Λίγες ημέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, η κυβέρνηση επέλεξε για ακόμη μία φορά την ασφαλή διαδρομή των εγκαινίων και των φωτογραφιών. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε το Ειδικό Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Καισαριανής «Ρόζα Ιμβριώτη», παρουσιάζοντας την ανακαίνισή του ως ακόμη ένα δείγμα της «αναβαθμισμένης» εκπαίδευσης που, σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Μόνο που πίσω από τις φρεσκοβαμμένες αίθουσες και τις δηλώσεις περί «ποιοτικότερων, ασφαλέστερων και πιο όμορφων σχολείων» υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα: η καθημερινότητα της δημόσιας εκπαίδευσης δεν εξαντλείται στην εικόνα ενός ανακαινισμένου κτιρίου.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις ελλείψεις του παρελθόντος στην ειδική αγωγή και υποστήριξε ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να «καλύψει το χαμένο έδαφος». Η φράση, βέβαια, ακούγεται ιδιαίτερα βολική όταν συνοδεύεται από μια ξενάγηση σε ένα σχολείο που μόλις ανακαινίστηκε. Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει στα σχολεία που δεν έχουν την ίδια τύχη και, κυρίως, τι αντιμετωπίζουν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί όταν τελειώσουν οι κάμερες και αρχίσει η σχολική χρονιά.
Στην κυβερνητική παρουσίαση κυριάρχησαν οι αριθμοί: 238 σχολεία που ανακαινίστηκαν, δωρεά που σε βάθος τετραετίας θα φτάσει τα 400 εκατομμύρια ευρώ και περίπου 1.730 μόνιμοι διορισμοί στην ειδική αγωγή. Όλα αυτά παρουσιάστηκαν ως απόδειξη μιας μεγάλης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας.
Η εικόνα, πάντως, που δημιουργείται είναι σχεδόν ειδυλλιακή: εργοτάξια που ολοκληρώθηκαν στην ώρα τους, ανακαινισμένες αίθουσες, καινούριοι χώροι και, φυσικά, τα χαμόγελα των παιδιών ως «καλύτερη επιβράβευση». Ένα σχολείο έτοιμο για το πρώτο κουδούνι και μια κυβέρνηση έτοιμη για ακόμη μία επικοινωνιακή επιτυχία.
Το πρόβλημα είναι ότι η εκπαίδευση δεν κρίνεται μόνο από το αν ένας τοίχος είναι φρεσκοβαμμένος.
Οι ανάγκες της ειδικής αγωγής είναι πολύ μεγαλύτερες από μια κτιριακή ανακαίνιση. Αφορούν το προσωπικό, τη στελέχωση, την υποστήριξη των μαθητών, τις υποδομές και συνολικά τις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται να εργαστούν εκπαιδευτικοί και να φοιτήσουν παιδιά με αυξημένες ανάγκες.
Και κάπου εδώ η κυβερνητική φιέστα αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με βιτρίνα παρά με απολογισμό της πραγματικής κατάστασης. Γιατί είναι εύκολο να παρουσιάζεις ένα ανακαινισμένο σχολείο ως σύμβολο αλλαγής. Πολύ δυσκολότερο είναι να εξηγήσεις τι γίνεται με όλα όσα δεν χωρούν σε μια τηλεοπτική εικόνα.
Η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη κινήθηκε στο ίδιο επικοινωνιακό πλαίσιο, υπογραμμίζοντας τις παρεμβάσεις στα σχολικά κτίρια και τους διορισμούς στην ειδική αγωγή. Το μήνυμα ήταν σαφές: η κυβέρνηση κάνει πολλά και πρέπει να της αναγνωριστεί η προσπάθεια.
Οι τράπεζες, από την πλευρά τους, έσπευσαν να υπογραμμίσουν ότι η δωρεά τους «πιάνει τόπο», με εκπροσώπους τους να μιλούν για εκατοντάδες ανακαινισμένα σχολεία και για μια σημαντική κοινωνική προσφορά.
Και έτσι, λίγο πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, έχουμε σχεδόν όλο το σκηνικό: πρωθυπουργό, υπουργούς, τράπεζες, δηλώσεις, αριθμούς, ανακαινισμένες αίθουσες και τις απαραίτητες φωτογραφίες. Αυτό που μένει να φανεί είναι αν πίσω από αυτή την προσεκτικά στημένη εικόνα θα υπάρχει και η αντίστοιχη καθημερινότητα για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Γιατί ένα σχολείο μπορεί πράγματι να γίνει πιο όμορφο μέσα σε ένα καλοκαίρι. Η δημόσια εκπαίδευση, όμως, δεν ανακαινίζεται με μπογιές και εγκαίνια. Και σίγουρα δεν λύνονται τα προβλήματά της με μία ακόμη κυβερνητική φωτογραφία μπροστά σε έναν φρεσκοβαμμένο τοίχο.
Διαβάστε περισσότερα