Δεν ξέρω αν ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, μάλλον είναι λίγο υπερβολική η έκφραση, αλλά πάντως δεν ζούμε και στην πιο άσχημη. Το ερώτημα είναι αν χωράνε τόσα εκατομμύρια επισκέπτες σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας και αν υπάρχουν οι υποδομές να το υποστηρίξουν όλο αυτό.
Δεν είναι μόνο οι viral στιγμές που αποτυπώθηκαν στα social media, όπως ο συνωστισμός στην παραλία «Ιταλίδα» στα Κουφονήσια ή η διαρροή λυμάτων στη Νέα Χώρα των Χανίων. Ούτε οι καταστροφές που ξεκινούν από προβληματικές ή ανεπαρκείς υποδομές (π.χ. φωτιά στην Πάρο με σημείο εκκίνησης τη χωματερή).
Πολλά λιμάνια είναι ανεπαρκή και επικίνδυνα, αλλά κράτος και πολίτες βασιζόμαστε στις ικανότητες των πλοιάρχων όταν πρέπει να δέσουν με πολλά μποφόρ. Η παραγωγή απορριμάτων ξεπερνά τις δυνατότητες των υπαρχουσών υποδομών, διότι ακόμη και όταν καταφέρουμε να τα μαζέψουμε, δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε. Τουριστικές πόλεις μυρίζουν σε πολλά σημεία τους, είτε λόγω σκουπιδιών, είτε υπονόμων, είτε λόγω αγωγών ομβρίων. Επαρχιακοί δρόμοι, έρημοι τον χειμώνα, μποτιλιάρουν θυμίζοντας αθηναϊκή λεωφόρο. Θέσεις στάθμευσης σε δημοφιλείς προορισμούς (παραλίες, χώρους εστίασης, κλπ) σχεδόν ανύπαρκτες.
Οι τιμές εκτοξευμένες και σε πολλές περιοχές είναι αδύνατον να βρεις δίκλινο δωμάτιο με λιγότερο από 100 ευρώ την ημέρα. Αν σε αυτό προσθέσεις και το κόστος της εστίασης, της ξαπλώστρας και των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, τότε… καληνύχτα Κεμάλ.
Είναι όλα χάλια, λοιπόν; Μήπως είμαστε «μίζεροι αριστεροί», που λέει και ο Άδωνις; Προφανώς και όχι. Λίγο τα εξοχικά, λίγο τα πατρικά, λίγο οι πιο φθηνοί προορισμοί που δεν έχουν γίνει (ακόμα) trendy, προσφέρουν δυνατότητες τουριστικής εκτόνωσης και για τον εγχώριο πληθυσμό, που έχει εμφανώς μικρότερη αγοραστική δύναμη από τους επισκέπτες του ίδιου τόπου.
Ας αναρωτηθούμε όμως: Μπορούμε να επιτρέπουμε πισίνες σε νησιά με εμφανή έλλειψη νερού; Ένα μικρό κυκλαδονήσι μπορεί να χτίζεται ολόκληρο γιατί «θα βγάλουμε λεφτά»; Χρειαζόμαστε περισσότερους τουρίστες ή καλύτερες υποδομές; Δεν πρέπει να γίνει μια διασπορά του τουριστικού προϊόντος και σε άλλες (εξίσου όμορφες) περιοχές, πέρα από τις δημοφιλείς και κορεσμένες εδώ και χρόνια, ώστε να ωφελούνται περισσότεροι από την τουριστική ανάπτυξη;
Δεν πρέπει να μπει ένα φρένο στο τουριστικό Ελντοράντο που απειλεί προστατευόμενες περιοχές με τσιμεντοποίηση στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης; Δεν χρειάζεται ένα χαλινάρι στο ράλι της ακρίβειας, που έχει καταστήσει τη χώρα πανάκριβη για τους ίδιους τους κατοίκους της, την ίδια ώρα που υπονομεύει και την ανταγωνιστικότητά της, ακόμη και στον τουρισμό; Εκτός αν θεωρούμε φυσιολογικό, μια εβδομάδα διακοπών στις Κυκλάδες να είναι ακριβότερη από μια εβδομάδα διακοπών σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.
Ο προβληματισμός αυτός δεν σημαίνει ότι ο τουρισμός θα σταματήσει να είναι μια άτυπη «βαριά βιομηχανία» για τη χώρα, κυρίως λόγω του στρεβλού παραγωγικού μοντέλου της. Αλλά ας προσέξουμε, για να έχουμε (και στο μέλλον).
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr