Εχει χάσει τη μάχη από τώρα. Τη μάχη της κοινωνίας, τη μάχη του μέλλοντος της χώρας. Και σαν προγραμμένος Ρωμαίος αυτοκράτορας μοιράζει υποσχέσεις στους ριγμένους συγκλητικούς και μερικά καρβέλια στους καταφρονημένους πληβείους, μπας και ανακτήσει τη χαμένη εμπιστοσύνη τους. Με τη συνοδεία θεάματος φυσικά, μπόλικου, από την τηλεοπτική αρένα των φαντασμαγορικών εντυπώσεων.
Εμ, ΔΕΝ. Δίπλα από το τελετουργικό της ΔΕΘ ουδείς δίνει σημασία. Οι Θεσσαλονικείς βλαστημάνε που κολλάνε στο κυκλοφοριακό κομφούζιο, οι μαγαζάτορες σπάνε πλάκα με τους νεόπλουτους της Οικογένειας και του υπουργικού συμβουλίου και οι βουλευτές της πλειοψηφίας ξεχεριάζονται στις χαιρετούρες με τους ξεχασμένους ψηφοφόρους τους, μπας και γλιτώσουν το ναυάγιο. Εντάξει, κάποιοι θα διασωθούν, δεν θα χαθεί το πλοίο αύτανδρο, ωστόσο αυτό που αποκαλείται κυβερνητική συνοχή δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και η απαιτούμενη σε μέγεθος ανοχή της κοινωνίας.
Επί επτά συνεχή χρόνια, χρόνο δεν είχε ο πρωθυπουργός να ασχοληθεί με εκείνον τον πολίτη στον οποίο υποσχέθηκε να τον σώσει από τις δοκιμασίες που τον κέρασαν οι προηγούμενοι. Η περίφημη φράση «δεν υπάρχει δημοσιονομικό περιθώριο» για να ανέβει το βιοτικό επίπεδο του Ελληνα έγινε η μάστιγα που τον καταδιώκει στην αναζήτηση των μέσων αξιοπρεπούς διαβίωσης. Τα τρόφιμα, η στέγη, τα καύσιμα, οι σπουδές των παιδιών, η δημόσια υγεία, όλα έχουν εξελιχθεί σε μια περιπέτεια. Υποτίθεται θα άλλαζε τη χώρα επί τα βελτίω. Της άλλαξε τα φώτα επί τα χείρω.
Την αγανάκτηση επιτείνουν η αποκρουστική αντίθεση με την εικόνα των επιχειρηματικών ευκαιριών που απολαμβάνει η πρωθυπουργική οικογένεια (συμπεριλαμβανομένων των συμπεθέρων) και οι περί αυτήν, όπως και ο πλουτισμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου. Υπάρχουν υπουργοί με τραπεζικές καταθέσεις από 1,1 μέχρι 2 και κάτι εκατομμύρια ευρώ, με δάνεια εκατοντάδων χιλιάδων και ακίνητα ων ουκ έστιν αριθμός. Και όλοι αυτοί κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία που ζητάει οικονομικές ανάσες. «Πάρε κουπόνια», της απαντάνε, «πάρε και κανένα επίδομα του κατοστάρικου και μη μιλάς». Μαζί με τους προνομιούχους βεβαίως και η δικαστική εξουσία, η οποία μια χαρά αμείβεται για τις υπηρεσίες της.
Τώρα το ξανασκέφτεται, λέει, το πρωθυπουργικό επιτελείο. Γι’ αυτό και ανασχεδιάζει τα πλάνα του για να ικανοποιήσει κατά τι τις βασικές δεξαμενές των παραδοσιακών ψηφοφόρων της παράταξης: τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους. Κατεβάζει τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ (ναι, τώρα μπορεί), ανεβάζει κατά μερικά δεκάρικα τους μισθούς και τις συντάξεις και πιστεύει ότι έτσι ολοκληρώνει την αποστολή του. ΔΕΝ και πάλι ΔΕΝ. Και ένα ακόμη μεγαλύτερο ΔΕΝ υπάρχει για την εγκατάλειψη της νεολαίας. Τα παιδιά λιγοστεύουν κι επίσης, ό,τι και αν σπουδάζουν, μπαίνουν στην αγορά εργασίας με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Γι’ αυτό και όσα μπορούν φεύγουν έξω. Το δημογραφικό και το μεταναστευτικό τα λένε όλα.
Κατά τα άλλα, το μέλλον ανήκει στα νιάτα.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr