Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε τα ρίσκα, έθεσε το διακύβευμα και τις προτάσεις του. Είναι προφανές ότι είναι αποφασισμένος να μην ακολουθήσει την πεπατημένη. Επιμένει να καινοτομεί με τις επιλογές του που έχουν εναλλακτικά χαρακτηριστικά, προφανώς έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια τις δυσλειτουργίες, την αναποτελεσματικότητα και τις προσωπικές ή και συλλογικές στρατηγικές τμημάτων του κόμματος και θέλει να τις αποφύγει.
Υπάρχει βέβαια και η συζήτηση γύρω από το μοντέλο του κόμματος. Το πυραμιδικό κόμμα όπως το γνωρίζουμε σήμερα διαμορφώθηκε κυρίως την εποχή του Λένιν υπό την επωνυμία «κόμμα νέου τύπου». Είναι το λεγόμενο πυραμιδικό με οργανώσεις βάσης, ενδιάμεσα όργανα και Κεντρική Επιτροπή. Αυτό το μοντέλο κόμματος πρόσφερε πολλά τον περασμένο αιώνα, σήμερα όμως οι θεωρητικοί διεθνώς υποστηρίζουν ότι εξαιτίας των τεχνολογικών, επιστημονικών και πολιτισμικών εξελίξεων δεν μπορεί πλέον να ανταποκριθεί.
Οι επιλογές του Τσίπρα καταρχήν κινούνται σε σωστή κατεύθυνση. Ομως πρέπει να λάβουμε υπόψη ορισμένες παραδοχές, γιατί, όπως ο ίδιος πρόσφατα δήλωσε, τον απασχολεί η δυνατότητα διαχρονικής κυβερνησιμότητας.
Παραδοχές
Η δυνατότητα κυβερνησιμότητας με διάρκεια διασφαλίζεται μόνο με την ύπαρξη συλλογικού πολιτικού υποκειμένου με δομική συγκρότηση.
Απαιτούνται αρμοί σύνδεσης με κάθε έκφραση του μαζικού κινήματος.
Η διάκριση Δεξιά-Αριστερά έχει ορίζοντα την Ιστορία.
Στις νέες κοινωνικοοικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες χρειάζεται επαναπροσδιορισμός της έννοιας κόμμα και πολιτική.
Προσδιορισμός ταυτότητας και κοινωνικών συμμαχιών.
Υπάρχουν και δρουν νέα κοινωνικά στρώματα (π.χ. πρεκαριάτο) που βρίσκονται χωρίς πολιτική εκπροσώπηση.
Επιδίωξη δεν είναι η καλύτερη διαχείριση της κρίσης του συστήματος, αλλά η εναλλακτική διακυβέρνηση.
Η επικοινωνία και το διαδίκτυο είναι απαραίτητα, αλλά μόνο με τη φυσική παρουσία διαμορφώνεται το απαραίτητο αίσθημα «του ανήκειν».
Οι καλύτερες προγραμματικές επεξεργασίες δεν μπορούν να γίνουν κτήμα του λαού μόνο με την επικοινωνία αν δεν υπάρχει συλλογικό πολιτικό υποκείμενο.
Χαρακτηριστικά της συγκυρίας
Το 70% των πολιτών θέλει πολιτική αλλαγή και πιστεύει ότι η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση.
Οι αλλεπάλληλες κρίσεις που βιώνει ο λαός (οικονομική κρίση, πτώχευση, μνημόνια, υγειονομική κρίση, προσφυγικό, ακραίος νεοφιλελευθερισμός) έχουν συνέπειες.
Δεν υπάρχουν ισχυρά κοινωνικά ρεύματα και κινήματα και οι πολίτες έχουν παθητικοποιηθεί.
Η δυστοπία που βιώνουν τείνει να παρουσιαστεί ως κανονικότητα και έχουμε ποσοστό αποχής 60% από τις εκλογές και 52 ανεξάρτητους βουλευτές.
Η ελπίδα και το όραμα, ο θυμός, η απογοήτευση, η παραίτηση, η αδιαφορία και το πείσμα είναι συναισθήματα που διαπερνούν οριζόντια τους πολίτες.
Η πρωτοβουλία του Τσίπρα ήρθε σε μια στιγμή που υπάρχει κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Υπήρξε πολύς χρόνος στη διάθεση των κομματικών ηγεσιών του προοδευτικού και αριστερού χώρου για να αναλάβουν πρωτοβουλίες, χωρίς αποτέλεσμα.
Επισήμανση
Υπάρχουν κάποιοι λίγοι που υποστηρίζουν ότι πρέπει να συγκροτηθεί το λεγόμενο «μετα-κόμμα». Επικαλούνται τις υπαρκτές αρρυθμίες και αναντιστοιχίες των σημερινών κομμάτων. Ας κατατεθούν το περίγραμμα και τα βασικά χαρακτηριστικά για να συζητηθούν. Επίσης, στελέχη κυρίως μεγαλύτερων ηλικιών παρουσιάζουν έναν ιδιότυπο πολιτικό συντηρητισμό. Δεν θέλουν αλλαγές σε δομές, λειτουργίες και μοντέλα και το διαφορετικό τούς τρομάζει.
Το κοινωνικό κενό έχει παράξει πολιτικό κενό και η υπέρβαση της κρίσης δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακού χαρακτήρα, αλλά αμιγώς πολιτική. Προκύπτει η ανάγκη συγκρότησης δευτεροβάθμιων οργάνων (Νομαρχιακών και Περιφερειακών Επιτροπών) με στόχο η ΕΛΑΣ να έχει παρουσία παντού. Να δοθεί κατεύθυνση για τη δημιουργία οργανωτικών κυττάρων. Για τη δημιουργία Δικτύου πανελλαδικά, με οργανωτικούς πυρήνες με συμμετοχή έως 20 μελών. Για να υπάρξει παρουσία σε κάθε χώρο και για κάθε μαζική έκφραση του λαού.
*Πρώην υπουργός
Διαβάστε περισσότερα