Δεκαπενταύγουστος στην Κυψέλη. Ησυχία, εκτός από τα έργα που συνεχίζονται: περίεργα μηχανήματα στις άκρες των δρόμων βγάζουν νερό, χώμα, τρυπάνε, ακατανόητο τι ακριβώς κάνουν. Δεν μας λένε, μας έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα να γνωρίζουμε τι κάνουν στα σπίτια μας.
Στα τετράγωνα μεταξύ πλατείας Κυψέλης και Ευελπίδων πολλοί κάτοικοι δεν πήγανε διακοπές. Κάποιοι επιλέξανε να φύγουν μόνο για ελάχιστες μέρες γιατί ο φόβος καραδοκεί: ο τρομοπόντικας από στιγμή σε στιγμή μπορεί να ξεκινήσει πάλι, η εταιρεία δεν υπακούει σε ψηφίσματα, δικαστικές εντολές ή νόμους. Οι κάτοικοι θέλουν να είναι εδώ, αν χρειαστεί να βάλουν το σώμα τους εναντίον εργολάβων, τρυπανιών, μηχανημάτων όταν η γη αρχίσει πάλι να τρέμει.
Πάνε πολλοί μήνες που ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Τρεις μήνες από τότε που συνάντησα την κυρία Τασούλα και μου ξεδίπλωσε την ιστορία του σπιτιού της που ράγισε ολόκληρο μέσα σε τρεις μέρες έπειτα από 100 χρόνια αγέρωχης πέτρινης παρουσίας. Κι ακόμα συνεχίζει να ραγίζει όσο κρατάει αυτός ο ατελείωτος βουβός σεισμός, αυτή η καθίζηση τη διάσταση της οποίας η εταιρεία μάς έχει αφαιρέσει το δικαίωμα να ξέρουμε.
Μετά την κυρία Τασούλα μίλησα και με άλλους, άρχισα να χτυπάω κουδούνια, να μπαίνω σε καταστήματα, δεν μπορούσα να πιστέψω στα αυτιά μου, κολόνες χτυπημένες, κτίρια που γέρναν καταφανώς, χείμαρροι σε υπόγεια που δεν σταματούσαν και ίσως δεν θα σταματήσουν ποτέ, μια ολόκληρη γειτονιά διαλυμένη.
Οι μηχανικοί της εταιρείας τους πρώτους μήνες μπαινοβγαίνανε μέσα στα σπίτια σαν κλέφτες που προσπαθούσανε να κρύψουνε τα ίχνη τους, βούλωναν ρωγμές, βάφανε βιαστικά πάνω από ραγισμένα ντουβάρια, στοκάρανε κενά ανάμεσα από πολυκατοικίες. Σαν να βάζανε τσιρότα σε τραυματία τροχαίου με συντριπτικά κατάγματα. Για να το κάνουν ζητούσαν από τους κατοίκους να υπογράψουν χαρτιά ότι τα σπίτια τους ήταν εντάξει και πως δεν είχαν καμία άλλη απαίτηση από την εταιρεία.
Τρεις και τέσσερις μήνες με την Πολεοδομία να κωφεύει, την Αστυνομία να μην ξέρει, το υπουργείο κι οποιονδήποτε άλλο αρμόδιο να πετάνε το μπαλάκι ο ένας στον άλλον παρ’ όλες τις εκκλήσεις.
Και μετά;
Ο αγώνας των κατοίκων όταν κατάλαβαν ότι όλοι οι υπεύθυνοι προσπαθούσαν μόνο να «θάψουν» τα γεγονότα (και πιθανότατα μαζί κυριολεκτικά και τους ίδιους) ήταν μονόδρομος. Η εξουσία όμως, είτε στο πρόσωπο της εταιρείας είτε στα υπουργεία, έχει πολλούς τρόπους να ελίσσεται.
Οι κάτοικοι ζήτησαν πρωτίστως τις μελέτες και τις μετρήσεις της εταιρείας πριν και μετά την καταστροφή: Δεν πήραν τίποτα.
Ζήτησαν ανεξάρτητους ελέγχους από το ΤΕΕ για τα κτίρια: οι αποσπασματικοί οπτικοί έλεγχοι που γίνονται είναι άνευ αξίας μιας και το έδαφος ακόμα καταρρέει. Το φαινόμενο της καθίζησης δεν έχει τελειώσει, συνεχίζεται, το λέμε συνέχεια, και σπίτια που χθες έγινε έλεγχος σήμερα έχουν νέες ρωγμές και αποκολλήσεις.
Και ποια σπίτια δεχτήκαν έστω κι έτσι ελέγχους; Κάποια λίστα πολυκατοικιών που έχει η ίδια η εταιρεία, ίσως και κάποια ακόμα κτίρια για τα οποία πίεσαν οι κάτοικοι. Τα ενδιάμεσα όχι. Κι ενώ η γειτονιά είναι σαν μετά από ισχυρό σεισμό -και στον σεισμό ξέραμε πως οι μηχανικοί κοιτάνε να δουν αν στέκουν όλα τα σπίτια- εδώ θα δουν ίσως τα μισά, μπορεί και λιγότερα. Ο κύριος Νίκος από την οδό Σπετσών λέει δεν έχει ρωγμές στο διαμέρισμα και να τον αφήσουμε ήσυχο. Εμείς όμως βλέπουμε πως έχει ξεκολλήσει όλη η οικοδομή από τη δίπλα. Μα δεν θα έπρεπε να γίνει έλεγχος σε όλη τη λεκάνη καθίζησης; Αναρωτηθήκαμε. Μα πώς θα γίνει αυτό εφόσον η εταιρεία δεν αποκαλύπτει ποια είναι αυτή η περίφημη περιοχή; Δεν μας δίνουν τις μελέτες, τις μετρήσεις, αυτές που έπρεπε να έχουν αναρτήσει δημόσια.
Και τελικά μας είπαν έστω κάτι αυτοί οι μηχανικοί του ΤΕΕ που τόσο αγώνα κάναμε να έρθουν; Μας είπαν ότι θα μας γράψουν σε τρεις, ίσως τέσσερις μήνες. Φαίνεται τόσο καιρό χρειάζεται να κάτσεις στον υπολογιστή να πληκτρολογήσεις αυτό που είδες. Ή, ίσως, τόσο καιρό θα πάρει στην εταιρεία να αποτελειώσει το «έργο» της στην Κυψέλη και να φτάσει στον σταθμό Δικαστήρια. Οι άνθρωποι που μένουν στα σπίτια με τις ραγισμένες κολόνες θα μάθουν αν πρέπει να τα εγκαταλείψουν… τον Οκτώβρη, ίσως τον Νοέμβρη. Αν δεν γίνει κανένας σεισμός μάλλον θα επιζήσουν.
Οι άνθρωποι που μένουν στα σπίτια με τις ραγισμένες κολόνες θα μάθουν αν πρέπει να τα εγκαταλείψουν… τον Οκτώβρη, ίσως τον Νοέμβρη. Αν δεν γίνει κανένας σεισμός μάλλον θα επιζήσουν | (ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ / EUROKINISSI)
Πόσος εμπαιγμός και υποκρισία
Τι κι αν άραγε ο δήμος στάθηκε δίπλα στους δημότες; Δεν έχει ούτε την αρμοδιότητα και μάλλον ούτε την πυγμή να σταματήσει το έργο. Τα ψηφίσματα είναι εύκολα, η εφαρμογή τους όμως δύσκολη.
Και μετά είναι και η άλλη πλευρά: οι κάτοικοι που περιμένουν μόλις ξαναρχίσει το τέρας να τους διαλύσει το σπίτι και τη ζωή, αυτοί που βρίσκονται στην επόμενη χάραξη. Δεκάδες άνθρωποι μετακόμισαν ήδη, οι ενοικιαστές πρώτοι πρώτοι και μετά όσοι ιδιοκτήτες μπορούσαν. Ζητάνε κι αυτοί οι κάτοικοι τις μελέτες, αυτές τις μελέτες που λέει η εταιρεία πως έχει κάνει, που θα τους λέει αν έχει ελπίδα το σπίτι ή αν θα είναι «παράπλευρη απώλεια» του έργου… Γράμματα, email, εξώδικα, ψηφίσματα. Τίποτα.
Και μάλλον αυτή η πρώτη μελέτη δεν υπήρξε ποτέ. Ή, ακόμα χειρότερα, αν υπήρξε η εταιρεία επέλεξε να την αγνοήσει και να περάσει έτσι απλά πάνω (ή κάτω) από τις ζωές μας: Πάμε μπροστά το μηχάνημα και ότι γίνει…. Πόσο θράσος θέλει για να βγεις δημόσια και να πεις ότι ο μετροπόντικας έπεσε επάνω σε υπόγεια ύδατα που δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους: ακόμα και τα παιδιά που παίζουν μπάλα στη Φωκίωνος μπορούν να σου πουν ότι αυτοί οι δρόμοι ήταν ρέματα και ποτάμια μέχρι πριν λίγα μόλις χρόνια, το έχουν ακούσει.
Πάμε να σκάψουμε και βλέπουμε… Αν πέσει κάποιο σπίτι θα πληρώσει η ασφαλιστική, αν σκοτωθεί κάποιος άνθρωπος θα μιλήσουμε για ακραία φαινόμενα. Αν οικογένειες μετακομίζουν και σχολεία μισοστέκονται, κάπως θα τα βολέψουμε μετά.
Τώρα;
Πάμε πάλι να ξεκινήσουμε με νέα μελέτη λέει η εταιρεία: θα ρίξουμε λίγο τσιμέντο παραπάνω μιας και είναι φτηνό. Αυτή θα είναι η νέα μελέτη και το γνωρίζουμε ήδη εδώ στην Κυψέλη. Η γραμμή στα 13 μέτρα βάθος κάτω από το έδαφος, ξυστά από τα θεμέλια, πάνω σε πηγάδια και ρέματα θα ταρακουνάει για πάντα. Μακροπρόθεσμα ό,τι δεν έπεσε τώρα, θα αρχίσει να πέφτει σιγά σιγά μετά. Κανείς δεν θα λογοδοτήσει έτσι κι αλλιώς.
Η χάραξη δεν αλλάζει, τα κέρδη είναι πολλά, η ζωή μας δεν αξίζει τίποτα. Δεν είναι η πρώτη φορά. Εμείς όμως θα παλέψουμε.
*Kάτοικος Κυψέλης
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr