίνει ο νέος νόμος – όχι μόνο για τους πολεμιστές του PKK, αλλά πρωτίστως για τα εκατομμύρια Κούρδους της Τουρκίας, που παλεύουν εδώ και δεκαετίες αν όχι για πραγματική ανεξαρτησία, τουλάχιστον για λίγη αυτονομία και αξιοπρέπεια. Ολοι οι «φίλοι» τους, βλέπετε, τους (ξανα-)πρόδωσαν – και η άλωση της γειτονικής Συρίας και στη συνέχεια της αυτόνομης Ροζάβα από τους βάρβαρους ισλαμιστές του αλ-Τζολάνι, με τη στήριξη της Αγκυρας και τις ευλογίες της διπρόσωπης Αμερικής και των Ευρωπαίων κολαούζων της, μάλλον έδωσε τη χαριστική βολή στη συγκεκριμένη φάση του ένοπλου κουρδικού αγώνα.
Μην ξεχνάμε ότι μεγάλα κομμάτια της βόρειας Συρίας, όπου υπερίσχυε ο κουρδικός πληθυσμός, παραμένουν υπό ντε φάκτο τουρκική κατοχή. Μόλις την περασμένη Δευτέρα περίπου 2.500 Κούρδοι εκτοπισμένοι ξεκίνησαν από τη Χασάκα να επιστρέψουν στη Ρας αλ-Αϊν, βάσει της υπαγορευόμενης από τις ΗΠΑ «συμφωνίας ειρήνης» του περασμένου Γενάρη με τη Δαμασκό – αλλά δέχτηκαν επίθεση από «άγνωστους» ενόπλους και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι πρόσφυγες προσπαθούν να επιστρέψουν στον τόπο τους, αλλά οι ισλαμιστές σύμμαχοι της Τουρκίας έχουν λεηλατήσει ή ακόμη και καταλάβει τα σπίτια και τα χωράφια και τις περιουσίες τους, σε μια κανονικότατη εθνοκάθαρση με τις πλάτες της Δύσης. Μάλιστα σημειώθηκαν και βίαιες συγκρούσεις Κούρδων με τις συριακές «αρχές» στο Κομπάνι και την Καμισλί, όπου κάτοικοι επιτέθηκαν σε κρατικά κτίρια και κατέβασαν τη συριακή σημαία.
Τι ειρωνεία – οι γενναίοι Κούρδοι, που πολεμώντας ηρωικά σταμάτησαν πριν από δέκα χρόνια τους εξτρεμιστές του ISIS για λογαριασμό και με την υποστήριξη της Δύσης, βλέπουν τώρα τους «αναβαπτισμένους» εχθρούς τους να τους κλέβουν το βιος και τις πόλεις τους!
Είναι λοιπόν προφανές ότι τόσο η Δαμασκός, όσο και η προστάτιδά της, Αγκυρα –και φυσικά η Ουάσινγκτον- δεν έχουν κανέναν σκοπό να τηρήσουν τις συμφωνίες για την επιστροφή των αμέτρητων Κούρδων που παραμένουν εκτοπισμένοι εντός και εκτός της Συρίας και απλά εκμεταλλεύονται τη συγκυρία για να συνεχίσουν και ει δυνατόν να ολοκληρώσουν την αρπαγή των κουρδικών εδαφών και την εθνοκάθαρση. Ομως η Ιστορία έχει δείξει ότι οι Κούρδοι δεν το βάζουν κάτω και σίγουρα θα βρουν νέες δομές και τρόπους για να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα τους για Γη και Ελευθερία!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr