Ο Τιάγκο Τιράντε αποτέλεσε μία από τις μεγάλες εκπλήξεις του Σινσινάτι, φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά και σημειώνοντας μεταξύ άλλων μία σπουδαία νίκη απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς.
Πίσω, όμως, από την αγωνιστική εκτόξευση του Αργεντινού και το νέο career high στο Νο42 της παγκόσμιας κατάταξης κρύβεται μία ιστορία τεράστιων οικογενειακών θυσιών, οικονομικών δυσκολιών και μιας κρίσιμης απόφασης: να αρνηθεί τη χρηματοδότηση από ιδιώτες επενδυτές και να προσπαθήσει να φτάσει μόνος του μέχρι το επαγγελματικό τένις.
Η πορεία του μέχρι τα προημιτελικά στο Οχάιο τού απέφερε 194.000 δολάρια, ενώ τα συνολικά χρηματικά έπαθλα της καριέρας του έχουν φτάσει τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια, προ φόρων.
Το ιδιαίτερο στην περίπτωσή του είναι ότι δεν έχει να επιστρέψει μέρος αυτών των χρημάτων σε κάποιον ιδιώτη χρηματοδότη.
Το σύστημα των επενδυτών στην Αργεντινή
Στη Νότια Αμερική και ειδικότερα στην Αργεντινή έχει αναπτυχθεί εδώ και χρόνια ένα σύστημα ιδιωτικής χρηματοδότησης νεαρών τενιστών. Μεμονωμένοι επενδυτές ή μικρές εταιρείες αναλαμβάνουν τα μεγάλα έξοδα των αθλητών κατά τα χρόνια των juniors και στα πρώτα τους βήματα στον επαγγελματισμό, ποντάροντας ουσιαστικά στη μελλοντική άνοδό τους στην κατάταξη.
Τα ποσά μπορεί να κυμαίνονται από 50.000 έως 200.000 δολάρια ετησίως και δεν πρόκειται για δωρεές. Είναι δάνεια που πρέπει να επιστραφούν με σημαντικούς τόκους.
Όταν ένας παίκτης καταφέρει να καθιερωθεί, μπορεί να χρειαστεί να παραχωρεί ακόμη και το 50%-60% των χρηματικών επάθλων του, σε ορισμένες περιπτώσεις μαζί με ποσοστό από τις χορηγικές συμφωνίες του, για μεγάλο διάστημα της καριέρας του.
Ο Τιράντε επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό και πολύ πιο δύσκολο δρόμο. Μεγάλωσε στο «La Cumbre», ένα κλαμπ που αγόρασε ο παππούς του το 2001, την ίδια χρονιά που γεννήθηκε ο Τιράντε στη Λα Πλάτα.
«Εγώ και οι γονείς μου πήγαμε να ζήσουμε εκεί μέσα, γιατί υπήρχαν όλα όσα χρειαζόμασταν: η κουζίνα, το υπνοδωμάτιο, το μπάνιο. Και η αυλή του σπιτιού μου ήταν τα δύο γήπεδα τένις του κλαμπ. Έτσι ήταν μέχρι τα πέντε μου χρόνια»
«Ήταν πολύ όμορφα, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, αλλά η διαδρομή μου ήταν αποτέλεσμα πολλών θυσιών. Πηγαίναμε παντού με το αυτοκίνητο, κάνοντας ό,τι μπορούσαμε και πληρώνοντας ό,τι μπορούσαμε, τρώγοντας ό,τι υπήρχε, γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Από τότε που ήμουν 11 ετών, οι παππούδες μου με πήγαιναν στις 5:45 το πρωί από τη Λα Πλάτα στο Μπουένος Άιρες, διανύοντας 65 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο, για να προπονούμαι όλη την ημέρα και επιστρέφαμε στο σπίτι στις 21:30.»
«Τους χρωστάω πολλά. Συχνά με συνόδευαν και στα τουρνουά, γιατί δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να πληρώνουμε προπονητή. Ποτέ με αεροπλάνο, μόνο με αυτοκίνητο, ακόμη και για τις μεγάλες αποστάσεις. Και οι γονείς μου στερούνταν ακόμα και το φαγητό για να εξοικονομήσουν χρήματα για τα παπούτσια του τένις.»
«Με το πέρασμα του χρόνου, η πίεση πάνω μου μεγάλωνε γιατί, αν δεν κέρδιζα, δεν μπορούσα να παίξω σε άλλα τουρνουά: έπρεπε να κερδίζω με κάθε κόστος, γιατί μόνο με τα χρηματικά έπαθλα που κέρδιζα μπορούσα να συνεχίσω. Η οικογένειά μου έκανε τεράστιες θυσίες, αλλά φυσικά δεν μπορούσε να με βοηθάει για πάντα. Και εγώ προτίμησα να μην απευθυνθώ σε κάποιον χρηματοδότη, γιατί ήξερα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να επιστρέψω το δάνειο, μαζί με τους τόκους».
Κοιτάζοντας πλέον πίσω, ο Τιράντε θεωρεί ότι η απόφαση να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο χωρίς ιδιωτική χρηματοδότηση συνέβαλε στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του: «Αυτή η επιλογή με έκανε πιο δυνατό σήμερα».
The post Τιράντε: «Οι γονείς μου στερούνταν ακόμα και το φαγητό για να μου αγοράσουν παπούτσια» appeared first on Tennis24.
Διαβάστε περισσότερα
Tennis24.gr